10.10.10

10.10.10 ლამაზი თარიღია... რა შეიძლება მოხდეს 2010 წლის მეათე თვის მეათე დღეს? ალბათ ვიღაცა დაიბადება, დაიბადება და ისტორიაში შევა ახალი, რევოლუციური იდეებით, ან ახალი აღმოჩენებით. შეიძლება ცოტა შეშლილი და უდაოდ გენიოსი ფიზიკოსი გაჩნდეს, ან უდიდესი კოსმონავტი ახალი გალაქტიკების აღმომჩენ-დამპყრობი. მხატვარი? მუსიკოსი? ხომ შეიძლება უდიდესი კომპოზიტორი ან სულის შემძვრელი პუბლიცისტი, მწერალი დაიბადოს? ადამიანი რომელიც ისტორიის ფურცლებს დაიპყრობს, დიდი და ჭკვიანი პოლიტიკოსი, ან სულაც ჩვეულებრივი ადამიანი, ჩვეულებრივი პრობლემებით და მოკვდავური ბედნიერებით. შეიძლება წმინდანი დაიბადოს შეიძლება ავაზაკი, ყაჩაღი ქურდი, მკვლელი... მაგრამ ალბათ ვიღაც აუცილებლად დაიბადება და მისი დაბადებით ახლობლებს ღიმილს , სიხარულს და ბედნიერებას მოჰგვრის.

ხომ შეიძლება ამ დღეს ვიღაცა გარდაიცვალოს? ვინმე ცნობილი და საზოგადოებისათვის საყვარელი ადამიანი? ან სულაც ჩვენთვის უცნობი, მაგრამ ჭირისუფალთათვის შეუცვლელი, ისეთი ვის გამოც ბევრი საღამო ბალიში დასველდება, ვის გამოც შავის გახდა გაჭირდება. შეიძლება ვინმე ღარიბი და უპატრონო მოხუცი გარდაიცვალოს, ან მდიდარი, ისეთი მდიდარი მემკვიდრეები დიდ ხანს რომ ელოდნენ... ამ დღეს ალბათ ვიღაც გარდაიცვლება და იქნება ცრემლი, თუდაც მოჩვენებითი...

ხომ შეიძლება ამ დღეს სამყარო შეიცვალო? ომები შეწყდეს, მსოფლიოში საყოველთაო მშვიდობა და მეგობრობა დამყარდეს ... ან სადმე ვულკანმა ამოხეთქოს, ან ბერმუდის სამკუთედი ჩაიძიროს და შავ ზღვაში კუნძული აღმოცენდეს. უდაბნოში წვიმა მოვიდეს, სტეპებში ორქიდეა აყვავდეს...

მე არ ვიცი რა მოხდება ამ დღეს სხვა ოჯახებში, სხვა ქალაქებში, სხვა ქვეყნებში, სამყაროში, მაგრამ მე ვიცი, რომ ვინები ბედნიერი და მომღიმარი, ჭშორფლიან ლოყებზე ჩამომიგორდება ცრემლები, სიხარულის და ბედნიერების, ვულკანიც იქნება, ისევ სიხარულის და ბედნიერების, ყვავილებიც იქნება და ტკბილი წუთებიც...

ეს დღე ხომ ჩემს მოგონებებში ჩემი ქორწილის დღედ დარჩება...

ბუს მიყვარხარ...

პ/ს ეს ყველაფერი ქორწილამდე რამდენიმე დღით ადრე დავწერე, მოვიდა დრო და ცრემლები არ წყდება. ძნელი ყოფილა ოჯახიდან მოწყვეტა, თუნდაც ისევ შენი ბედნიერებისთვის. სასაცილოა მეც არ მივდიოდე ქვეყნის დასალიერს... ძნელი ყოფილა... თურმე რა ტკბილი ყოფილა დედის ტატუქსვა, მამის გაჯიუტება სადმე გაშვებაზე და ჩემი სკვინჩს აბზუებული ცხვირი... ძნელი ყოფილა...

სათაური

ამ ბოლო დროს აღმოვაჩინე, რომ პოსტებზე სათაურის შერჩევა მიჭირს, იმიტომ, რომ მოუცლელზარმაცობის გამო რამდენიმე ამბის ჩაკვეხება მიწევს. მაშ ასე ვიწყებ ამბებს:

ბუსიკომ ქორბი მიყიდა, სამსუნგ ქორბი, არ მოგწყინდა ეგ ტელეფონიო მკითხა და სანამ ვუპასუხები გადაწყვიტა, რომ ახალი ტელეფონი უნდა მქონოდა. არ ვიცი როგორ უკიდეგანოდ გამიხარდა, იმ დღეს, რომ ესემესები ავკრიფე მაგდენი მგონი მობილურის ჩემს ხელთ არსებობის ისტორიაში არ ამიკრეფავს, მთელი 20 :))))

20 ივლისს ჩვენ სიყვარულს წელიწადი და შვიდი თვე შეუსრულდა, მოკლედ უკვე დიდია... დადის, დარბის და ტიკტიკებს :))))

შარშან ბებას ჯანმრთელობის გამო შეწყვეტილ რემონტს ვაახლებთ და ამჯერად იატაკს ”ემუქრება” გალაქვა, სწორედ ამიტომაც ვწერ ასეთ უხვსიტყვიან პოსტს სრულიად ცარიელ ოთახში. ჩემს ვარდისფერ ოთახში მხოლოდ კომპიუტერი და ორი ლეიბი ძევს :)))) ჩემთვის და სკვინაჩსთვის. არ ვიცი რამდენხანს გასტანს რემონტი, მაგრამ დღევანდელი ავეჯის გადატანა-გადმოტანის შემდეგ დავასკვენი, რომ უკვე მომწყინდა :)))

დიდი ხანია ვგეგმავ რეფორმას ჩემს ბლოგზე, მინდა პოსტები დავყო შემდეგ კატეგორიებად: პირადი, საინტერესო, სასარგებლო. იმედია რემონტის შემდეგ მოვახერხებ, ასევე ვგეგმავ ერთ მოდელზე პოსტის დაწერას სახელს და გვარს ჯერ არ დავასახელებ.

ასე მშრალად დავემშვიდობები მკითხველს არ ვიცი როდემდე, მაგრამ კეთილი სურვილებით :*

მეორე ცალი ნახევარი

არ ვიცი რატომ, მაგრამ ამ ბოლო დროს უფრო ხშირად ვიხსენებ პირველ დღეს, პირველ შეფეთებას, პირველ დიალოგს და პირველ თვალებში ამოკითხულ ნაგულისხმევ ფრაზებს. ვიხსენებ და ყოველ ნაბიჯზე ვსვავ კითხვას რატომ?! განა პასუხები არ ვიცი? არა, არა, უბრალოდ ვცდილობ უფრო ღრმად ჩავიხედო იმ დღეებში, იქნებ სხვა პაუხი არსებობს და მე ვერ ვხედავ ჯერ, ან ვერ დავინახავ ვერასრდროს იმიტომ, რომ უბრალოდ მიყვარხარ! მაგრამ პასუხები ჯიუტად ერთი და იგივეა და გულიც ჯიუტად ჩქარდება ყოველ გახსენებაზე. ახლა, როცა გიცნობ თავიდან ბოლომდე, როცა უბრალოდ აღფრთოვანებული არ ვარ და ვიცი შენი დადებითი და უარყოფითი მხარეები, ვიცი შენი ძლიერი და სუსტი წერტილები, ახლა ვუსვავ თავს ყველაზე მნიშვნელოვან კითხვას: რატომ მიყვარხარ?..

... მიყვარხარ იმიტომ, რომ შენთან თავს მეორე ნახევრად არ ვგრძნობ, არ პირველად, არავითარი რიგირთობა, ვგრძნობ, რომ ვარ შენი მეორე ცალი ნახევარი, ვგრძნობ, რომ ერთი მთლიანის ორი ცალი ნაწილი ვართ...

...მიყვარხარ იმიტომ, რომ შენთან ერთად უფრო მეტი თავისუფლებაა და დამოუკიდებლობა, თავდაჯერებულობა და გადაწყვეტილების არჩევის შეუზღუდაობა, ვიდრე უშენოდ...

...მიყვარხარ იმიტომ, რომ შემიძლია ვიცინო, ვიკისკისო, ვიხარხარო, ვიტირო, ვიკივლო, ვიწივლო, ვიწუწუნო, გავბრაზდე, ნამდვილი ურაგანი დავატრიალო და შენგან მოვისმინო სიტყვები: "უბრალოდ არასდროს დაგავიწყდეს, რომ მიყვარხარ!"

...მიყვარხარ იმიტომ, რომ შენი გული და შენი მხარი არის ადგილი სადაც ჩემს თავს სამუდამოდ ჩამოვდებ ...

პ/ს სიყვარულის შემოწმების ჩემებური მაზოხისტური ტესტი მაქვს, როცა გამაბრაზებ, წარმოვიდგენ, რომ უბრალოდ არ არსებობ ჩემს ცხოვრებაში, წამებში ლოყები ცრემლებით მენამება და ასე ნიანგის ცრემლებით და აკანკალებული ნიკაპით გირეკავ... ბუსუ  მე ხოოო მიყვარხარ! :*

1.2.3.4...

1. მას შემდეგ რაც წყლის სმა დავიწყე ”რას ქვია არ გწყურია საჭიროას” მეთოდით, გაცილებით უკეთ ვგრძნობ თავს, აღარც ენერგიის ნაკლებობას ვუჩივი და აღარც თავის ტკივილს. იმდენი ხანია არ შევუწუხებივარ თავს, რომ ხანდახან ხელით ვამოწმებ ხომ მართლა მიმშვენებს მხრებსთქო :))) მოკლედ მართალი ყოფილა, ის სტატია, რომელიც უკვე ჩემი ბლოგის მაზოლად გადაიქცა. მეც გახარებული ამ სიმართლით სადაც შემიძლია თუ არ შემიძლია ყველგან ვქადაგებ წყლის სმის აუცილებლობაზე :)

2. ნასტასიამ თავისი მეგობრის საშუალებით გადასცა ბატონ იან გილანს ჩემი სიყვარულით სავსე ერთი წინადადება და მანაც ასევე სიყვარულით სავსე ერთი წინადადბა შემომითვალა: ”ძალიან მიხარია იმ გოგონას ასე, რომ ვუყვარვარო” :))) არ ვიცი იმ სტატიაში შევიდა თუ არა ეს ფრაზა მთელი ტირაჟის ყიდვას, რომ ვაპირებდი, მაგრამ რაც მთავარია ჩემმა გზავნილმა ცხრა მთა და ცხრა ზღვა გადაიარა და მშვენიერი ნასტასიას წყალობით ადრესატს ჩაბარდა.

