გილოცაააააააააააავთ!

გილოცავთ ყველას

და

გისურვებთ

ბედნიერ

წარმატებულ

ნაკლებ დაბრკოლებებიან

ახალ წელს!

Jack Frost

დღევანდელ კვირას გადავწყვიტე დამეწერა ჩემ საყვარელ საახალწლო ფილმზე. ძალიან თბილი და სევდიანია...



თამაშობენ: დევიდ კიტონი, ქელი პრესთონი.

ბიუჯეტი: $85M

წელი: 1998

ჟანრი: ცოტა ფანტასტიკა, ცოოტა დრამა, მეტი კომედია, საოჯახო

მომრერალი ჯეკი, რომელიც სულ მოგზაურობს და სულ კონცერტები აქვს, თავის შვილ ჩარლისთან ძალიან ცოტა დროს ატარებს. ჯეკი ავტოავარიაში მოყვება და გარდაიცვლება, თუმცა თოვლის კაცად გადაიქცევა და გადაწყვეტს თავის შვილს უფრო დაუხლოვდეს. ალბათ ყველას გახსოვთ ამ ფილმიდან კადრი თოვლის კაცი, რომ დნება და პატარა ბიჭი ურიკით, რომ მიათრევს, რათა გაარიდოს მზეს.





პ/ს 38 სიცხით მოვაბოდიალე, თუ გაუმართავი წინადადებებია, მე მაპატიეთ, რომ გამოვჯანმრთელდები გავასწორებ :)

სასიამოვნო კვირას გისურვებთ :)

მტვრიანი მოგონებები

ძველი, საბჭოთადროინდელი რკინის საათის მძიმე, მონოტორული წიკწიკი სიჩუმეს აყრუებდა.

-ღრმად ისუნთქეთ...

ჰაერში სხვადასხვა წამლის უსიამოვნო სუნი ტრიალებს, ვცდილობ ნელ-ნელა ვისუნთქო, რომ ამ შმორმა არ მშთანთქას, მეშინია, არ ვიცი რატომ... ვცდილობ ოთახს თვალი მოვავლო. გრძელი ოთახია, ოთხივე კედელს ძველი ხის კარადები ჩაბღაუჭებიან, ყბა დაუღიათ და საცაა გადმოსვივდებათ გაცრეცილი სწრაფჩამკეტები. უამრავი თაროა და კიდევ თეთრი შუშიანი კარადა დგას სავსე სხვადასხვა ზომის ქილებით, რომელშიც მუქი ფერის სითხეები ასხია, ზოგგან ფხვნილებია, სადღაც შიგნით დიდი ნემსიც იქნება გადამალული. მარცხნივ ფანჯარაა, გარეთ მზეა და ალბათ სიოც უბერავს, შუადღეა და ფოთლებიც ზანტად ირხევა. ცხელა... საღებავამოცვენილ ფანჯრის რაფაზე მზის სხივები თამაშობენ. სულ უფრო ხშირხშირად გამირბის თვალი მარჯვნივ, თეთრი კარებისკენ, სიძველისგან ხიჭვები და ბუსუსები, რომ გასჩენია, დედიკო შემპირდა, რომ გამოვალთ დაჭერობანას გეთამაშებიო. მერე ძირს დავიხედე, იატაკს ვერ ვწვედები, იმიტომ რომ ”დიდების” სკამზე ვზივარ, ფეხებს უღიმღამოდ ვაქნევ და ამოცვენილ პარკეტის ნაჭრებს ვითვლი: ერთი, ორი, სამი... ცხრამეტი, ოცი... როგორ უყვარს მამიკოს მე რომ ვითვლი, დედამ მითხრა ასამდე გასწავლიო. აუ ასი რამდენია? ალბათ ძალიან ბევრი, აი ახლა ასამდე თვლა, რომ ვიცოდე დავითვლიდი და მერე მე და დედიკოს გაგვიშვებდნენ სათამაშოდ... ახლა ფანჯრის წინ მდგარ მაგიდას დავუწყე თვალიერება, ხის ფერია, დიიიიდი, ერთმანეთზეშემოწყობილი მუყოს სწრაფჩამკერები საცაა წაიქცევა და უამრავ თავმოყრილ ფურცელს გაფანტავს. ერთერთი ფეხზე დაუყენებიათ და ნათურისთვის მიყუდებიათ, გამიხარდა ასოები ჩანდა, შევეცადე წამეკითხა: ”ს...ა...ქ...მ...ე... საქმე...”, ”საქმე”, მერე ციფრები წერია. მინდა მის ქვევითაც წავიკითხო სიტყვა ”дело" თუმცა ასოებს ვერ ვცნობ. გავბრაზდი, მე ხომ ყველა ასო ვიცი, ოცდაცამეტივე. ”მამიკოს არ ვეტყვი, რომ ვერ წავიკითხე”... ჩემს წინ დიდი საწოლი დევს, ოდესღაც ალბათ მომწვანო რკინის ფეხები ჰქონდა, ახლა გადაკრული ტყავიც კი ალაგ-ალაგ გახეული და უნიჭოდ დაკემსილია. ზედ დედიკოს გადაფარებული ზეწარია, აი ის, მე, რომ მიყვარს ყვავილებიანი. საწოლზე დედა წევს, თვალები დახუჭული აქვს და ღრმად სუნთქავს, ექიმმა უფრო შეუხსნა ღილები, უზარმაზარ მუცელზე ხის მილი დაადო და ჯიუტად სთხოვს ღრმად ისუნთქოს. მერე მუცელზე ხელი დაადო და:

