the mostest longest day ever :)))

warnin: ახლა, როცა ამ სტრიქონს ვწერ, კი არადა საშინლად დაღლილი ვარ და თუკი რამე სულელურ შეცდომას ნახავთ სიტყვებში უკიდურესად გთხოვთ არ შეიმჩნიოთ...

28 ოქტომბერი:

მთელი დღეა დავბოდიალობთ მე და გრიშოლი, საწოლის მატრასიო, რუსთავიო, მანქანის ნაწილებიო, ლექციების გაცდენაო, ეს ხელოსანიო ის ხელოსანიო, საღამოს (ეს საღამო დაახლოებით 12ის ნახევარია) დაღლილებმა რომ გადავწყვიტეთ, რომ მე სახლში უნდა დავბრუნებულიყავი თუ არადა კვახებად გადავიქცეოდით, გასიმა ლიკას ზარი და ზუსტად 15 წუთში თავით დავერჭვეთ სარდაფში, მთელი ეს თხუთმეტი წუთი გულშჳ ტექსტს ვალაგებდი: ბუუუუუუუუს გილოცავ დაბადების დღეს დიდი ბიჭი გაიზარდე, არა ასე არა, ბუსუუუუ დაბადების დღეს გილოცავ სიხარულოო, არა არც ასე, ჩემო სიყვარულო გილოცავ დაბადების დღეს და გისურვებ, აუუ არ მინდა სიტყვა ”ყველაფერში” ჩავატიო ყველაფერი რასაც გისურვებ... სანამ ტექსტი დავალაგე სარდაფში აღმოვჩნდი. სასწრაფოდ გადაწყდა, რომ კვახებად გადაქცევა მინიმუმ 1 საათვის უნდა გადაგვედო. ტრადიციულად მივჯექით და დავიწყეთ ის რაც ყველაზე ძალიან გვიყვარს. მალევე ჩემი მობილურის ხმა გაისმა, დავხედე და აწერია home, გამაჟრჟოლა და მალე მოვალს ძახილი დავიწყე, სკვინჩა იყო... გრიგოლს დაბადების დღე მინდა მივულოცოო, გავშეშდი. მეთქი 1 წუთით და გამოვაცხადე: დამსწრე საზოგადოება საზიზღრები ვართ, რამეთუ თორმეტ საათსა და სამ წუთზე ბატონ გრიგოლს დაბადების დღეს ულოცავს, მისი უდიდებულესობა, ქალბატონი ჩემი და! მერე? მერე დაჭრილი ვაშლი და 2 ბოთლი ღვინო, აკვიატებული სიმღერა: i've got, you've gooot, we've got everybooooooooooooodyyyyyyyyy (ეძღვნება ლიკას); აკვიატებული ანარქისტული ფრაზა: beatles-ები sucks (ეძღვნება სოსოს) და აკვიატებული გულახდილობა: ლიიიიკ ეს ის შემთხვევაა, რომ ფრაზა მე მესმის შენი ნიშნავს, რომ მე მართლა მესმის შენი (ეძღვნება ”მე”-ს). საბოლოოდ დაბადების დღე ჭვინით სავსე ჭიქით ხელში შემდეგი ტექსტით მივულოცე: ბუუუუს! გვილოცავ დაბ დღეს, დიდი ხანია ”ჩემი” და ”შენი” დამთვარდა და დაიწყო ”ჩვენი”-ს ეპოქა, თან მეტი დამაჯერებლობისთვის თვი ავიქნ-დავიქნიე :)))) ეგოისტობაში დამდო ბრალი და სიცილი და კოცნა მომისაჯა... არა რატო ვარ ვითომ ეგოისტი?!. საბოლოოდ სახლში 3ის წუთებზე მივედი, გზაში ტვინი ვუბურღე ბუსუს ჩემს უბანში ბორბლაკრეფით შედითქო, მე რამდენად ფეხაკრეფით შევედი სახლში არ მახსოვს, მაგრამ ძალიან, რომ ვცდილობდი და უფრო და უფრო, რომ ვრწმუნდებოდი, რომ დედამიწა ბრუნავს სულ ტყუილად დაწვეს ”ის კაცი”, ეგ გადასარევად მახსოვს :))))