3. ადვოკატის სალიცენზიო გამოცდები ჩავაბარე სამოქალაქოს მიმართულებით, არავის არ დავუჯერე, რომ საერთოზე გავსულიყავი და ალხა მგონი ცოტას ვნანობ?! სიმართლე, რომ ვთქვა არა, მაგრამ ალბათ უკეთესი იქნებოდა ჩემი სიჯიუტე გვერდზე გადამედო და მეაცადა, სპორტული ჟინის გამო მაინც :)))

4. ჩემს სახლში ჯდომას ბოლო მოეღო, მართალია სანათესაო-სამეგობრო მაინც მოძჲლებული მყავს, მაგრამ, ნელა-ნელა ვიწყებ წანწალს. მაგალითად კვირას მე, ბუსიკო, ჩემი სკვინჩა და ბუსიკოს თორა სიონის ტბაზე ვიყავით. მანამდე უუუუუუსაყვარლესი კოპლებიანი საცურაო ”კოსწიუმი” შევიძინე და კიდევ ერთელ დავრწმუნდი, რომ კოპლიანი ყველაფერი მელამაზება :))) როგორი დრო გავატარე ტბაზე?

- იმდენჯერ ჩავეფალი ტალახში, რომ ოფიციალურად გამომიცხადეს ალბათ უბრალოდ ტალახის აბაზანებს იღებო.

- რაში აღარ გავეხვიე ჩემი ”მზეთ უნახავი” კანის გამო, მაგრამ ცხვირის წვერიდან ფეხის ნეკა თითის ჩათვლით მაინც დამწვარი ვარ და უსაფუძვლოდ ვიმედოვნებ, რომ სიწითლე რუჯში გადამივა (ადრე თუ გვიან).

- ტყეში სურათების გადასაღებად შესულს კოღოებმა ისე სასტიკად დამკბინ-დამტკვრეს, რომ მთელი ადგილი არ დამიტოვეს.

თუუმცა, მიუხედავად ყოველივესი მაინც იყო პოზიტიური დღე, ბოლოს და ბოლოს დიიიდ და დიად გრიგოლს ბოლო ხმაზე ვაღიარებინე, რომ ცურვა ვიცი :))) ყოველშემთხვევაში ჩემ თავს ვერევი და სხვები ჩემს იმადად ნუ დაიხრჩობით ვერ გიშველით :) კიიიიდევ ჩემი თმის არაამქვეყნიურობის აღიარების მომსწრე გავხდი, ყველამ აღიარა რომ მზეზე აშკარად მწითური თმა მაქვს, ხოლო ჩრდილში ჩვეულებრივი, ბანალური წაბლისფერი :)) კიიიიდევ ბევრი ვიცინე, კარგად გავგრილდი, ძლიან დავიღალე და ახალშობილივით ვიძინე :))) წესით ამ დღეზე უფრო დიდ პოსტს უნდა ვწერდე, მაგრამ რადგანაც გამოტოვებულ ეპიზოდებზე ვწერ, მირჩევნია ყველაფერი გავიხსენო ცოტ-ცოტაა.

5. ვიიიცი, რომ კანტიკუნტანდ შემორჩენილ ჩემი ბლოგის მკითხველებს ყველაზე მეეეტად ჩემი ფილმები მოენატრა :))))) ხოოოდა, იმ გაცდენილი კვირების ასანაზღაურებლად ერთ საინტერესო ფილმზე დავწერ. ეს არის where the heart is. მგონი ყველას აქვს ნანახი ნატალი პორტმანი თამაშობს 17 წლის ორსულ გოგონას, რომელიც ჰიპერმარკეტში ცხოვრობს, ხვდება უამრავ საინტერესო ადამიანს და ბოლოს ცნობილი ფოტოგრაფი ხდება. ეს ფილმი გამუდმებით მახსენებს ერთ რამეს, ადამიანმა შეიძება შეცდომა დაუშვას, შეიძლება ძალიან დიდი შეცდომა დაუშვას, მაგრამ მთავარია სწორად გააგრძელოს ცხოვრება და არასდროს არაფერია იმდენად დაგვიანებული, რომ თავიდან დაწყებად არ ღირდეს, არ ღირდეს უბრალოდ ცადო :)

6. ჩემი ბლოგის გამოცოცხლებაზე იზრუნა ბატონმა Jo-მ, ბლექმა არა ქეიმ :))) ამიერიდან ჰედერიდან მოგესალმებათ ლურჯთმიანი ლალენა, ოდნავ მორცხვი, უფრო მეტად ჭორფლიანი და საოცრად შეყვარებული (ბუსიკოზე და დანარჩენ სამყაროზე) :))) ხოოოდა, ლალენა რის ლალენაა მხოლოდ სიტყვა მადლობას, რომ დასჯერდეს? უკვე მოიფიქრა როგორ გადაუხადოს მადლობა არაფრისმთქმელი სიტყვების ნაცვლად... რაფაელო არაფერშუაშია!

სულ ეს იყო :))

p.s i’m not jobless anymore :)

წყალი ჩვენი არსობისა

მოკლედ, ჩემს თავზე დაკვირვებებმა გამაოგნა: საერთოდ არ ვსვავ წყალს. წყალს, რომ თავი დავანებოთ, სითხესაც საგანგაშოდ ცოტას ვიღებ!!! დილით, ჩაი, შუადღეს ხანდახან ყავა და ვსიო :o არ ვიცი ჩემი ორგანიზმი რატო არ მთხოვს წყალს, მაგრამ რომ არ მთხოვს რა საშინელება ყოფილა უამრავი ჟურნალის სტატიითა და ინტერნეტში ძრომიალით უკვე დავრწმუნდი!

წყალი!

ადამიანი ჩვეულებრივ მდგომარეობაში ყოველდღიურად 2-2,5 ლიტრ წყალს კარგავს შარდის, ნერწყვის, ოფლის გამოყოფით (რაც არ უნდა უხამსად ჟღერდეს ფაქტია! :)) ) და ასევე სუნთქვის სახითაც კი! შესაბამისად ნებისმიერმა ჯანმრთელმა ადამიანმა უნდა აღიდგინოს ეს სითხე, რომ თავი სამუშაო მდგომარეობაში შეინარჩუნოს. და თუ ასე არ ხდება მაშინ სახეზე გვაქვს შემდეგი:

• 2%-ით წყლის უკმარისობა იწვევს უხასიათობას.
• 6-8%-ით _ გულის წასვლა.
• 10%-ით _ ჰალუცინაციები და კომა.
• 15-25%-ით _ ორგანიზმში შეუქცევადი პროცესების დასაწყისია და იწვევს ადამიანის დაღუპვას.

ჩვენი ტვინი 85% წყლისგან შედგება და გაუწყლოების მიმართ განსაკუთრებით მგრძნობიარეა, შესაბამისად 1%ით წყლის დაკარგვა იწვევს უჯრედების სიკვდილს, რომლებიც აღარ აღდგებიან. ხშირად თავის ტკივილი (რომელიც ქრონიკულად მახასიათებს) უპირველესი სიგნალია იმისა, რომ ორგანიზმს წყალი არ ჰყოფნის.

ახალდაბადებული ადამიანი 75% წყლისგან შედგება, ხოლო 95 წლის ასაკში ორგანიზმში წყლის მოცულობა სულ 25%ია. რა თქმა უნდა დღეგრძელობაში გენები დიდ როლს თამაშობს, მაგრამ წყალი გვეხმარება შევინარჩუნოთ აქტიურობა და მხნეობა დიდი ხნის განმავლობაში. აქედან გამომდინარე არ არის გასაკვირი, რომ თანამედროვე მეცნიერები დაბერების მიზეზად უჯრედების გამოშრობას ასახელებენ!

იმ ფორმული განსაზღვრა რომელიც ადამიანს მიუთითებს საჭირო მოცულობის წყლის მიღებას ყოველდღიურად შემდეგნაირად გამოიყურება: 40 გრ წყალი 1 კგ-ზე. ეს მოცულობა უნდა გავზარდოთ თუ სანუთ ვისარგებლეთ, ან თუ მივირთვით ცილებით მდიდარი საკვები, ან ალკოჰოლი, ყავა, თამბაქო, ან სულაც ფიზიკურად დავიტვირთეთ და გვაქვს გახშირებული სუნთქვა.

დღეში 2,5 ლიტრი წყლის დალევით ჩვენი იმუნიტეტი 1,45-ით მაღლდება.

როგორ უნდა დავლიოთ წყალი? აუცილებლად ოთახის ტემპერატურის და აუცილებლად ყლუპობით :)

პ.ს უუუფ, რა ძნელია როცა არ გწყურია, მაშინ წყლის დალევა :(( უკვე 400 გრამით უფრო გავიჭყიპული ვარ :)))

პპ/სს ვიხელმძღვანელე დედაჩემის მიერ გენიალურად ამოჭრილი სტატიით, რომელზეც არც ჟურნალის სახელი წერია და არც ჟურნალისტის გვარია მითითებული :))))

კვირაა

და მერე რააა? რა და უკვე უბრალოდ ვალდებული ვარ კიდევ ერთი ფილმი გავიხსენო. რა მოხდა მნიშვნელოვანი 1994 წელს? რა და ლუკ ბესონმა იფიქრა, იფიქრა და უეცრად Leon-ი გადაიღო. ფილმი, რომელიც მილიობით ჩამნაირად მოეწონათ :)) დღესაც დიდი სიამოვნებით ვუყურებ, დღესაც მეცრემლება თვალები და დღესაც ამ ფილმის გამო მიყვარს ჟან რენო (თუმცა მერე იყო ფილები, რომლებითაც მიმტკიცებდა, რომ კიდევ უფო უნდა მყვარებოდა :)) )

შევეცადე საყვარელი კადრები დამედო, მაგრამ ერთ-ერთს მაინც ვერ მივაკვლიე ინტერნეტ სივრცეში... აი ჟან რენოს კისერზე ჩამოკიდებული ნატალი პორტმანი ჰაერში, რომ აპარტყუნებს საყვარლად ფეხებს :))

ქალბატონი პარაზიტი:

რა ქნას? როგორც შეუძლია ისე გადაწყვიტა აღეზარდა ბავშვი. აქ დაცვაა მაგარი პრიკოლი :))

ჩემი აზრით მაგარი გასართობია, მიბაძო, თან ასე კარგად, ცნობილ ადამიანებს: მერლინ პორტმანი

და ნატალი ჩაპლინი :)))

ნეტა რა მცენარეა? ფოთლებს, რომ უწმინდავს ჟან რენო დაუვიწყარი კადრია :))

ნუ ახლაააა, ლეონი მუდამ ფორმაშია, რომელსაც ღამე არ ძინავს და ხვრინავს :)))

It's from Mathilda...