-აქ გტკივათ? აქ?..აქ?..

დედიკო შეიჭმუხნა...არ მომწონს ეს ექიმი, ატკინა, ატკინა დედას დიდი და გაბერილი მუცელი... თეთრხალათიანმა გამიღიმა, მე წარბები შევჭმუხნე და ცხვირი ავუბზუე. მერე დედას მიუბრუნდა:

- უკვე დროა...

დედამ ღიმილით შემომხედა და ღილების შეკვრა დაიწყო. სახე გამიბრწყინდა მივხვდი რაშიც იყო საქმე, ექიმიც კი მიხვდა, რომ უკვე დრო იყო დაჭერობანა გვეთამაშა გარეთ...

...1991 წლის აგვისტო, 2 წლის და 6 თვის ვიყავი... ზუსტად 2 კვირაში დედიკომ ჩემი სკვინჩა დაიკო მაჩუქა...

20 დეკემბერი...

1 წლის ვართო...

365ჯერ უფრო შემიყვარდიო...

მადლობა, რომ გიყვარვარო...

პ/ს რა დროს დეპრესიაა ბედნიერი ვარ :)

პს/ პ/ს ფოტოს გამგები გაიგებს :)))))))))))

კვირა...

1. The Cutting Edge Going for the Gold

ჩემი ბავშვობის ოცნება იყო ციგურაობა მცოდნოდა და ყინულზე მესრიალა, თუმცა ოცნება ცონებად დარჩა, ალბათ იმიტომ, რომ არასაკმარისად მოვინდომე ასერულება, ან მერე ”გაზრდილს” არასერიოზულად მეჩვენა, ან სხვა საფიქრალმა გადამავიწყა, ამას მნიშვნელობა არ აქვს, მით უმეტეს, რომ დღესაც დიდი სიამოვნებით ვუყურებ ფილმებს ციგურაობაზე. ქართულად ფილმი ითარგმნა, როგორც ოქროს ყინული. სიუჟეტი ზედმეტად ბანალურია, გოგონა მოციგურავეა, რომელიც ტრამვის გამო უნდა დაემშვიდობოს ოლიმპიადას, თუმცა რისთვის არსებობენ აბეზარი და საზიზღარი ბიჭები? რომ თავი შეგვაყვარონ და მიზნის მიღწევაში დაგვეხმარნონ. მონაწილეობენ: კრისტი კარლსონი როსანო (საყვარელი გოგონაა), როსს ტომასი (რომელიც თამაშობს American Pie 5- The Naked Mile) და სხვები. ჟნრი მელოდრამაა, ბიუჯეტი: $3M, წელი: 2006



2.The Cat in the Hat

მათ ვისაც უყვართ გრინჩი და მსგავსი ფილმები ალბათ მოეწონებათ, ყოველშემთხვევაში მე შემიყვარდა :) რა ხდება მაშინ თუ წვიმიან და მოსაწყენ დღეს სახლში გაჩნდება კატა უზარმაზარი ქუდით?! ბევრი სიცილი, თამში და საშინლად დიდი აურზაური, თუმცა დედიკოს მოსვლამდე ყველაფერი უნდა დალაგდეს. ცოტა ფანტასტიკა, მეტი სათავგადასავლო და უფრო მეტი კომედია. ბიუჯეტი: $109M, Box Office: $133M. მონაწილეობენ: მაიკ მაიერსი (ოსტინი), ჯოან ქიუსაკი, ალეკ ბოლდუინი, ქელი პრესთონი და დაკოტა ფენინგი (პატარა გოგონა ფილმიდან ”მე ვარ სემი”).

