სასიამოვნო ბურანიდან მაღვიძარას აუტანელმა წკარუნმა გამომიყვანა. გავთიშე თუ არა თვალი მობილურის ეკრანის კუთხისკენ გამეპარა, სადაც კონვერტი არ დამხვდა. გამეღიმა, ძილის გუდა-მეთქი გავიფიქრე და სასწრაფოდ გავაშვანშვალე მოკლე ტექსტური შეტყობინება: ”დილა მშვიდობისა ჩემო სიხარულოთქო” და სანამ პასუხი მოვიდა... მე ვისაუზმე, ღამის შოუს გამეორებას ვუყურე, გოლზუორთის ”პირველი და უკანასკენლის” კითხვა დავასრულე, როიალთან ორი საათიც გავატარე და სადილადაც დავჯექი დაა ეკრანის კუთხეში კონვერტი გაჩნდა ტექსტით დილამშვიდობისაო... გასაოცარი სისწრაფით ვისადილე, მერვე კლასელოსავით გამოვეწყვე და მზად ვიყავი თუნდაც ქვეყნის დასალიერს გავმგზავრებულიყავი და ასეთი ქვეყნის დასალიერი ლესელიძე აღმოჩნდა. რა თქმა უნდა დავაგვიანე, მაგრამ ჩემი ბრალი არ იყო. ყველაფერ სიკეთესთან ერთად (დანგრეული სკამები, საკმაოდ ვიწრო დაშორებებით, რასაც ჩემი მუხლები მტკივნეულად განიცდიდნენ, მიწოლით დაქოქილი, მოთუხთუხე და მგორავი ე.წ. ”მარშუტკა”) მძღოლიც ყრუ აღმოჩნდა, მხოლოდ მეოთხეჯერ აღმომხდარი გააჩერეთ-მა იმოქმედა დანიშნულებისამებრ. ევროპასავით აღშფოთებულმა მივაწოდე 50 თეთრი და ხურდაინებეგენაცვალეს ცხვირ წინ მივუჯახუნე თავისი გამოშიგნული მარშუტკის კარი. მანქანში ჩავჯექი თუ არა ტვინი წავიღე ბუზღუნითა და წუწუნით მარშუტკის მძღოლზე, ძილსა თუ სხვა ზოგადსაკაცობრიო თემებზე. ლაპარაკში გართულმა ახლაღა შევამჩნიე, რომ მთლად იქ ვერ მივდიოდით სადაც უნდა წავსულიყავით თუ რაღაც ამდაგვარი და გამიჩნდა ლოგიკური კითხვა:
- სიხარულო სად მივდივართ?
-მაღლივში.
-და მაღლივში რა გვინდა? საქმე გაქვს?
-არა.
-აბა? (ცოტა არ იყოს გამიკვირდა, მაღლივი ამ გამოცდების მერე სრულებითაც არ მეხატებოდა გულზე)
-ჩავთვალოთ შენ გაქვს საქმე.
და აი აქ ავტეხე ისტერიკული არას ძახილი, დაახლოებით 5-7 წუთი ენერგიულად გავიძახდი არას. მერე ცოტა გონს, რომ მოვეგე ისევ ლოგიკური კითხვა გამიჩნდა:
-რაც გავიფიქრე მაგის გამო არ მივდივართ ხო?
-და რა გაიფიქრე?
-რას ამბოობ? მაგას შეგახსენებ? იქნებ დაგავიწყდა.
ზუსტად რომ რაც გავიფიქრე ”იმის” გამო მივედით. ხოო ვაღიარებ სასაცილო სანახავი ვიყავი საჭესთან, უამრავს ვწუწუნებდი და ცოცხალი თავით არ ვაღიარე, რომ კარგი იყო. არადა კომპლიმენტიც კი მსტყორცნა კარგად ატარებო. არ ვიცი, შეიძლება, მაგრამ ზატო პრავა მაქვს, დაჟე ჩემით ავიღე (აი ეს წინადადება მიყვარს :დ).