უფ, რა ნიანგის ცრემლებს ვაღვარღვარებდი ამ დროოოს :)))

პ/ს იმედია ცოტა ხნით მაინც დაგაბრუნეთ, ბავშვობაში და გაგახსენეთ საყვარელი ფილმი, ბედნიერ კვირას გისურვებთ!

სქოლიოზიანი ემბრიონი!..

ვიცოდი, რომ დღეს რაღაც გამიხარდებოდა, მერე რაა რომ დილით გაღვიძებულს ოჯახის არცერთი წევრი არ დამხვდა სახლში და მარტომ ვისაუზმე, მერე რაა, რომ მარტოდ დარჩენილმა გენერალური ”უბორკა” მოვაწყვე და ვერაფერით დავისწორე თმა :)) მერე რაა, რომ უნიში საკურსო ნაშრომი დამიწუნეს ფორმის გამო და მერე რაა რომ დედა უნიმ დიპლომი არ მომცა იმიტომ, რომ მაღლივთან არსებული ბიბლოდან ცნობა არ მქონდა წარდგენილი, რომ არცერთი მაგათი დაფლეთი წიგნი არ მიმისაკუთრებია! სამაგიეროდ

• ვნახე ჩემი ბიძაშვილი და მისი შეყვარებული
• ვნახე ნათლიის შვილი და მისი შეყვარებული
• ვნახე ძველი კურსელები

და რაც ყველაზე მთავარია ვნახე ჩემი ერთ-ერთი უსაყვარლესი ბლოგერი, რომელი?

დედა უნივერსიტეტის შესასვლენთან მოაჯირზე (აბა რა ქვია არ ვიცი) ჩამომჯდარი თეო (ჩემი ბიძაშვილი) მიყვებოდა, თავის სიზმარს, რომ იან გილანი თბილისში ჩმოვიდა, მხოლოდ იმიტომ რომ ჩვენ სომხეთში ვერ მივდივართ და გვეპატიჟებოდა თავის კონცერტზე თბილისის ღია ცის ქვეშ, როცა უეცრად ერთ გოგოზე გამიშტერდა თვალი, უხერხულად ვიგრძენი თავი და თვალი ავარიდე, არადა ტვინის ხვეულები რაღაცას მკარნახობდნენ, მოკლედ ჩამიარა თუ არა, დაახლოებით ასეთი დიალოგი გვქონდა:

-თეეე, იცი ეს გოგო ვინ იყოო?!

-ვინ?

-ვინ და ნასტასია!!!

-უიიი, მაგან მეც დამიტოვა ადრე კომენტარი :))

-მივიდე?! (გაუბედავად)

-კიიიი, წამოოო

მოკლედ თეოსგან გამხნევებულმა მივედი და მხარზე დავუკაკუნე, გაკვირვებით შემომხედა მე კიდევ თავლებ გაბრწყინებული, მაგრამ ცოტა გაუბედაობაშეპარულმა ვკითხე:

-ნასტასია არაბული?

-დიახ...

-სქოლიოზიანი ემბრიონი?

-ვაიმე რომელი ხარ?

-მე ლალენა ვარ...

და ამიტყდა სიცილი და მინდოდა დიდ ხმაზე მელაპარაკა და საშინლად ვკანკალებდი ემოციებისგან,არ ვიცი ზუსტად რას ველაპარაკებოდი, მგონი არც ვაცლიდი ლაპარაკს :)) მაგრამ მახოვს, რომ მითხრა ჩემი მეგობარი იღებს ინტერვიუს იანისგან და აუცილებლად გადასცემსო, რომ ერთ გოგოს მისი სიყვარულით გაბრუებულს უსინდისოდ დაურქმევია ლალენა :) მე უკვე მთელ ჩემს სანაცნობოს მოვდენასტასიას გაცნობაც და მისი დაპირებაც, წარმომიდგენია ის ჟურნალი, რომელიშიც დაიბეჭდება, აუცილებლად ვიყიდი, იანი ხომ მე გადმომცემს რამეს! მე ლალენას!

უუუუუუუულამაზესი და უუუუუუუუუსაყვარლესია ნასტასია და მიხარია, რომ თეომ გამაბედინა მასთან მისვლა :)

პ/ს ნასტასია ბოდიში, რომ უნებართვოთ ავტვირთე შენი ფოტო (ბლუშ)

ისევ ფილმები

და რადგანაც კვლავაც კვირაა, კვლავაც დაუზარებლად დავწერ და თანაც ორზე. თუმცა დღეს არ იქნება არც უაზრო, არც რომანტიკული, არც მელოდრამა და არც ჰოლივუდური. მგონი ამ ბოლო დროს ისეთ ფილმებზე ვწერ, რომელიც მირჩიეს, რომ მენახა. ხოოოდა ვისი ჯერია დღეეს? გულწრფელად მიხარია, რომ ოდესღაც ბატონმა Jo Key-მ, თავად ჩამიწერა ”ფლეშკაზე” Central do Brasil და Mujeres al borde de un ataque de nervios.

ძნელია ამ ფილმზე, ისაუბრო ისე, რომ შინაარს არ შეეხო, რათა მკითხველს მეტი ინტერესი გაუჩნდეს ფილმისადმი, იმიტომ, რომ საოცრად ღრმა ფილმია. ნახვისას მხოლოდ ერთი, რამ მაწუხებდა, რომ ასეთი ლამაზი და მუსიკალური ენა არ ვიცოდი :((( ფილმში დორა მექანიკური ცხოვრებით ცხოვრობს, ყოველგვარი ემოციების გარეშე, მასში ჩამკვდარია ის შეგრძნება, რომ ქალია, პატარა ბიჭი ჟოზეუ კი ემოციებითაა სავსე, მას მამა არასოდეს უნახავს და მასთან შეხვედრაზე ოცნებობს. დორა ყოფილი მასწავლებელია, თუმცა ახლა თავს მხოლოდ იმით, ირჩენს, რომ ცენტრალურ სადგურზე ზის და წერა-კითხვის უცოდინართათვის წერილებს წერს, რაშიც 1 დოლარს იღებს, თუ გაგზავნასაც მიანდობენ მაშინ კიდევ 1 დოლარის ამატებს ფასს. რეალურად დორას ყველა ეს წერილი სახლში მიაქვს, თავის მეზობელთან ერთად კითხულობს, სინდისის ქენჯნის გარეშე ხევს და ნაგავში ყრის. მის ასეთ ერთფეროვან ცხოვრებაში გამოჩნდება ჟოზეუ და დედამისი, რომლებიც ბიჭუნას მამას წერილს მიწერენ, მეორე დღეს ვაგზალზე ჟოზეუს დედას ავოტბუსი გაიტანს და გარდაიცვლება, მამის და წერილის იმედად დარჩენილი ბიჭუნა კი დორასთან მიდის... სწორედ აქედან იწეყბა ფილმი ეს ორი ადამიანი ერთმანეთს ცხოვრებას ასწავლის, სიძნელეების დაძლევას ასწავლის, საოცარია თითოეული მათი დიალოგი. მოკლედ ულამაზესი ბრაზილიური ფილმია...

ეს არის ალმადოვარის ფილმი, მგონი ამით ბევრი რამ ითქვა :))) მაგრამ შინაარსიდან იმას დავამეტბდი, რომ რეჟისორმა ერთი ადამიანის პორობლემა ისე კომედიურად გადმოსცა, რომ საერთოდ არ გრჩება შეგრძნება, თითქოს რაიმე სერიოზული მოხდა :)) საოცრად მომწონს ფილმის კულმინაციური წერტილი, როცა ყველაფერს თავისი სახელი უნდა დაერქვას, მთავარი გმირის სახლში უამრავი ადამიანია, ყველანი კი რაღაცით უკავშირდება მის საყვარელს, რომელმაც მიატოვა და ვის გამოც აქვს un ataque de nervios :)) პლიუს ბონუსად ემატება მისი საუკეთესო დაქალი, რომელიც პოლიციას ემალება, რადგან სულ შემთხვევით საქმე ტერორისტებთან დაიჭირა, აქვეა ორი პოლიციელიც და ტელეფონის შემკეთებელიც, იმ ტელეფონის, რომელიც რადნეჯერ დააჟღერტეს ძირს არავინ იცის :))) მოკლედ ნამდვილად ღირს ნახვად :)

პ.ს Mujeres al borde de un ataque de nervios-ს სოსო ისე საყვარლად ამბობს მოდი და ნუ უყურებ :)))

სასიამოვნო კვირას გისურვებთ! ;)

unicard

რა არ მოგივა თვში აზრად ადამიანს, როცა საოცრად ბევრი დრო გაქვს! უნივერსიტეტში ვიყავით მე და გრიგოლი, უნივერსიტეტში, რომელმაც გადამაღირსა დიპლომი! შესვენება წესით 2ზე მთავრდება რეალური დრო ჯობია არ იკითხოთ. საოცრად დაღლილი და აწუწუნებული ვიჯექი პუფზე დეკანატთან და რადგანაც ცდა მაცოფებდა, ბუსუ ბუსუ ბუსიკომ :) შემომთავაზა წავიდეთ და უნიქარდი ავიღოთო (როგორ მიფრთხილდება ენაცვალოს საცოლე:)) ). სახე გამინათდა, ჩემმა დიდი ხნის ჩუჩხუნმა ნაყოფი გამოიღო.