პ/ს სასიამოვნო კვირას გისურვებთ :)

გუშინ...

გუშინ მაროსთან ვიყავი... ჩემ მაროსთან, ძალინ ძალინ, რომ მიყვარს იმ მაროსთან და კიდევ ჩემ ნათლულთან ნიტუსასთან, ერთი თვე, რომ არ მყავდა ნანახი. როგორ გაზრდილა, შემრცხვა... არ ვარ კარგი ნათლია, მაგრამ გამოვსწორდები. ულამაზესი ბავშვია და საშინლად უყვარს ნათლიას მისი ფუნთუშა ხელები, თავლებთან გაჩენილი პაწაწინა ხაზები და ფუმფულა ლოყები. ერთადერთი რაზეც მთელი დღე ვფიქრობდი მანძილი იყო. როგორ მინდა ახლოს, რომ ვცხოვრობდე, რომ ხშირად ვნახო ხოლმე, ხშირად მოვეფერო და ჩავიკრა გულში, რომ მალევე დამიძახოს თავისი ტიკტიკა ენით ნათლია, რომ თვითონ წავუკითხო ხოლმე საბავშვო ბიბლია. მერე რამდენი ვილაპარაკეთ და ვიჭორავეთ? ნიკუშასთვის ნაყიდი სათამაშოთი კიდევ მე და მარო გავერთეთ. მივხვდი, რომ ძალინ მაკლდა ამ ხნის განმავლობაში და მივხვდი, რომ ასე აღარასდოს მოვიქცევი. მაააარ მიყვარხარ, მიხარია შენი ამბები და ყოველთვის შენს გვერდით ვიქნები, რაც მთავარია ხშირად და გპირდები, რომ აღარასოდეს დავიკარგები სამალიოტის მაჩვივით :) :*

L O S E R

წაიქეცი?! მერე ადექი, თავი ზემოთ ასწიე და წინ იარე...

იმდენჯერ ავდექი წელს, იმდენჯერ გავასწორე, იმდენჯერ დავისახე ახალი და ვსდიე, რომ...

აღარ მინდა, დავიღალე, აღარ ვდგები, დავწვები და აღარ ავდგები, მეტიც თავს ოფიციალურად დაწოლილად ვაცხადებ არც კი ვიფიქრებ ადგომაზე, ახლ მიზნებზე, ნაფოტივით გავყვები დინებას, არც ის მაინტერესებს ბოლოს სად მიმიყვანს, სად გამრიყავს.

ამ ცრემლებს რაღ ვუყო, ყოველ ღამე, რომ მახრჩობს?! რა ძნელია ღმე ფიქრთან მარტო დარჩენა :( ტირილოდეპრესიიდან სიცილოდეპრესიისკენ მივიღწევ, მკლავს ამდენი სიბრალულით აღსავსე მზერა, ამდენი ვალიდოლები და ვალერიანები, შეჭმუხნული წარბები და ვითომ თანაგრძნობით ნათქვამი არაუშავს-ები. მაღიზიანებს დამშვიდდის ძალხილი, მაშინ, როცა ყველამ გადასარევად იცის რამხელა იმედებს ვამყარებდი და რა ჩამყარა წყალში... ალბათ ეგოისტი ვარ ეს ყველაფერი, რომ მაღიზიანებს, ან რამე კიდე უფრო უარესი, ყველაზე ძალიან კი ის მაღიზიანებს, რომ საქმე ცრემლებამდე მივიყვანე.

ყველაზე უიღბლო ადამიანი ვარ, ან ყველაზე დებილი, ერთი მეორეს არ უშლის. ყველაზე საშინელი წელი მაქვს მთელს ცხოვრებაში.

დიდ ელს დავიწერ შუბლზე და ისე ვივლი! ;(