29 ოქტომბერი:

ძლივს ავწიე ბალიშიდან თავი, უფრო სწორად მაიძულეს, საშინლად მეძინებოდა დედამ კიდე მაინდამაინც იმ დილით გადაწყვიტა მიმელაგებინა საბნები, ლებები, ზეწრები, რაც რეკორდულ დრში ნახევარ საათში მოვახერხე, ვისაუზმე, გამოვეწყვ-გამოვიპრანჭ-ავმაკიაჟდი და შევუდექი ურთულეს საქმიანობას: გრიშოლის გაღვიძებას, რომ საჩუქარი ერთად აგვერჩია მისთვის. ფაქტი: ყოველ ნახევარ საათში რეკვის შემდეგ, სახლიდან შესახვედრად გავედი 5 საათზე! მანქანა გაუფუჭდა, მართალია იმ დღეს მილიონჯერ მოვისმინე ისტორია, მანქანის დინამოზე, ძრავაზე, ძრავის ხვედზე და კიდევ უამრავ ნაწილზე, რომელსაც არ ჩამოვთვლი იმის შიშით არ შემეშეალოს, რამეთუ საშვილიშვილო დაცინვას ვერ გადავურჩები! მოკლედ ეს გაფუჭებული მანქანა ციცინათელასავით, ხან ჩამქვრალ, ხან ”ანთებულ” მდგომარეობაში ქალაქის ერთი ბოლოდან მეორე ბოლოში მივიყვანეთ და დაბადების დღის ნაწილი პროფილაქტიკაში გავატარეთ. მოკლედ საჩუქრისთვის, რომ მოვიცალეთ ყველაფერი დაკეტილი იყო, საშინელ ხასიათზე დავდექი, ჩემი ხასიათის გამოსაკეთებლად ბუსუმ საფულე მოიწონა და ვიყიდეთ, თუმცა ამან დიდად ვერ გამახალისა, შემოვუბრუნდი და მისი დაბ დღის კვირას გადატანით დავემუქრე! მერე მასთან სახლში სტუმრები მოვიდნენ, ტარდიციულად გაიშალა სუფრა, თბილი და მეგობრული გარემო იყო, მართალია მე და სიმორცხვე ერთად ვისხედით, მაგრამ მაინც კარგად ვგრძნობდი თავს. მერე პაწაწუნა შავმა ყუთმა მობილურს, რომ ვეძახით შემახსენა თავი და ამაფორიაქა, ჩემი ბიძაშვილი გაგუაში გაუქანებიათ მუცლის ტკივილით, ცხრა თვის გასვლის შემდეგ გენიოსამ გადაწყვიტა გარეთ გამოსულიყო :) ცქუტვაცქმუტვით გამაქანა კლინიკაში ბუსუს ძმამ და მეგობარმა, სადაც ოჯახი და მთელი ჩემი სანათესავო დამხვდა...

30 ოქტომბერი:

საოცარი შეგრძნებაა საერთო ლხინით გაერთიანენებული ადამიანების ყურება. გულაჩქარებული ველოდებოდი პაწაწუნა მანიაკი, როდის შეწყვეტდა ნათიას წვალებას. გარეთ ხალხი მოუთმენლად ველოდეით, ვიცინოდით, ვხუმრობდით, ვნერვიულობდით. ვანკუვერამ (ავტ. ჩემი ნათესავია (პრიკოოოოლ, სულ მინდოდა ოდესმე მეც მიმეწერა ასე) ), სიამაყით გადმომხედა და მითხრა ამ სიტუაციას იცი რა შეეფერაბაო:

Anastasia... coming soon...