კინოთეტრ ამირანში დიდი ღიმილით დაგვხვდა გოგონა, რომელმაც მცირე ფორმალობის შემდეგ გადმოგვცა ბარათები. დომინანტი ბარათი რა თქმა უნდა მისია :))) მე თეთრი უფრო მომეწონა. თან მგონი რეკლამის გავლენაც იყო, რომ თეთრი ბარათი მდედრობით სქესად აღვიქვი :))

პირველად ბარათი 23 აპრილს გამოვიყნეთ ვისოლში, 25 ლარის ბენზინის სანაცვლოდ 4.2 ქულა დაგვირიცხეს. მას მერე ყოველ დილით ვამოწმებ ქულებს (სამწუხაროა, რომ შემოწმებით ქულები არ იზრდება :)) ) და გრიგოლის ყოველ ნაბიჯს :))))))) (კაპასიდაეჭვიანიცოლიტაფითხელში სმაილი).

ახლა 49.9 ქულა გვაქვს. ჯერ მხოლოდ ვისოლი და ავერსი ”ავითვისეთ”. მე კი ერთი რამ, მიხარია, დანახარჯი არ გაგვიზრდია, ანუ იმის გამო, რომ ქულა დაგვემატოს უაზროდ ფულს არ ვხარჯავთ, ისევ ”ჩვეულებრივი მოკვდავები” ვართ და უბრალოდ ვცდილობთ იქ დავხარჯოთ (საჭიროებისამებრ!) ფული სადაც ქულებად და შესაბამისად საჩუქრებად დაგვიბრუნდება.

that's all :)

პ.ს უნიქარდის შემქმნელების ყურამდე თუ მივა ეს პოსტი, ერთი თხოვნა მექნებოდა, იქნებ პოპულიც შემოგემატებინათ ;)

Coraline

ხო დღეს ყველამ ვიცით, რომ კვირაა შესაბამისად:

Coraline

ალბათ ეს ანიმაციური ფილმი, რომ მოგეწონოს როგორც მინიმუმ ფანტასტიკაც უნდა გიყვარდეს და ანიმაციაც :) და რა არის საჭირო, რომ შეგიყვარდეს?

• უნდა იცნობდე ლიკას
• პირველად მასთან უნდა უყურო სარდაფში
• თან თორმეტი საათის მოახლოების უნდა გეშინოდეს კვახად გადაქცევის შიშით

არ მინდა შინაარსი მოვყვე, ვფიქრობ ეს ყველა ადამიანმა უბრალოდ უნდა ნახოს, მე კი მხოლოდ იმას ვიტყვი, რომ არის საოცრად კარგად გაკეთებული/გადაღებული, ყურადღება ექცევა ისეთ დეტალებს რასაც სამწუხაროდ სერიოზულ ფილმებში არ აქცევენ, თუნდაც იმას, რომ თუ ვინმე ყელში წაგიჭერს ხელს, როგორც სულ ცოტა ყგაღიზიანებული კანი უნდა გაგიწითლდეს! ქორელაინის, გარდა ფილმში არის კიდევ ერთი გმირი, ბავშვი, რომლესაც მშობლებმა Whyborn-ი დაარქვეს, ნეტავ ქართულ შედევრებს თუ გავითვალისწინებთ (გელოდი, მოგელი და ა.შ.) როგორ იქნება ამ სახელის კარგი ქართული თარგმანი :))) კიდევ არის უსაყვარლესი შავი კატა. ხო, კიდევ ერთს დავამატებ და გავქრები, ამ ფილმის გმირი არის ბავშვი, რომელსაც მოწყინდა მშობლების მუდმივი მოუცლელობა, სამსახურის გამო, და მარტოობით გამოწვეული რუხი ერთფეროვნება, თუმცა ვერ გაითვალისწინა ერთი რამ:

Be careful what you wish for! ;)

დათაგულთა კლუბიდან :)

ზურიუსის ინოვაციამ და შემდეგ დარიჩინის გოგოს გაგრძელებამ, მთელი ბლოგოსფერო მოიცვა, მეკი ნასტასიამ დამთაგა, რისთვისაც მადლობას მოვახსენებ კიდევ ერთხელ.ჩემის მხრივ მე ვთაგავ, ლალენას, ქეითს და ლორდ ვადერს. -ო :)) ბრძანა როდრიგომ :) (ნეტა როდის მოვა ის ბედნიერი დღე ლინკების ჩასმა წესიერად, რომ მეცოდინება)

არ ვიცი კონკრეტულად რა შეგრძნება დამეუფლება უეცრად მხარზე ვინმემ მომიკაკუნოს და ჩემს კითხვაზე: ”ბატონო?” მიპასუხოს:”შენ ლალენა არ ხარ?”, მაგრამ ვიცი, რომ სასწაულად გამიხარდება და პირველი რამდენიმე წუთი ამ სიხაულისგან და გაკვირვებისგან პირი ღია დამრჩება :) მახსოვს გამოცდებისას გრიგოლმა, რომ მითხრა ჩემს კურსელზე ეს ნინოაო, მე კიდევ ყოვლისმცოდნე სახით მივახალე ვიცი, ჩემი კურსელიაო, მაგრა, ამაის საპასუხოდ მერე ეს ხომ ჰექსუსაა ბლოგერიო, ისე გავბრზადი და გადავირიე ძლივს დავეტიე სხეულში :)) მე ხომ მას თვეზე მეტ ხანს ვეძებდი და არავის ვეკითხებოდი სახელით და გვარით იმ იმედით, რომ გრძელ ხუჭუჭათმიან ბლოგერს მე თვითონაც ადვილად ვიპოვნიდი, თუმცა...

მოკლედ მე რომ ქუჩაში შეგხვდეთ:

სიარულის ტემპი - prestissimo (ავტ. მუსიკაში ძალიან ჩქარი ტემპის აღნიშვნა)

ზომა-წონა - ათი სმ-ით მაღალი ან დაბალი (მაღლები ჩვიცვა თუ დაბლები ისეთივე სირთულის კითხვაა ჩემს ცხოვრებაში როგორც ყავა მინდა თუ ჩაი) მხრებში ყოველთვის გამართული

სამოსი- აუცილებლად შარვალი და აუცილებლად სწორი (კაბა მხოლოდ განსაკუთრებულ დღეებში:დაბ დღე, ქორწილი, უბრალოდ მომენატრა, ან განსაკუთრებულ სიცხეში: ზაფხულში), ყელზე სეზონის შესაფერი კაშნე (ერთი დღე იქნება ამომგილიჯავენ გლანდებს! :( )

სახე - მსუბუქი (პუდრი, ტუში) ან ბუნებრივი მაკიაჟი - ჭორფლით, (მზემ ჩემი სახე სამუდამოდ მოხატა :) ) თუმცა ყოველთვის წითელი პომადით (არც ისე ცუდია, როგორც ჟღერს:)) )

თმა: დავარცხნილი (გასწორებული) ან გაწეწილი, თუმცა უთუოდ გაშლილი.

სამკაული: მარჯვენა ხელის მეოთხე თითზე ბეჭედი და მარცხენა ხელის ნეკა თითზე პაწაწინა ბეჭედი-სპილუკა (მერე რა, რომ ერთი ოქროა, მეორე კი ვერცხლი :P)

მუდამ: თექვსმეტი წელია ყელზე პაწაწინა თასმით ხის ჯვარი მაქვს შებმული.

და რადგანაც მეც აიპოდიანთა კასტას მივეკუთნები, ყოველთვის ყურთსასმენებით ამ ქვეყნისგან მოწყვეტილი ჩემს ფიქრებში დავაბიჯებ და ჩემი დაჟინებული მზერა არა საგნების არამედ მის მიღმაა მიმართული. სეირნობის დროსაც კი ზედმეტად სწრაფად დავდივარ, ამიტომაცაა, რომ ეთიკა, მამაკაცი ოდნავ წინ, ჩემდა უნებურად ირღვევა და პირველი მე გავრბივარ :)) კიდევ ვიხდი ბევრ ბოდიშს და მადლობას ოღონდ თვითონაც არ ვიცი რატომ :)

და მაინც, თუ ყურთსასმენები მომხასნევინა ხმამ:”შენ ლალენა არ ხარ?!” ყურებამდე გავიღიმებ და ისე გავაბამ დიალოგს თითქოს დიდი ხნის უნახავი მეგობარი შემმომხვდა :)

ჩემის მხრივ ვთაგავ:

ეკას

ვასასის

ოთოს

უუნამურგას

ხისსუნიან სახლს

და კიწის

პ.ს. ბოდიშს ვუხდი სრულიად ბლოგსფეროს _ ასეთი უსინდოსიობა (არავინ დამეთაგა) არც კი მიფიქრია, უბრალოდ ჩემს ოთახში საშინელებები ხდებოდა, როცა ამ პოსტს ვწერდი და დრაფტის მაგივრად ფაბლიშზე დამეჭირა :(

Top 10 (Men)

პირველად ასეთი ათეული ვასასის ბლოგზე ვნახე, მერე ქეითის, მოკლედ ღრმა წარსულიდან მღრღნის სურვილი მეც შევადგინო ჩემი ათეული და ვაღიარებ სასწაულად რთული ყოფილა (სირცხვილი ამ საქმროიან ქალს თურმე რამდენი კაცი მომწონს!). რთული იყო, იმიტომ რომ ვერ ვხვდებოდი ვინ ”ამომეკლო” და რა ”ნიშნით”, საბოლოოდ ძალიან ბევრ საყვარელ მსახიობზე ვთქვი უარი (მაგ. ჯეკ ნიკოლსონი, ენდი გარსია, ჰიუ გრანტი...) ასაკის ნიშნით, მერე ახალგაზრდა საიდან სადამდე ჩამეთვალა იქ წავაწყდი პრობლემას, საბოლოოდ ამ სიტყვის ფართო გაგებით შევაკოწიწე ათეული. ზუსტად არ ვიცი რამდენი ცდით, მაგრამ უკვე შედგენილ ათეულში მეორე პრობლემას წავაწყდი, ფოტოები! ზოგი ძააან ტიტლიკანა იყო, ზოგი ზედმეტად გამომწვევი, ზოგი პორტრეტებში ისე იდიოტურად იყურებოდა წარმოდგენა დაგეკარგებოდა, მოკლედ შევეცადე, მართლა ძალიან შევეცადე ზომიერი ფოტოები დამედო!

