
ესე იგი, ვზივზრ სამსახურის კომპთან და მანმ სანამ დავიწყებ საქმის კეთებას აგერ უკვე მეშვიდეჯერ ვუყურებ ვიდეოს, რომელიც ჩემსავე საკუთარ ბლოგიკოზე ავტვირთე სულ რამდენიმე დღის წინ... ხოდა იმაზე ვფიქრობ თუ რამდენი რამე შეიცვალა ჩემს ცხოვრებაში... ბლოგი რომ გავაკეთე, იმაზე ვფიქრობდი აქ თავისუფლად ვიწუწუნებ და არავინ შემომხედხავს მობეზრებული თვალებით და სახით: აუ, ნუ ჭამ ტვინს რაა!!! (ამ ფრაზის სხვადასხვანაირი ინტერპრეტაციით)... მაშინ ვფიქრობდი, რომ ჩვენი ცხოვრება, ჩვენი სამყარო, ჩვენი ის "მე", რომელიც მხოლოდ ჩვენში ცხოვრობს უბრალოდ ორი ფერისგან შედგებოდა, კლავიშების ფერებისგან: შავისგან და თეთრისგან... მერე მწვანე ფერი შემოვიდა ჩემში არსაიდან, არავისგან, ან საიდანღაც და ვინმესგან, არ ვიცი... ახლა კიდევ უფრო სხვადასხვა ფერია ირგვლივ... ძალიან ღრმა წარსულში, როცა პაწაწინები ვიყავით, მშობლები გვასწავლიდნენ რა არის კარგი და რა არის ცუდი, რა არის თეთრი და რა არის შავი ( არ ვამბობ, რომ შავი ცუდია !) მერე გავზარდეთ, სხვა ადამინებს შევხვდით, ჩვენგან, ჩვენი ოჯახის წევრებისგან განსხვავებულებს, რომელებთანაც ურთიერთობაში დაიბადა ჩვენი ცხოვრების სხვა ფერებიც, გამოდის სხვა ფერებს ჩვენ თვითონ ვპოულობთ, ჩვენი ცხოვრებით, ჩვენი დამოკიდებულებებით სხვების მიმართ, ჩვენი უერთიერთობებით...
აი ახლა ერთი სულიერი თუ დამაცდის წერას, ძალიან დამავალებს! ასე შეიძლება? მელანქოლიური პოსტის გაშვანშვალებას ვაპირებდი და სიცლის ვერ ვიკავებ, კომპში მაქვს თავი ჩარგული, რომ არ შემამჩნიონ, მაგრამ უკვე ვხედავ ჩემ წინ მჯდომი გოგოს ტუჩის ათამაშებულ კუთხეს :@ ჯანდაბა! ო, რა გულიანად გავიცინებდი ახლა :D:D:D... ჰმ, კი დამავიწყდა რასაც ვაპირებდი, რომ დამეწერა :? მოკლედ, უბრალოდ მინდა გითხრათ, რომ:
ადამიანებო მე ვზივარ ხელგაწვდილი და ვითხოვ წყალობას, პადაიწე ნიშემუ (ჰმ, რას არ გათქმევინებს კაცს სათარგმნები, აშკარად სამსახურის გავლენა აქვს ჩემს რუსულს...)
დამეხმარეთ ჩემს ცხოვრებაში შემოჭრილო ადამინებო, მაჩუქეთ ფერები, თბილი, ან თუნდაც ცივი, სიხარულის ან ტკივილის მომტანი ფერები, მაჩუქეთ, რომ შევივსო მექნიკური ცხოვრებით გამოწვეული გამჭვირვალეობა...
P.S სად იყო და სად არა უეცრად გამოჩნდა THE BOSS, ჯანდაბა! თავი ტაო პრივატ ბანკის რეკლამაში მგონია...