ან

Andro and Natia Pictures presents... Anastasia... :)))))

ძალიან გამიხარდა, ჩემს გვერდით ასეთ დროს გრიშჴლიც, რომ იყო, 29ში თავისი დაბ დღე აღნიშნა და 30ში ანასტასიას ბალეშიკობდა :) საბოლოოდ, დილის ექვს საათზე ამ ქვეყანას მოევლინა ანასტასია ადამია, სამი კილო და ხუთასი გრამი, 52 სანტიმეტრი, ჯანმრთელი და ულამაზესი გენიოსა :) რვის ნახევარზე სულ რამდენიმე წუთით დედაც გვანახეს და ბაწკოც, თუმცა ორივენი საშინლად დაღლილები იყვნენ და პალატაში გააქანეს. მერე ერთმანეთს ჩავეხუტეტ ყველანი, მივულოცეთ და მარტივ მამრავლებად დავიშალეთ, სახლში გრიშოლიმ ცრის ნახევრისთვის სახლში მოგვიყვანა. ამდენი ხნის უძილარს მკვდარივით ჩამეძინა და სულ ახლახანს დავაჭყიტე თვალები საოცრად კმაყოფილი შეგრძნებით და სურვილით ყველაფერი ბლოგზე დამეწერა...

მისია შესრულებულია, წავალ კიდე წავუძინებ.

მოკლედ ძილ ძილ ტკბილი ძილ :)

Finding Neverland

where your imagination will take you?

დღეს კვირაა და დაპირებისამებრ შევუდგები ფილმზე საუბარს, თანაც შევეცდები მოკლედ და საინტერესოდ მოვყვე, რამდენად გამომივა არ ვიცი, მაგრამ ცდა ბედის მონახევრეაო უთქვამთ და მეც ვცდი :)

Finding Neverland _ ეს არის ფილმი მათთვის ვისაც უყვარს ზღაპრები, წარმოსახვითი სამყარო, უბრალოდ კეთილი ამბები, ცოტაოდენი ფანტაზიაც და რა თქმა უნდა ბევრი ემოცია. ამბავი იმის შესახებ თუ როგორ შეიქმნა ცნობილი ზღაპარი პიტერ პენზე, თუ რა ედო საფუძვლად, ვინ არის ამ ბიჭუნას პროტოტიპი და ა. შ. ჩემსავით ემოციურ ადამიანებს არ დავმალავ და ფილმის დასასრულს ორიოდე კურცხალიც კი მოადგება თვალს (კარგი, ვაღიარებ, ცოტა მეტი კურცხალი). ფილმის მთავარ გმირს შემოქმედებითი კრიზისი აქვს, ბაღში სეირნობისას გაიცნობს მრავალშვილიან ოჯხას, ბავშვებს, რომელთაც ყოველდღიური პრობლემების გამო ბავშვობა აქთ დავიწყებული, თუმცა...

2004 წლის ფილმია, რეჟისორი არის მარკ ფორსტერი, როლებს ასრულებენ ისეთი ცნობილი მსახიობები, როგორებიცაა: ჯონი დეპი, დასტინ ჰოფმანი, ქეით უინსლეტი და ა. შ. რა თქმა უნდა კარგი იქნება, თუ ინგლისურად ნახავთ.

პ/ს ძალიან გამიხარდება თუ ნახავის შემდეგ შთაბეჭდილებებს გამიზიარებთ :)

Mommy...

ბოლოს როდის შეგეგპარა ეჭვი, რომ შენი დედიკო მთელს მსოფლიოში ყველაზე ლამაზი არ არის?..

როდის დახატე გჭირვებით ქალი და ფერადად დააწერე _ ჩემი დედიკო?..

ბოლოს როდის ჩაუდე კალთაში თავი, უთხარი მადლობა ზრუნვისთვის და სიყვარულისთვის?..

როდის აკოცე უკვე ნაჭებშეპარებულ ხელზე, ჩაეხუტე და ჩაჩურჩულე, რომ გიყვარს, რომ შეუცვლელია სიტყვა და გრძნობა _ დედა...