და ბოლოს, შერჩევისას რა თქმა უნდა გათვალისწინებულია როლები, სახე და აღნაგობა (რა ვქნა მომწონს სპორტული აღნაგობა (გავწითლდიკუთხეშივდგავარ)). მაშ ასე:

10. Steven Tyler. არ დაიშვება ფრაზები: ”ფუუ, რას გავს”, ”თვალები სად გაქვს” და ა.შ. ამ კაცზე ვგიჟდები, ჭკუას ვკარგავ და ვერანაირმა ცენზმა თუ ნიშანმა ვერ ”მაიძულა” ამომეგდო.

-ეჰ სტივენ, სტივენ შენ არც კი იცი რომ არსებობს ასეთი ქვეყანა საქართველო, მე კიდევ შენს სიმღერებზე გავიზარდე :))))

9. dermot mulroney. შეუძლებელია მისი როლების გამო მაინც არ შეგიყვარდეს, თანაც ვგიჟდები მის რაღაცნაირ სახეზე... საოცარი თვალები აქვს

-დერმოთ, როცა პირველად ვნახე შენი ფილმი ”ქორწინების თარიღი”, მეგონა შენზე სიპმატიური და მომხიბვლელი მამაკაცი დედამიწის ზურგზე არ დააბიჯებდა, თუმცა...

8. Johnny Depp. მგონი ამ ათეულში, რომ არშესულიყო სირცხვილი იქნებოდა, ადრე უფრო მომწონდა ახლა გარკვეული მიზეზების გამო მხოლოდ მე9 ადგილზეა და კიდევ უკან მიიწევს.

-ჯონ! შენ კარგი მსახიობი ხარ, მაგრამ ცუდიც ხარ, მაინცდამაინც ჯეკ ბეღურა უნდა შეგექმნა, რომ ხალხს ეღიარებინე და ძეგლები დაედგათ?!

7. Hugh Dancy. ეს ბიჭი იმ ფილმიდან შემიყვარდა კვირას, რომ დავწერე _ ”შოპოჰოლიკი”, ძალიან საყვარელი ბიჭუკელაა, სხვა ფილმებიც ვნახე, ვერ ვიტყვი, რომ გენიალური მსახიობია, მაგრამ აშკარად ნიჭიერია (ფუ, ეს სიტყვა შემაზიზღეს!), თუ ჭკვიანად მოიქცევა დიდი მომავალი აქვს :)

- ჰიუ, ძლიან საყვრლად ცეკვავ და ვგიჟდები შენ ბრიტანულ ინგლისურზე! შეეცადე უფრო იაქტიურო და მეტ (კარგ, არა უკეთეს) ფილმებში მიიღო მონაწიელობა ;)

6. Steven Strait. ეს ბიჭი ჩემი აღმოჩენაა, სულ რამდენიმე დღის წინათ ვუყურე მის ფილმს ენდი გარსიასთან თამაშობს და მომეწონა, ახლა სხვა ფილმებსაც გადავხედავ და მერე ვიქნები უფრო ობიექტური, ჯერ მხოლოდ აღფრთოვანების ეტაპზე ვარ :)) ვიცი ესეც ბიჭუკელაა, მაგრამ არაუშავს გაიზრდება :)))))

-სტივენ! ჯერ ყველაფერი წინ გაქვს :)

5. Til Schweiger. რა შეიძლება ვთქვა ამ ადამიანზე? ყველა მისი ფილმი მომწონს, ყველა მისი როლიც შესაბამისად, მაგრამ ბარფუსი (Barfuss) სულ სხვაა. ზოგადად შავგვრემანი ბიჭები მომწონს, მაგრამ ამ ადამიანს (და კიდევ ორს) უნდა ”ვაპატიო”, რომ ცოტა ნათელ ტონებშია გადაწყვეტილი :)))

-ტილ! კარგი მსახიობი ხარ და უდაოდ სიმპატიური, მაგრამ სასაცილო სახელი გაქვს :)))

4. Josh Holloway. ნუთუ დადგება დრო როცა არ მემახსოვრება ეს ადამიანი, საშინლად მომეწონა ”დაკარგულებში”. მართალია, რეჟისორების გაფუჭებული ბოლო სეზონები არც მისი ხათრით მინახავს, მაგრამ ამბობენ კვდებაო და ამას ჩემი გული ვერ გაუძლებს, სოიერი ჩემს გულში მუდამ ცოცხალი იქნება.

-ჯოშ, ნუ დარჩები მხოლოდ ”დაკარგულების” გმირად და სერიოზულ ფილმებში მიიღე მონაწილეობა ;)

3. Ryan Reynolds. ისე, წვერი უფრო უხდება... უამრავი იდიოტური როლი აქვს შესრულებული, მაგრამ მაინც მომწონს, იმიტომ რომ უმეტესად რომანტიკულ კომედიებში იღებს მონაწილეობას, ასეთი ფილმები კიდევ, ჩემს ისედაც სიყვარულით გამოტენილ გულს დადებითი ემოციებით ავსებს. თანაც სიმპატიურია არა?!

-რაიან, ძლიან ძლიან ჰენდსამ ხარ :)))) და ველი შენს ახალი ფილმებს :)

2. Raoul (Raul) Bova. მე, რომ იტალიაში დავბადებულიყავი მისი სახლის კართან გავთენ-დავაღამებდი, საოცრად სიმპატიურია. თუკი რამე ”მოთხოვნები” მაქვს ყველას აკმაყოფილებს და ჩემთვის იდეალურია. ვგიჟდები მის ფილმებზე და როლებზე, იტალიაში უსაზღვროდ პოპულარულია.

-რაულ, მეტ ამერიკულ ფილმში მიიღე მონაწილეობა :) ჯორჯია, კიარადა ლალენა შენს გვერდითაა! :)))

1. ეს ჩემი ბუსუბუსუა :) ადამიანი, რომელიც ყველა მამაკაცს მირჩევნია დედამიწის ზურგზე. პირველივე ნახვისას მომხიბლა... ამბობენ მორიელების ყვავილი მხოლოდ რჩეულთათვის იშლებაო... გამიმართლა ;)

-ბუს, მე შენ მიყვარხარ! :*

Shopaholic

A new job?

Hopefully.

A new man?

Possibly.

A new handbag?

Absolutely!

და რადგანაც კვირააა...

მახსოვს ამ ზაფხულს (თუ წინა ზაფხულს, მოკლედ 2009 წლის ზაფხულს) ქალბატონმა ასკლიპიოდოტამ მითხრა უყურე გაგისწორდებაო. ჰმ, გამისწორდა და მერე როგოოოორ, არაა გამისწორდა კი არა შემიყვარდა სასწაულად. ე.ი. ფილმი არის ტიპიური ამერიკული, უზრო-უშინააროსო _ იტყოდა, რომელიმე წიგნობართხუხცესი :))) თუმცა ფილმი არ არის გამიზნული იმისათვის, რომ ღრმად ჩაუფიქრდე ამაოებას ამა სოფლისას. შეიძლება ობიექტურად ერთჯერადი ფილმი ჩემთვის საკმაოდ ბევრჯერადი აღმოჩნდა :) არ ვიცი ზუსტად რამდენჯერ ვუყურე, მაგრამ ვინც კი ჩემთან სტუმრად მოვიდოდა, დაბმულს, რომ ვაყურებინებდი და ტექსტს ვასწრებდი _ ეს გადასარევად მახსოვს :)) ეს არის ფილმი ადამიანზე, რომელსაც ბავშვობაში ტანსაცმელს მხოლოდ ორი კრიტერიუმით ურჩევდნენ დედა და ბებია (?!): იაფია და დიდხანს გაძლებს. რამაც საბოლოოდ ძვირფას ფუჩფუჩებიანბანტებიანთვლებიან ტანსაცმელზე მეოცნებე გოგონა შოპოლოლიკად ჩამოაყალიბა. ამ საყვარელ გოგონას ისლა ფიშერი თამაშობს, თან საკმაოდ კარგად, თვალებიდან არ ამომდის როგორი განაბული უყურებს უზარმაზარ ვიტრინებს ფილმის დასაწყისში და მის წინ მომავალ მამაკაცს, რომ უსწორდება მე მეპრანჭებაო :))) საკმაოდ კარგ პარტნიორობას უწევს ჰიუ დენსიც, რომელიც გასაუბრების წესით მას სამსახურში აიყვანს. თანაც ეს საკმაოდ სიმპატიური ბოსი გულგრილი არ დარჩება მის მიმართ. ვიცი, უამრავი ფილმი გინახავთ დაუვუწყარი ცეკვით, მაგრამ დამერწმუნეთ და უბრალოდ მენდეთ, რომ მათი ცეკვა ყველა ასეთ რეკორდს ხსნის :)))) და ბოლოს ერთს დავამატებდი როგორ შეიძლება სიყვარული ჩისახოს და ვინმე მესამე არ გამოჩნდეს? და ასეთი მესამე Spidery long leg bitch-ი ლესლი ბიბია :))))) არ გეგეონოთ, რომ მთელი სიუჟეტი მოვყევი, პირიქით... ასე, რომ დიდი სიამოვნება გელით წინ :)

პ/ს მავანის და მავანის საყურადღებოდ ვწერ! მე არ ვარ შოპოჰოლიკი, ვყიდულობ მხოლოდ იმას რაც მჭირდება და არაფერს ზედმეტს. მართალია ხშირად შესაძლებლობა ვერ უტოლდება სურვილს, მაგრამ რომც უტოლდებოდეს და აღემატებოდეს კიდეც მაინც არ ვიქნებოდი ავადმყოფი მყიდველი და ვიყიდდი მხოლოდ იმას, რაც დამჭირდებოდა, არაფერს მეტს!!!