ამის მერე ავიბარგეთ (ნეტა ბარგი რა შუაშია?!) და წავმგზავრდით მაგისტრატურაში. მანამ სანამ ჩემი ჩხრ ეკომომიკაში ნათლდებოდა მე მანქანაში გადასარევად მოვკალათდი, მნიშვნელოვან ზარს, ლიკას ზარს, ვუპასუხე, მუსიკა ჩავრთე დააა, და ფანჯარაში ვიყუდებოდი, ვფიქრობდი რა საშინლად ბედნიერი ვართქო... ვხედავდი წვიმის წვეთებს, რომლებიც მხოლოდ ლამპიონის შუქზე ჩანდა. თითქოს ციდან მოისწრაფოდნენ ჩამოვარდნას და მანქანის მინას ეხეთქებოდნენ, ეკვროდნენ, ეკონწიალებოდნენ, თან უსაამურესი სუნი მოჰქონდათ, ვგიჟდები გაზაფულის წვიმის სუნზე... თან რა მუსიკას ვუსმენდიიიიიი, რომ არ ჩამოვთვალო ვერ ძალმიძს:
1) Indian summer _ The doors
2) I wish you love _ Rachel Yamagata
3) Old habits die hard _ Mick Jagger & Sheryl Crow
4) Since i've been loving you _ Led Zeppelin
5) Lalena _ Deep purple
6) Love hurts _ Nazareth
7) When a blind man cries _ Deep purple
მერე თვალის ქუთუთოები დამიმძიმდა და სწორედ რომ ბურანის დასწყვისსში მომესმა მინაზე კაკუნის ხმა, იქნებ კარი გამიღოო, მითხრა ჩხრმ და დავიძარით ლიკასკენ. მას შემდეგ რაც სოსომ გამომცადა სწორად ვიცოდი თუ არა პაროლი შევედით ლიკასას (:დ) გიჟურ აზრს წვიმაში გარეთ ხომ არ გვებოდიალაო მოყვა ჩემი თვითკმაყოფილიდიოტური რეაქცია: ფეხებზე დავიხედე, დაბალი ”ჩექმები” მეცვა, წამოვიძახე ვგიჟდები ჩემ თავზე თადარიგი მიჭირავსთქო და მოკლედ თანახმა ვიყავი. საბოლოოდ გადაწყდა გასაერინება მცხეთაში გვექნებოდა. გაკეთდა ზარი ბიგ ბოსთან, ანუ ჩემთან ოჯახში, ისა დაბ დღეზე ვართ და კონკიას დროით მოვალთთქო. ხოოოოოოოდა მერე დაიწყო რაც დაიწყო. მე, სიტყვათუხუცესმა შევითავსე ჩემი საქმიანობა, ნუ მართალია ორ უკიდურესობაში გადავრდი ჯერ ბუჩქზე მოვიდნომე სიმღერა და ბუნებაში ვერ ვიპოვეთ ეგეთი და მეორეჯერ, დათომ შემომხედა და კაცო ეგ სიმღერა რამდენჯერ უნდა გვამღეროო, მაგრამ მგონი ეგ არაფერი :დ ხოოო კიდე უამრავი ხიდი გავიარეთ, მშრალი ხიდი, თუმცა ჯერ ჩვენს ყელის იოგებს არაფერი შესტყობოდა. ამასობაში მივმცხეთდით, მცხეთაში ყველაზე მაგარი ფარვანა იყო :დ საქმე იმაშია, რომ ფარვანის საშინლად მეშინია, თუმცა ”კურტკა” გადაფარებული ერთი სულიერის დანახვაზე მივხვდი რომ არც ისე, და გენიალური ფრაზის: ”დათო! ხელზე გაზის!!!” მერე კიდე მივხვდი, რომ საერთოდაც არ მეშინია და კიდევ ერთი ფობიის დაძლევას დავუსვი კრესწიკი გუნებაში. გზად თბილისისკენ გავოცდით ლიკას მძღოლური (რა კოშმარი სიტყვაა, ლიკა მომიტევე) შესაძლებლობებით, მე პირადად ღამით, ნაწვიმარზე საჭესთან არაფრის დიდებით არ დავჯდებოდი :no:
ხოოოდა, მოკლედ იმის თქმა მინდოდა, რომ გუშინ კაი იყოოოო. რა მოკლედ არ გამომივიდა? :? :დ