ჩემთვის ყველაზე თბილი სიტყვაა ”დედა”, ეს საღამოებია კალთაში ვუჯდები და მსიამოვნებს ის მოფერება ბავშვობიდან, რომ მახსოვდა. რა თბილია დედის ხელი, რა ტკბილია მისი კოცნა, მშვიდ ძილს, რომ გპირდება ...

p.s პროფესია სადაც არ არსებობს შვებულება, დასვენება, შაბათ -კვირა...

flushed away

გადავწყვიტე კვირაობით ვისაუბრო ფილმებზე, ამ ბოლო დროს ძააალიან ძაააალიან ბევრს ვუყურე, შესაბამისად შთაბეჭდილებებიც დამიგროვდა სახლში კი არავინ მყავს ისეთი ვისაც გავუზიარებ, ხოოოდა ისევ ჩემი ერთგული ბლოგი თუ მიშველის (იმის გაფიქრება, რომ მინიმუმ ლალენა მომისმენს უკვე შვებას მგვრის :)))) ).

flushed away... ანიმაციური ფილმია, კომედიური, უფრო სათავგადასავლო კომედიური, ნუ თუ არსებობს ასეთი, თუ არადა მაინც არის და ჰე :))))) ახმოვანებენ: ქეით უინსლეტი, იან მაქკელენი, ჟან რენო... მართალია მულტფილმი ეხება ვირთხებს (საზიზღარ არსებებს), მაგრამ მაინც ღირს ნახვად. როდი ოქროს გალიაში ცხოვრობს, უამრავი გასართობი აქვს, არ აკლია არაფერი და ექცევიან როგორც საყვარელ შინაურ ცხოველს, თუმცა ერთ მშვენიერ დღეს ოჯახის წევრები დასასვენებლად გაემგზავრებიან, მარტოდ დარჩენილი როდის ცხოვრებაში კი შემოიჭრება კანალიზაციის ვირთხა, რომელიც მას განდევნის უნიტაზში ჩარეცხვით :)))) როდი პირველად ნახავს ცხოვრებაში თუ როგორ ცხოვრობენ დანარჩენი ვირთხები და ყველაფერს გააკეთებს რათა დაბრუნდეს სახლში, თუმცა მერეღა მიხვდება, რომ სინამდვილეში სულაც არ სურდა დაბრუნება...

მოკლედ უყურეთ, თუ შესაძლებლობა გექნებათ ინგლისურად და ნამდვილად კარგ დროს გაატარებთ.

პ/ს გამიხარდება თუ შთბეჭდილებებს გამიზიარებთ :)

დიდი დღე იყო, დიდი :))

გუშინ მართლაც კარგი დღე იყო. გარეთ გავედი 1 თვე სახლში ყოფნის, ჯდომის, უსაქმურობის შემდეგ. მიწაზე დავემხე, გამჩენს მადლი შევწირე და ხეები დავკოცნე, მე ბედნიერი ვიყავი, რომ არაფერს ვარდისფერს არ უყურებდა ჩემი ლამაზი და სათუთი თვალები :))))