ოდესღაც მთელი ვიყავი, ახალი და სიცოცხლით სავსე. ახლა სხვისი თათი მაკერია...

თვალების მაგივრად ღილები არ მქონდა და არც წითელი ძაფით მქონდა მიკერილი დრუნჩი...

ოდესღაც წითელი ბაფთა კოხტად მეკეთა, ახლა ის მხოლოდ გარღვეულ კისრესა და გამოვარდნილ ბამბას ფარავს...

ოდესღაც ვარდისფერ მუცელზე შეხებისას ვკისკისებდი, ახლა მხოლოდ ხმაურს გამოვცემ...

ოდესღაც ყველას ვუყვარდი და სულ მე მეთამაშებოდნენ, ახლა...

არა, არაფერი, უბრალოდ საშინლად გავცივდი, ახლაც სიცხის ბრალია ალბათ, რომ ვბოდავ. ცემინებისგან თვალები მეცრემლება, სურდოსგან ცხვირი გაწითლებული მაქვს, ხმა ჩავარდნილი, ქრონიკული ანგინაც არ მშორდება. სკვინჩა არ მეკარება წადი შე ბაქტერია, ვირუსის ბუდეო :( ნეტა მალე გამოვჯანმრთელდე.

წავალ ჩავთბუნდები...

ჰმ, რადგან კვირაა

ძალიან მინდოდა რამე დამეწერა, არ ვიცოდი კონკრეტულად რა, თან რაღაც სიტყვები გამომეცალა, აღარ მაქვს მეტი, ჰოოოდა სად იყო და სად არა გამახსენდა, რომ დღეს კვირაა და რა დრო იყო კვირაობით ფილმებზე, რომ ვწერდი. მართალია ზოგი უაზრო იყო, ზოგი ბავშვობის საკულტო, ზოგიც ”მინდა ვიყო კარგი ფილმი”, მაგრამ ხადახან კარგიც ხომ გამოერეოდა?! თუ პასუხი დადებითია, მაშინ ვაგრძელებთ მე წერას და თქვენ კითხვას, თუ არა მაშინ მე წერას და თქვენ წითელი ღილაკის ძებნას სადღაც ზევით, ცოტა მარჯვნივ და თან კუთხეში :))

ბევრი ვიფიქრე რომელ ფილმზე დამეწერა, იმდენი ვარიანტი ამოტივდა, რომ მათ შორის ნამდვილი ხელჩართული ბრძოლა გაიმართა. ამ დაუნდობელ ბრძოლაში თავი გამოვიდე და ყველას დავპირდი ოდესმე ჩემი ბლოგზე სინათლეს კი არადა, მკითხველის ფახურა თვალებს აუცილებლად იხილავთთქო და გადავწყვიტე 3 ფილმზე წერა.

ვინდაიდან და რადგანაც ოდესღაც კივრას დაწერილი ფილმი კეტრინ ზეტა ჯონს ეძღვნებოდა, ჯობია ეს თემა ამოვწურო და მის სამ ფილმზე დავწერო. ესეც ასე:

1. America's Sweethearts

ბავშვობაში მეგონა ასეთი დობა არავის ჰქონდა როგორც ამ ფილმში აქვთ კეტრინს და ჯულიას, თუმცა გავიზარდე და მივხვდი, რომ ღლონტები მაინც სულ სხვაა :)) იმდენად მომწონდა როგორ ”აიძულებდა” კეტრინი ჯულიას რაღაცრაღაცების გაკეთებას და ისიც ისე საყვარლად ”იძულდებოდა”, რომ გამუდმებით ჩამესმოდა ყურში კეტრინის ყოვლისმთხოვნელი ხმით წარმოთქმული: ”კიკი”, ჯულიას ეს სახელი ფილმში ისე მომწონდა, რომ ჩემს საკუთესო (ყოფილ) უახლოეს მეგობარს (ე. წ. დაქალს) შევარქვი. მოკლედ ეს ფილმი ბავშვობას მაგონებს და იმ დროინდელ შეხედულებებს ცხოვრებაზე, დობაზე და მეგობრობაზე და მართლა ძალიან მიყვარს :)

2. Intolerable Cruelty

აი ამ ფილმში მართლა ვგიჟდები კეტრინის გმირზე განსაკუთრებით მსახიობ ბილი ბობ ტორტონთან ერთად რომ გამოჩნდება. სად ვის როგორ რატომ ატყუებს ძლივს ვასწერბდი გააზრებას (მერე რა რომ მაშინ ბავშვი ვიყავი, არც ისე, მაგრამ მაინც!) თან წარმოუდგენლად ლამაზად გამოიყურება, კარგად და გემოვნებიანად აცვია. სასწაულად კარგი კადრებია ფილმის ბოლოს ხალათიანი ჯორჯ კლუნი, რომ დარბის თავის მეგობართან ერთად უზარმზარ სახლში უზამაზარი კილერისგან კეტრინის სიცოცხლის გადასარჩნად (ხოხ, რა ჩვახუჭუჭუე)) )

და 3. No Reservations

ვიცი, ვიიციიი, რომ ბანალურია, მაგრამ მიყვარს ასეთი ფილმები პაწაწუნა თავხედი ბავშვებით და ”მოთავხედო” მამაკაცებით :)) თანაც ფილმის დასაწყისში კეტრინი ისე საუბრობს საჭმლის მოზადებაზე, რას რა უხდება, რომ მოდი და ნუ მოგშივდება, კი არადა მოდი და ნუ მოგინდება რამე გერიელის გაკეთება?! თანაც ამ ფილმის მერე მე ხომ ჩემს თავს პირობა მივეცი, რომ კარგი კულინარი ვიქნებოდი? ა? როდის?! რა ვიცი, ”მოთავხედო” მამაკაცი კი მყავს გვერდით, აი პაწაწუნა თავხედი ბავშვი ჯერ არა, ასე, რომ ალბათ მერე მომავლაში:)))

პ.ს. ჩემი ინტერნეტის წყალობით ფოტოებს ვერ ვტვირთავ, თუმცა ხვალ ჩავაცეცხლებ გადასახადს და დარწმუნებული ვარ უმალ გამოსწორდება, შესაბამისად საყვარელ კადრებსაც მერე ავტვირთავ...

+პ.ს საკუთარ თავს:

აი ხომ ხედავ სულ არ ყოფილა ძნელი, მთავარია თვალები დახუჭო, იფიქრო და თითები აპარტყუნო! ა, ხო ისა, მერე ასოების შესწორებაც არ უნდა დაგავიწყდეს ;)

while i was away :)

მინდა იმ ცვლილებებზე მოვყვე რაც მოხდა, სანამ ჩემს ბლოგს ეძინა :)))

1. პირველი და უმნიშვნელოვანესი რა თქმა უნდა ჩემი თმა არის!

გადავწყვიტე ჩემი ”მანკიერი თვისება” _ საკუთარი ხელით თმის შესწორება, დამეძლია, რასაც 2 თვე ვებრძოდი და სკვინჩას ვთხოვე შესწორებინა ბოლოები... კი, კი შემისწორა, მისთვის თმის ბოლო დაახლოებით 15 სანტიმეტრია, ხოოოდა ჩემი საამაყო სიგრძის თმა რბილად, რომ ვთქათ დამოკლდა. მართალია აჩეხილი მქონდა, მაგრამ თმის სიგრძე აშკარად წელს ურტყამდა :( ახლა? ახლა მხრებს ქვემოთ მაქვს, წელიდან 15 სმ-ით ზევით :))) არც ისე მოკლეა, თუმცა არც გრძელი ეთქმის. მთელი დღე ადგილს ვერ ვპოულობდი, ჩემდა გასაკვირად ცვლილებამ კარგად იმოქმედა, დადებითად შევხვდი და დავიწყე ფიქრი კიდევ რა შემიძია შევცვალო. ბევრი ვიფიქრე თუ ცოოოოტა, გადავწყვიტე, რომ ”ჩოლკები” აღარ შემეჭრა და ასეთი გაზრდილი ფორმით სუუუულ ყველა მაქსიმალურად მარჯვნიდან მაქსიმალურად მარცხნივ გადამეტანა :)) სანამ სხვები შეამჩნევდნენ მე თვითონ ვეუბნებოდი ყველას და მევე ვეხმარებოდი აღტაცების გამოხატვაში კითხვით: ”მიხდება ხომ?!” მოლოდინით აღსავსე ჩემ სახეს მხოლოდ პასუხი ”კი” უბრუნებდა პირვანდელ მდგომარეობას, ხოოოდა მგონი გულწრფელები იყვნენ, არა?! მერე გადავწყვეიტე ისეთი ზედმეტი სახელები როგორიცააა ”ბალონკა”, ”პუდელი”, ”ბაბუაწვერა” და მისთ, და ხუმრობები ”შენ, რომ ჩემი მანქანიდან გადადიხარ ვაპილასოსებ, მანქანის ცასაც კი” (!) ან ”შენ, რომ თმას დაივარხნი/დაისწორებ ჩამოყრილი თმით კაცი ერთ კარგ პარიკს გააკეთებს” მომეშთო ჩემი ცხოვრებიდან და თმის ღერების გასამაგრებლად ”ხნა” (ქართულად მგონი ინი ქვია) დავიდე. მერე ისე შემეშინდა ფერი არ შემიცვალოს მეთქი (მერე რა, რომ უფერო ვიყიდე!) 15 წუთი გავიჩერე მხოლოდ, შედეგად _ არაფერი! ასე, რომ კიდევა ვაპირებ ამ... ჯერად წესების დაცვით!

2. ფერმა!

