სანოტო დამწერლობა

ჩემი მუსლიტერატურის კონსპექტს მივაგენი და გამეცინა, მართალი ფურცლის ნაგლეჯებია მაგრამ თურმე რამდენი რამ დამვიწყებია :)) მინდა ჩემი ძველი ბლოკნოტები ამოვქექო და ბავშვობაში შეგროვილი ინფორმაცია ბლოგზე დავდო, არ ვიცი თქვენთვის საინტერესო იქნება თუ არა, მაგრამ მე უბრალოდ არ მინდა დამეკარგოს. მოკლედ თავი პირველი _ სანოტო დამწერლობა.

თავდაპირველად მელოდიას გადმოსცემდნენ ცალკეული ნახატების _ განსაკუთრებული ნიშნები მეშვეობით. ძველ საბერძნეთში კი საფუძველი ჩეყარა ისეთ ჩწერას, რომელშიც აღინიშნებოდა ბგერის სიმაღლე. მოგვიანებით დაახლოებით 400 წლის წინ, იტალიაში გვიდო არეცოელმა შექმნა სანოტო ანბანი, რომელიც დღესაც გამოიყენება და ერთნაირად გასაგებია ყველა ხალხისათვის, ყველა ქვეყანაში. მანვე შემოიღო ძირითადი მუსიკალური ბგერების დასახელებაც: დო, რე, მი, ფა, სოლ, ლა, სი (თი).

ქართველებისთვის მნიშვნელოვანი სახლია ფილიმონ ქორიძე (შევეცდები მოკლედ მოვყვე მისი ბიოგრაფია, რადგან პოსტი არ ეძღვნება მის ცხოვრებასა და შემოქმედებას, არამედ სანოტო დამწერლობას). პირველი ქართველი, რომელიც იტალიას ეწვია სასწავლებლად, ნიჭიერი ახალგაზრდა ქართველი იტალიურს მიმსგავსებული ფსევდონიმით ფილიპო კორიძის სახელით კონცერტებშიც იღებდა მონაწილეობას. მან ლა სკალაში დონ ბაზილიოს პარტია შეასრულა როსინის ”სეველიელ დალაქში”. იგი რუსეთშიც მიიწვიეს, თუმცა რუსული ვოკალური სკოლა არ იშურებდა კრიტიკას მის მიმართ, ბევრი იმოგზაურა, იტალიაში აღიარებას მიაღწია, მაგრამ ქართველებისათვის საამაყო იმით იყო, რომ გადაარჩინა ქართული საგალობები კვდომას. მისი მიზანი იყო ქართული საგალობლების ზუსტი ვარიანტების აღდგენა და სანოტო სისტემაზე გადატანა. ძალიან რთული გზა განვლო მან სანამ 1895 წელს გამოსცემდა წიგნს "სახელმძღვანელო ნოტებისა და მისი კანონების შესწავლისათვის”, რამაც იხსნა არა მარტო ქართული საგალობლები, არამედ ქართული მუსიკა. იგი სოფელ-სოფელ დადიოდა და ეძებდა იწერდა ქართულ ხალხურ მუსიკას, რასაც დღევანდელ დღეს ჯანაშიას სახელობის სახელმწიფო მუზეუმი ინახავს.

პ/ს ჩემი ბლოგის ფორმატი არ არის საგანმანათლებლო და შესაბამისად ვცდილობ მცირედ მოვყვე ხოლმე, იმედია თავი არ შეგაწყინეთ :)