მე და მარუსიამ რა, თქმა უნდა ბოლო დღეს გადავწყვიტეთ შეგვეტანა საბუთები ადვოკატის სალიცენზიო გამოცდებისთვის. მასივიდან ფილარმონიამდე 1 საათიანი ნელსურნელებით სავსე მგზავრობით სასუნთქარხებდაღლილმა მივაღწიე განუმეორებელ ფოტოსამყაროს და ზუსტად 10 წუთი ლოდინის შემდეგ მაროც მოვიდა. ადამიანი, რომელიც ერთი თვე არ მენახა, შეხვედრა იყოოოო, ოსკარს მოიპოვებდა ისეთი, ზუსტად 10 მეტრიდან დაიძახა მარიმ სალოოოოო ისეთ ტონალობაში ერთი 20 თავი შემოტრიალდა ჩემსკენ და 40 დაბნეული თვალი აჩქარებული ხამხამით შემომშტერებოდა, თუმცა რამდენიმე წამში ეს უხერხულობა აღარ მახსოვდა, ისე ჩავეფსკვენით ერთურთს თავად ტრიელსა და ავთანდილს შეშურდებოდა (ნეტავ რა შუაშია, მაგრამ მაინც). მოკლედ სურათი 3/4-ზე წამებში მზად იყო, ახლა უნის წინ გავემართეთ ნაცნობ ქსეროქსთან პირადობების ასლი გადასაღებად და cv-ები ამოსაპრინტერებლად, ქსეროქსის გოგო მოვიკითხეთ, აქ მარომ ჩვენი შეხვედრიდან მესამეჯერ მოყვა, როგორ დააჯარიმეს ცხოვრებაში ერთადერთხელ 40 თეთრის არ ქონის გამო ყვითელი ავტობუსების უფორმო (ანუ ფორმა არ ეცვათ) კონტროლიორებმა 15 ლარით! ფაილებში შეგროვებული საბუთები ჩავალგეთ და კეკელიძის გავლით გავუყევით გზას ბარნოვის 75მდე, ნუ რა თქმა უნდა გზაში საუბრით თავშეყოლილებმა გავცდით დანიშნულების პუნქტს, თუმცა მალევე მოვეგეთ გონს და ადვოკატთა ასოაციაციის გრძელ რიგში ამოვყავით თავი. მდივანის დაჟინებული თხოვნის მიუხედავად არ გავედით მოსაცდელ ოთხაში, შიშით ვაი თუ რიგი დავჰკარგოთთქო და გავაგრძელეთ ის რაც ყველაზე კარგად გამოგვდის _ წუწუნი! და ტვინიც წავიღეთ :))))) იმდენი ვიწუწუნეთ, რომ თავადაც შევწუხდით, ავღნიშნეთ კიდეც თუმცა ამ საპასუხისმგებლო საქმისთვის თავის დანებება არც კი გვიფიქრია! მიუხედავად მარის ხანგრძლივი ზეწოლისა საერთო გამოცდას არ ვაბარებ, ჯიუტად მაინც სამოქალაქოში დავრეგისტრირდი, ასე, რომ გამოცდების წარმატების ჩაბარების შემთხვევაში (დარწმუნებეული ვარ ასეც იქნება) მომავალი ცივილისტი ვიშვები (თვითკმაყოფილიდიოტური ღიმილი). წუწუნით დაღილილებს სარეაბილიტაციოდ სულ რაღაც 3 ლარი და 80 თეთრი დაგვჭირდა, მრგვალ ბაღთან უგემრიელესი ალუბლის ნაყინი შევიძინეთ. ძალები აღვიდგინეთ თუ არა გაჩერებამდე ჩასეირნებისას გაგვახსენდა, რომ კიდევ ერთი საწუწუნო თემა დაგვრჩა: ყელი! რა საშიელ დღეში გვექნება ამ ცივი სიამოვნების გამო ჩვენი სათუთი გლანდები მეორე დღეს და საოცრად გრძელი ჩამონათვალი გავაკეთეთ იმ აბებისა, რისი ყლაპვაც მოგვიწევდა.

მერე გრიშოლის დავურეკე შენი სერტიფიკატი მზადაა და წააცუნცულეთქო და სანამ მოვიდა, მაროს 2მა ავტობუსმა გაასწრო, მე კიდე მარტოდმარტო და ეულად დარჩენილმა ნახევარი საათი Klondike ვითამაშე მობლურში (ცნობისათვის არაფერი მეზიზღება ისე როგორც მობილირით თამაში). ამ შემთხვევას არ გავიშვებ ხელიდან და კიდე ერთხელ ავღნიშნავ: ბუუუუუს სან-ზონაც ისევე ტრაცენზურაშია, როგორც მასივი! და როცა დიდი და დიადი იგი გრიშოლი მოვიდა, ვის ეპარებოდა ეჭვი იმაში, რომ აღარავინ დახვდებოდა ასოციაციაში? მე არა ყოველშემთხვევაში.