მე მიხარია, რომ ეს სენი დავძლიე, მერე რა რომ ამისათვის მომიწია 54 ლეველის გავლა, ათ მილიონამდე ქოინის მოგროვება, თუკი რამე იყიდება ყველაფრის შეძენა, ყველაფერის დარგვა, ყველა დღესასწაულზე სხვადასხვა ნივთების შეგროვება, თუკი რამის გაკეთება შეიძლებოდა და არ შეიძლებოდა იმის გაკეთებაც, მერე რა რომ თამაში 70-ე ლეველზე მთავრდება, ჩემთვის 54-ეზეც გადასარევად დამთავრდა (whew)... თუმცა ეს ყველაფერი არაა, როგორც ჩანს, zynga ნარკოტიკივით მაქვს სისხლში, ხოოოდა ახლა ახალ თამაშზე ვარ დამოკიდებული. Treasure Isle ქვია, ყოველ დილა-საღამოს გადარეულივით მიფრენილი ვარ კუნძულებს, ვთხრი, განძს ვეძებ და თან გულში ვღიღინებ

Heigh-Ho

We dig dig dig dig dig dig dig in our mine the whole day through
To dig dig dig dig dig dig dig is what we really like to do
It ain't no trick to get rich quick
If you dig dig dig with a shovel or a pick
In a mine! In a mine! In a mine! In a mine!
Where a million diamonds shine!

We dig dig dig dig dig dig dig from early morn till night
We dig dig dig dig dig dig dig up everything in sight
We dig up diamonds by the score
A thousand rubies, sometimes more
But we don't know what we dig 'em for
We dig dig dig a-dig dig

3. დანარჩენი რაც მოხდა უფრო ჩემს შინაგან ცვლილებას ეხება. ამ მარხვაში ხშiრად დავდიოდი ეკლესიაში, ყოველ კვირას, ხადახან როცა მოვიცლიდი შაბათსაც, 3ჯერ ვეზიარე, ერთელ შუა მარხვაში, ერთხელ დიდ ხუთშაბათს (ცხოვრებაში პირველად) და ერთხელაც აღდგომას, ღამის თევაზე, რამაც საბოლოოდ დიდი გავლენა მოახდინა ჩემზე. შევწყვიტე სასოწარკვეთა და დეპრესიობანა, მართალია მის გადმონაშთებს ახლაც ვებრძვი, მაგრამ ეგ არაფერი ამასაც მალე დავამრცხებ! მე მგონი დავიბრუნე ძველი მეს განახლებული ვერსია :)) ცოოოტა წუწუნა, უფრო მეტი მხიარული და უარესი ოპტიმისტი :)))

არ მომკვდარა, ცოცხალია :))

გამარჯობა ლალენა!

არა, არ მეჩხუბო, არ მიმიტოვებიხარ, უბრალოდ დაგასვენე ჩემგან. ასე იყო საჭირო. შენ ბავშვი ხარ რომელიც ჩემში ცხოვრობს, შენ სუფთა ხარ და უბრალო, შენ პრობლემები არ გაქვს, შენ არ იცი როგორია ცხოვრება, შენ არ იცი ლაპარაკი... შენ მოსმენა იცი და შენ მხოლოდ ის იცი რასაც მე გეუბნები. შენ ჩემი მოგონებების ოთახის, ჩემი პატარა სამყაროს, დარაჯი ხარ, ჩემს ემოციებს ალაგებ მიჯრით თაროებზე და მადლობელი ვარ, მაგრამ ხანდახან შენც გჭირდება დასვენება. ახლა მოვედი, რომ ერთად ვალაგოთ თაროები. მე ძალიან გავიზარდე ამ ერთ თვეში, ბევრი ვიფიქრე და ჩემი თავი გავიცანი. მოსაყოლიც ბევრი მაქვს...

შენი რეალური,

მე :)

ნეტავ სიტყვებით თუ შევძლებ გამოვთქვა, როგორ გამიხარდა ის რამდენიმე კომენტარი რაც ჩემს ბოლო პოსტზე დამხვდა. ძალიან დიდი მადლობა მინდა ამ ადამიანებს ვუთხრა, 1 თვეში ვირტუალ სამყაროში კი არა რეალურ სამყაროში ივიწყებენ ადამიანს.

1. ხისსუნიანი სახლი. ის ყურადღება რაც ჩემს მიმართ გამოიჩინე თუდაც წერილით, დაუვიწყარია. იქ ისეთი დეტალები გეწერა, თან ისე გეწერა, რომ მახსენდება ახლაც ტანში ჟრუანტელი მივლის. ეს იყო ერთ-ერთი უბედნიერესი წუთები ჩემს ცხოვრებაში, რომელიც არასდროს დამავიწყდება. ამხელა ემოციას რეალურ ცხოვრებაში ვერ იწვევენ, რაც შენ ელექტრონული ფოსტით მოახერხე. რამდენჯერ მიფიქრია მეც საპასუხოდ გავუგზავნი და გავახარებ მეთქი, მაგრამ ნეტავ იცოდე როგორ მეშინია, რომ ჩემი წერილით გამოწვეული ემოცია ახლოსაც კი ვერ მოვა იმ ემოციასთან რაც შენმა წერილმა გამოიწვია. გამიხარდა შენი კომენტარი და მადლობა, რომ კითულობ ჩემს ბლოგს :) :*

1. Sunny World. სოოფ, არ ვიცი როგორ შეიძლება ადამიანში იყოს ამხელა სიკეთე, მზე, სითბო და სიყვარული... გუშინ ლიკამ მითხრა, ხოდა დღეს ვერაფერით შევძელი არ დამეწერა რამე, ერთი სიტყვა მაინც და არ მეთქვა მადლობა :)) შენი კომენტარი ყოველთვის ისე მიხარია ხოლმე, არ ვიცი მომავალში როგორ დავწერ ხოლმე და ვიქნები თუ არა ”საყვარელი გოგო ლალენა”, მაგრამ შევეცდები, გპირდები :) შენი გულწრფელი მოკითხვა და დაინტერესება ხომ არაფერი მიჭირს მართლა გულისამაჩუყებელი იყო. დამერწმუნე ვერ გადმოვცემ იმას და იმდენს რამდენსაც ვგრძნობ :*

1. ოთო. ყველაზე მრავლისმთქმელი ერთი სიტყვა იყო ჩემს ცხოვრებაში :))) ჩემი უსაყვარლესი მკითხველი ხარ და არ შემიძლია არ აღვნიშნო, არ ვიცი მერამდენედ, რომ შენს ჰედერებზე ვგიჟდები! :)))))

პ/ს მე მგონი არც ისე კარგი პოსტი გამომივიდა, მაგრამ მომიტევეთ, იმდენი ხანია არ დამიწერია არაფერი კლავიატურაზე ხელების ტყაპუნიც კი დამავიწყდა :) მე მიყვარს ჩემი თითოეული მკითხველი, მახარებს მათი კომენტარი და გიღებთ კარს ჩემს სამყაროში. ჩემი ბლოგი არ არის შემეცნებითი, არც გასართოები, ეს არის უბრალოდ ჩემი სამყარო, ჩემი ცხოვრება და ჩემი ემოცები. მე არ მინდა პლიუსები პოსტებზე, ანუ ნიშანი იმისა რამდენად კარგად გამოვხატე სიხარული, ან მინუსები - რამდენად ცუდად გამოვხატე სევდა და გაბრზაება. მე არ მინდა ვიყო პროფესიონალი და ცნობილი ბლოგერი, ამიტომ არც რეიტინგები მჭირდება. მე უბრალოდ წერა მინდა :) არ დავხურე ბლოგი, მხოლოდ იმიტომ, რომ თუნდაც ერთი ათამაშებული ტუჩის კუთხე ჩემს მხიარულ პოსტზე ან შეჭმუხნული წარბი ჩემს გაბრაზებებზე აკეთებს იმას რაც მე მინდა :)

სანოტო დამწერლობა

ჩემი მუსლიტერატურის კონსპექტს მივაგენი და გამეცინა, მართალი ფურცლის ნაგლეჯებია მაგრამ თურმე რამდენი რამ დამვიწყებია :)) მინდა ჩემი ძველი ბლოკნოტები ამოვქექო და ბავშვობაში შეგროვილი ინფორმაცია ბლოგზე დავდო, არ ვიცი თქვენთვის საინტერესო იქნება თუ არა, მაგრამ მე უბრალოდ არ მინდა დამეკარგოს. მოკლედ თავი პირველი _ სანოტო დამწერლობა.

თავდაპირველად მელოდიას გადმოსცემდნენ ცალკეული ნახატების _ განსაკუთრებული ნიშნები მეშვეობით. ძველ საბერძნეთში კი საფუძველი ჩეყარა ისეთ ჩწერას, რომელშიც აღინიშნებოდა ბგერის სიმაღლე. მოგვიანებით დაახლოებით 400 წლის წინ, იტალიაში გვიდო არეცოელმა შექმნა სანოტო ანბანი, რომელიც დღესაც გამოიყენება და ერთნაირად გასაგებია ყველა ხალხისათვის, ყველა ქვეყანაში. მანვე შემოიღო ძირითადი მუსიკალური ბგერების დასახელებაც: დო, რე, მი, ფა, სოლ, ლა, სი (თი).

ქართველებისთვის მნიშვნელოვანი სახლია ფილიმონ ქორიძე (შევეცდები მოკლედ მოვყვე მისი ბიოგრაფია, რადგან პოსტი არ ეძღვნება მის ცხოვრებასა და შემოქმედებას, არამედ სანოტო დამწერლობას). პირველი ქართველი, რომელიც იტალიას ეწვია სასწავლებლად, ნიჭიერი ახალგაზრდა ქართველი იტალიურს მიმსგავსებული ფსევდონიმით ფილიპო კორიძის სახელით კონცერტებშიც იღებდა მონაწილეობას. მან ლა სკალაში დონ ბაზილიოს პარტია შეასრულა როსინის ”სეველიელ დალაქში”. იგი რუსეთშიც მიიწვიეს, თუმცა რუსული ვოკალური სკოლა არ იშურებდა კრიტიკას მის მიმართ, ბევრი იმოგზაურა, იტალიაში აღიარებას მიაღწია, მაგრამ ქართველებისათვის საამაყო იმით იყო, რომ გადაარჩინა ქართული საგალობები კვდომას. მისი მიზანი იყო ქართული საგალობლების ზუსტი ვარიანტების აღდგენა და სანოტო სისტემაზე გადატანა. ძალიან რთული გზა განვლო მან სანამ 1895 წელს გამოსცემდა წიგნს "სახელმძღვანელო ნოტებისა და მისი კანონების შესწავლისათვის”, რამაც იხსნა არა მარტო ქართული საგალობლები, არამედ ქართული მუსიკა. იგი სოფელ-სოფელ დადიოდა და ეძებდა იწერდა ქართულ ხალხურ მუსიკას, რასაც დღევანდელ დღეს ჯანაშიას სახელობის სახელმწიფო მუზეუმი ინახავს.

