ღრმა დეპრესია, ბანანის რულეტი და კარს მომდგარი გაზაფხული

საშინელი შეგრძნება მეუფლება როცა რამეს ვკარგავ, რაც არ უნდა პაწაწუნა ნივთი იყოს, ალბათ ბუნებით მესაკუთრე ვარ მრავალჯერ გაქილიკებული ფორსაიტებივით... უფრო მტკივნეულია დანაკარგის შეგრძნება თუ ის რაიმეთი მაინც ვინმე ადამიანს უკავშირდება, მის თავს მახსენებს, კიდევ უფრო ძნელია თუ ნაჩუქარია... დილით გაღვიძებისთანავე შევამოწმე და აღმოვაჩინე, რომ სიტყვები დავკარგე, სიტყყვები რომელიც მაჩუქეს, რომელიც ექსკლუზიურად ჩემთვის დაიწერა :( ამბობენ თუ გინდა დღემ წარმატებულად და სასიამოვნოდ ჩაიაროს გაღვიძებისთანავე უნდა გაიღიმოო. ღიმილით დაწყებული დღის რა ვთქვა, მაგრამ აი ცრემლით დაწყებული კი საშინლად მთავრდება... მთელი დღეა დავბჟუტურობ ოთახებში, მობუსხული, ვიღრინები, ვბუზღუნებ და რაღა თქმა უნდა ვწუწუნებ. გუნება ვერც გოლზუორთმა გამომიკეთა და ვერც Jewel Quest-მა, ხოდა ამ უგუნებობის ჟამს, სად იყო და სად არა, ჩემში კონდიტერმა გაიღვიძა და სასწრაფოდ ამოვიგანგლე ფქვილში და კრემში. დასკვნა: ცუდად ხასიათზე, როცა ვიქნები, არასდროს, არასდროს, აი არასდროს არ გამოვაცხობ არაფერს! რატომ?! ნახევარი კრემი შემომეჭამა, არც ბანანს დავაკელი :S საბოლოოდ კი აი რა გამოვიდა...

P.S. ხვალ გაზაფხულის პირველი დღეა... დამთვარდა თებერვალი, გამოცდებიანი, ქორწილიანი, დედიკოს დაბ დღიანი, სიყვარულის დღიანი, ჩემი დაბ დღიანი, კიდევ ბევრის დაბ დღიანი, ხანდახან მზიანი, ხან ქარიანი, ხან ცრემლიანი, ხან სიცილიანი და მაინც, დამთვარდა ჩემი უსაყვარლესი თვე. გილოცავთ მონატრებული გაზაფხულის დადგომას, მე მზე მომენატრა ყველაზე ძააან, ხოდა თუ სადმე შეგხვდებათ ამომითრიეთ ყურით :)

happy birthday to me...

და აჰა თებერვალსა ამას ოცსა ოცდამეერთეჯერ დავიბადე... და ამ ჯერად ყველაზე ორიგინალურად. მუცელსა შინა გავიხარე რა ლიკას დაბადებით არ დავაყოვნე და მეც ვიშევი მთაწმინდაზე და შობასა ჩემსა ჩემი უსაყვარლესი ადამიანები დაესწრნენ (ოჰო, რას ვბოდავ ერთი)...

უბრალოდ როგორ შეიძლება დამავიწდეს

მთაწმინდისკენ მიმავალი გზის გადაკეტვა და კოკა-კოლით ექსპერიმენტების ჩატარება

მთაწმინდაზე შესრულებული ”რა ლამაზი დღეა” და ”ზოოოომბე ე ე ე ” :დ

ჩემი სიტყვათხუცესად კურთხევის ცერემონიალი :P

ა, ნუ აქვე დავამატებ დიდი მადლობა ”the beatles" რომ არსებობდნენ :დ

ხოოო, მერე ტკბილად მეძინა, მერე გათენდა და მერე...

მადლობა სიხარულო, რომ ჩენთან იყავი, მადლობა სიხარულო, რომ ჩემთან ხარ, მადლობა სიხარულო რომ გიყვარვარ, მადლობა სიხარულო, რომ შენს გულში ჩემი ადგილიც არის, მადლობა სიხარულო რომ ჩემს გულში ფეთქავ, მადლობა სიხარულო, რომ ყოველი წამი, გათენება მიხარია, მადლობა სიხარულო, რომ გულში მთბილა და ბედნიერი ვარ, მადლობა სიხარულო, რომ ყოველ წამს მეფიქრები, მენატრები, მეოცნებები...

ველქამ მი ბექ, თუ რაღაც ამდაგვარი :))

არ ვიცი რა ხდება ჩემს თავს (ან შეიძლება გადასარევადაც ვიცი) მაგრამ მაინც, აღარ მეწერება ბლოგზე... არადა ჩემს მოუცლელობაში გავარკვიე, რომ აგერ უკვე 1000სთვის გადაუჭარბებიათ აქ შემოჭყეტილ ადამიანთა რიცხვს, ანუ ერთი ნაბიჯი წინ? იქნებ უკან? ეჰ, ჩემი უცნაურობის ამბავი, რომ ვიცი გვერდზე გადავდგამდი... არადა გამიხარდა, ანუ ჩემს მონაბოდებს კითხულობს კანტიკუნტად ხალხი :) თანაც ბავშვობიდან ვოცნებობდი სარედაქციო-საგაგმოცემლო საქმეზე, რა ვუყოთ, რომ ეროვნული გამოცდების ჩამონათვალსაც შევკადრე ასეთი ფაკულტეტი? რა ვუყოთ რომ პოსტის დასრულების შემდეგ ღილაკზე ”publish post" დაჭერა, ამ ოცნებას მიხდენს, ჩემს უცანაურ სამყაროში, რომელიც არასტანდარტულ ოთახს გავს და ხანდახან ისე დიდია, რომ მთელი მსოფლიო ეტევა და ვიკარგები, ხან კი ისე პატარა, რომ მეც ვერ ვეტევი, რომელიც ადრე შავთეთრი იყო და თქვენც იცით, რომ ნელანელა გაფერადდა, ჩემი ჟურნალი მაქვს, ჩემი სტატიები, ჩემსავე ცხოვრებაზე... ჟურნალისტიც მე ვარ და სტილისტ-გამსწორებელ-დამკაბადონებელ-გამომცემელიც :) თუმცა, ამას რა მნიშვნელობა აქვს, კეთილი იყოს ჩემი ჩემს ბლოგზე დაბრუნება.

P.S. რა შუაშია? ვინ იცის, არც მე, მაგრამ აი ამათ უნდა თქვან ვცეკვავთო...