ხოდა ასეთი ტრამვით მივადექით ლიკას. კიდევ ერთი ადამიანი რომელიც საშინლად მენატრებოდა, სარდაფში რამდენიმე ახალი ნივთი შევნიშნე და საცარი ნეტარება განვიცადე დივანზე, რომ მოვკალათდი. ბევრი ვილაპარაკეთ, მერე დათო მოვიდა მეგობარი მოიყვანა, მერე სოსოც მოვიდა, მერე პრეფერანსიო და... და აქ მივხვდი, რომ ვიყავი ”უ”. მას შემდეგ რაც ხალხი ჩაუჯდა ამ ცოდვილ კარტს :))))))) სოსომ უცბად იპოვა გასართობი, ხატვა დაიწყო. მე, მე... ა მე? მეც ხო, მე ისა მე უჰობო ვარ და... და რომ არ ვიცოდი რა მეკეთებინა ჭამა დავიწყე :)))))) ხოდა ადამიანს შეყვარებული რისთვის ყავს? ერთადერთი საქმიანობა რითაც დაკავებული ვიყავი შემუსრა! უბრალოდ გამინადგურა!!! მერე ვუყურებდი სოსოს შემოქმედებითი წვის პროცესს, უი წვა რაღაც სადისტურად ჟღერს, მოკლედ ვუყურებდი როგორ ხატავდა და აღფრთოვანებასაც ვერ ვმალავდი. მერე უეცრად, კი არადა დათოსთვი ხანგრძლივი ნერვების შელის ფონზე, გრიშოლი გადაგვიფიჩინდა და ლიკას გენიალური იდეა დაებადა! მოკლედ არ უნდა გაგვცინებოდა, მაგრამ ძნელია უყურო ადამიანი როგორ იღიმის, იცინის, ხარხარებს, ბჟირდება და ხოხავს... და შენ არ გაგეცინოს, მაქსიმუმ გაგეღიმოს, ოღონდ კბილი არ უნდა გამოგიჩნდეს. ძალიან გავერთეთ. მერე 12 საათმა შემოჰკრა და შიშით კვახებად არ გადავიქცეთთქო სახლში გავქცუნდით ჯიხვით! გზაში ისეთი რამ შეგვემთხვა მთელი ღამე გაბადრული დავრჩი :))) ცხოვერბაში პირველად დანიშნულებისამებრ ამოვიღე ჩემი მართვის მოწმობა საფულედან, რადგან ერთადერთი ”პრავიანი” მანქანაში მე ვიყავი, ”დაჟე” შუქნიშნამდე გავატარე :))))))))

ესეც ასე, მოკლედ კარგი დღე იყო...

პ/ს სურათი არაფერ შუაშია, ისე, საყვარელია მგონი :)

გრიშოლიმ ხო დაიგვიანა!

ესეც ასე, დღეს პირველად ვიყავი მაგისტრატურაში, პირველად მოვისმინე ლექცია და პირველი შთაბეჭდილებებით ვარ სავსე. მინდა პლიუსები და მინუსები დავსვა. დავიწყებ პლიუსებით:

+ მაგისტრატურაში მე გრიგოლმა ერთად ჩავაბარეთ, შესაბამისად ერთად უნდა ვიაროთ და ვისწავლოთ, პოსტის სათაურს ხშირად გავიმეორებ, იმიტომ, რომ მე ნახევარი საათი ველოდე ბუსუს და არა პირიქით. მოკლედ ძალიან უნდა შევეცადო, რომ დავაგვიანო, რადგან ერთი ტრანსპორტით (17, მარშუტკა) მიწევს მგზავრობა და არა ორით, როგორც ადრე. ასე, რომ დაგვიანება ჩემი სენი აღარ იქნება :))))

+ შევაღე კარი და დამხვდა გია ქირია. აქ ჯავახიშვილის ბავშვების ჩამოგდებული ყბებია საჭირო და სიცილი. რავა ყველგან შენ უნდა იყოო :)))) მოკლედ ისე მიმიღო ქირიამ მიხაროდა, რომ მე მე ვიყავი, გამიხარდა, რომ მიცნო :P უნივერსიტეტში მასთან 4 საგანი გავიარე და არასდროს ჩემი სახელი არ ახსოვდა, დღეს უკვე შევჯერდით, რომ მქვია არა მარიამი, ქეთევანი, თამარი, ეკა, ლელა, ან ჟუჟუნა, არამედ სალომე. თანაც კითხვის დასასმელად 50 კაცის ხმის გადაფარვა არ დამჭირვებია, ყელის იყოგების დაძაბვის გარეშეც ვსაუბრობდით.