პ/ს ჩემი ბლოგის ფორმატი არ არის საგანმანათლებლო და შესაბამისად ვცდილობ მცირედ მოვყვე ხოლმე, იმედია თავი არ შეგაწყინეთ :)

თეოდორ ვასილევი

ზოგადად პეიზაჟები ჩემი სუსტი წერტილი, ხოოოდა სულ ახლახანს აღმოვაჩინე რუსი მხატვარი თეოდორ ვასილევი, რომლის შემოქმედებაც ძლიან მომეწონა. საოცარი სევდა იმალება მის ნახატებში ალბათ იმიტომ, რომ გრძნობდა მალე დატოვებდა ამ სამყაროს.

ბიოგრაფიით არ მინდა თავი შეგაწყინოთ, უბრალოდ რამდენიმე მნიშვნელოვან მომენტს დავწერ. 1850 წლის 22 თებერვალს დაიბადა, მიუხედავად იმისა, რომ ხატვისადმი მიდრეკილება და სურვილი ადრეული ასაკიდან გამოავლინა 20 წლის ასაკში თვეში 3 რუბლად მსახურობდა, თუმცა გულმა ვერ გაუძლო მიატოვა მსახურობა და პეტერბურგში სამხატვრო სკოლაში შევიდა, სწავლას და სამსახურს ერთმანეთს უთავსებდა (რესტავრატორად მუშაობდა სოკოლოვასთან). სწავლის დამთავრების შემდეგ მცირე აღიარებაც მოიპოვა, მეგობრობდა იმდეროინდელ მხატვრებთან, იმოგზაურა ვოლგის პირას და გამუდმებით ხატავდა. 1870 წლის ზამთარში გაცივდა და ტუბერკულიოზი დაემართა. მიუხედავად იმისა, რომ იმდეროინდელი ნაღები საზოგადოება ცდილობდა მის ჯანმრთელობაზე ეზრუნა ის 1873 წელს 23 წლის ასაკში გარდაიცვალა. ჩემი აზრით ძალიან ლამაზი ნახატები აქვს, 2 ცალ ლინკს დავდებ:

აქ მისი მცირედ არის მოთხრობილი მის ცხოვრებაზე და რამდენიმე ცნობილი ნახატი დევს,

აქ კი მისი ნახატებია.

ახლა იმაზე ვფიქრობ რამდენი ნიჭიერი ადამიანი იმსხვერპლა ამ დაავადებამ, ნეტავ რა მოხდებოდა, რომ არა ტუპერკულიოზი?

ახალი

გადავწყვიტე ყოველი თვის პირველ რიცხვში დავწერო პოსტი გასული თვის მნიშვნელოვან მოვლენაზე და დამდეგი თვის ყველაზე დიდი მოლოდინზე, არ ვიცი შემდეგ თვეებში რამდენად მოვახერხებ, მაგრამ რაც მთავარია ტრადიციის დამკვირდებას ვიწყებ. მაშ ასე:

თებერვლის საუკეთესო მოვლენა

თებერვალში ბევრი კარგი რამ მოხდა, წარმოუდგენლად ბევრი ამ პაწაწუნა თვისთვის, თუმცა ყველაზე მნიშვნელოვანი კი ისაა, რომ აგერ უკვე 20 თებრვლიდან ჩემს უსახელო თითს ორი ლალის თვალი ამშვენებს ჩვენი სიყვარულის უსასრულობის დასამტკიცებლად :) მიყვარხარ ბუს :*

მარტისგან ველი

გასაუბრებაზე ვიყავი, ერთ ტურში გავედი, მეორე ტუსრის შედეგებს ველი, თუ დამირეკეს ჩემი ცხოვრება მნიშვნელოვნად შეიცვლება და აქვე პირობას ვდებ, რომ დაძაბული ცხრილის მიუხედავად არ ვიწუწუნებ! თუ არ დამირეკეს გავბრაზდები და დეპრესიაში ჩავვარდები დავაბრალებ 2009 წლის დომინოსა პირინციპით აგებულ წარუმატებლობებს და თეოს შევეჯიბრები ლუზერობაში :))))

პ/ს მერე რა, რომ ყველა ბლოგზე გაზაფხულს გილოცავენ, სულაც არ იქნება მომაბეზრებელი თუ მეც მოგილოცავთ. ახალ გაზაფხულს გილოცავთ, ახალი იმდებითა და ახალი წარმატებებით დატვირთულს :)

The legend of Zorro

იმდენად რამდენადაც, ბლოგს მოაკლდა ჩემი ხელი, დღევანდელი კვირისთვის გადავწყვიტე შემერჩია ფილმი, რომელიც იქნებოდა მსუბუქი, ცოტა წასათავგადასავლო და ავარჩიე The legend of Zorro -ჩემი ბავშვობის უსაყვარლესი ფილმი. მეორე ნაწილი არ მქონდა ნანახი და ახლახანს ვნახე. ისევ ბავშვობაში დავბრუნდი, ფუშფუშა კაბებზე დავიწყე ოცნება და ჩემ გრიშოლის კიდე ლეგენდარული ნიღაბი მოვარგე, აბა მე თუ ელენა ვიქნები ზორო ვინ უნდა იყოს თუ არა მისი უდიდებულესობა ბატონი სა-ქმრო (თეე ”სა” არაფერს გაგონებს? :))) )

რა თქმა უნდა სასიამოვნო იყო ანტონიო ბანდერასის და კეტრინ ზეტა ჯონსის ხილვა ერთად, რამეთუ ბავშვობაში თითოეული ცალ-ცალკე და ორივენი ერთად უიდიალურესებად მომაჩნდნენ. თანაც მეორე ნაწილში უკვე დაქორწინებულები არიან, შვილიც ჰყავთ. დიეგო დე ლავეგა ისევ პატივსაცემი კაცია, აქვეა ბოროტი ბიძიებიც რომლებიც ყველაფერს თავდაყირა აყენებენ, თუმცა ზორო რის ზოროა თუ ორმოცდაშვიდასს კაცს არ შეებრძოლა და გაიმარჯვა?! თუმცა მეორე ნაწილში ყველაზე მნიშვნელოვანი გმირი მაინც ცხენია :))) თუკი რამეს წააწყდა ძირს დაგდებულს ყველაფერს პირში იტენის და ამით იმდენი სახალისო კადრი გამოდის, რომ გულწრფელად იღიმი ყურედან ყურამდე :)))

მოკლედ, ნამდვილად ღირს ფილმი ნახვად, ბავშვობაში დაბრუნებად და ნიღბიან სიმპიტაურ ყმაწვილზე ოცნებად ;)

ტადაააააააააააამ

ჰეფი დაბ დღე თუ მი :))))

-გილოცავ!

-მადლობა!

-დიდი გოგო გაიზარდე!

-22 წლის მერე გოგონები სიმაღლეში ზრდას წყვეტენო ხოოოდა რა ვნქა ახლა უნდა დავკმაყოფილდე ჩემი 70 სმ-ით, მეტი იქით არააო :) 

-კაი მაშინ დიდი გოგო გაიზარდე ჭკუთა და გონებით! გულში რაც კი ჩაგიფიქრებია ყველაფერი აგსრულებოდეს, როგორც პირად ცხოვრებაში ისე კარიერულ წინსვლაში!

-გაიხარე გაიხარე!

ესეც ასე საკუთარ თავს მივულოცე, წავალ ახლა ზარებს ვუპასუხებ :))))

ერმიტაჟი

”მუზეუმი” მიღებულია ბერძნული სიტყვიდან ”მუზეიონი”. ძველ საბერძნეთში ეს სიტყვა აღნიშნავდა ადგილს, რომელსაც ხელოვნების მფარველი ქალღმერთები იცავდნენ. ეს არის ის რაც შეგვიძლია წიგნებიდან ამოვიკითხოთ.

ღრმა ბავშვობაში, როცა სულ პირველად გავიგე ერმიტაჟის არსებობა იმდენად მოვიხიბლე, მისი სახელით, რომ პეტერბურგი ზღაპრულ ქალაქად წარმოვიდგინე, სადაც ხალხი ჯერ კიდევ ეტლით გადაადგილდება, სადაც ახალგაზრდა გოგონებს ჯერ კიდევ ფუშფუშა კაბები აცვიათ და სადაც უამრავი ჯადოსნური ნივთით ”გამოტენილი” ულამაზესი სასახლე ერმიტაჟი დგას. წლები გავიდა, ახლა ბავშვს ნამდვილად ვერ ვუწოდებ საკუთარ თავს, მაგრამ წარმოდგენა არ შემცვლია, პეტერბურგი ისევ ზღაპრული ქალაქი მგონია, ერმიტაჟი კი ჯადოსნურნივთებიანი სასახლე.

არ მინდა ისტორიის მოყოლა, მოსაწყენი იქნება, თან ყველამ იცის, რა შუაშია ეკატერინე დიდი და, რომ ნამდვილი სასახლეების შენობაშია განთავსებული მუზეუმი. უბრალოდ იმის თქმა მინდა რამდენად მდიდარი და მრაფალფეროვანია ერმიტაჟი. იგი მოცავს სამყაროს ხელოვნების ისტორიას, მასში ძველი ეგვიპტური და ბერძნულიდან დაწყებული პრესიტრორიული, იტალიური რენესანსის, იტალიურ-ესპანური, ბაროკოს, გერმანულ-ფრანგული, რუსული, ნეოკლასიკური, იმპრესიონიზმის და პოსტიმპრესიონიზმის ხანის ხელოვნებისა და კულტურის ნიმუშებია წამოდგენილი. აქ არის დეგა, რენუარი, ვან გოგი, ტიციანი, რაფაელი. წარმოდგენაც კი თავბურს მახვევს.

მოკლედ, ეს არის პოსტი სერიიდან: კიდევ ერთი ჩემი ოცნება, რომელიც არც ისე შორსაა, მაგრამ შორსაა :)