+ ჯგუფში 6 ბავშვი ვართ სულ, 3 გოგო და 3 ბიჭი. არ არიან პროვოკატორები ჯავახიშვილში, რომ იყვნენ, შემდეგი კითვებით: უკაცრავად ბატონო გია, ორჯერ ორი ოთხია? იმიტომ გეკითხებით, რომ მე ძალიან ბევრი ვიფიქრე, უამრავი მასალა მოვიძიე და მგონი სწორ დასკვნამდე მივედი, რომ ორჯერ ორი ოთხია, თუმცაღა არის მოსაზრება, რომ ორჯერ ორი ხუთია, და მაინც თქვენ როგორ ფიქრობთ ორჯერ ორი ოთხია? კითხვის მიზანი ერთია _ დავამახსოვრდები! ასეთები სულ მაღიზიანებდნენ.

+ მხოლოდ სამი დღე მაქვს ლექციები: 2შაბათს, 3შაბათს და 4შაბათს.

+ შემოთავაზებული საგნებიდან 2 კარგად მაქვს დამუშავებული ბაკალავრიატში და მიხარია.

წინა პოსტში მიწერია დავფიქრდი და მივხვდი მედალიონს ორი მხარე აქვსთქო, მერე რა რომ ჩემამდე სხვამ მოიფიქრა, მოკლედ მეორე მხარეები ასეთია:

- შეიძლება 2 წლის განმავლობაში მომიწიოს გრიგოლისთვის ლოდინი ბაღში სკამზე სანამ ლექციაზე არ მოვა, ამ ჯერად უნი მისი სახლისგან უფრო შორსაა :(((

- გია ქირიას განხილვას არ ვაპირებ, მაგრამ აი ირაკლი კვეზერელიიიიიიი, ოოოოოოოოო, არ ვიცი ვინმეს ოდესმე გაგიგით ამ კაცზე რამე? პროკურორი ვიყავიო, გამომძიებლად ვიმუშავეო და დღეს მე სახელშეკრულებოს მიკითხავს. არ მესმის რატომ?! საშინელებაა!

- არამგონია რომელიმე ბავშვთან ისე დავმეგობრდე, როგორც მარუსიასთან, ჯავახიშვილმა ეს ადამიანი მაჩუქა, მეტის ადგილი არ მაქვს გულში. ყოველშემთხვევაში ახლა ასე ვფიქრობ :( ისე, ერთი ბიჭი ყველაზე ნორმალურია, ყოველშემთხვევაში იცის რას სწავლობს და რატომ სწავლობს.

- არც დილას ვსწავლობ და არც საღამოს... ხოოო, არც მეტი არც ნაკლები შუადღეს :((((

- წარმოდგენა არ მაქვს რატომ მაიძულებენ გავიარო ერთი საგანი სისხლის სამართლის მიმართულებიდან, ღმერთმანი სამოქალაქოზე ჩავაბარე :(

საერთო ჯამში უკმაყოფილო არ ვარ, ყოველშემთხვევაში ჯერჯერობით, ვნახოთ რა იქნება :)

პ/ს გრიშოლიმ ხო დაიგვიანა :)))))))

ვერ ვიტან!

• სხვისი სისხლით მებრძოლ გამარჯვებულებს!


• სხვისი შრომით და ოფლით გამდიდრებულებს!


• სხივისი გაუბედურებით გაბედნიერებულებს!

პ/ს ბებია, რომ მაძალებს ჭამეო!!!

ოცნებობანა

ესე იგი პიკასოს დაწყებულმა თამაშმა, რომელმაც კიკიტო დატეგა, იმან კი თავის მხრავ unaamarga, მისი და female-ის კეთილი ნებით ჩემამდეც მოაღწია :))))) არც ისე შორეულ წარსულში ვიშ ლისტი გავაკეთე რამდენიმე პუნქტიანი, მართალია იქიდან ბევრი არაფერი შეცვლილა სულ რამდენიმე ოცნება ამიხდა, მაგრამ მაინც შევეცდები, რომ რამე ახალი ვთქვა. მაშ ასე:

1. მართალია საკმაოდ ბანალურია, მაგრამ ძლიან მინდა სახლი, ოღონდ არა კერძო უზარმაზარი ბაღით, მაინცდამაინც არ მიყვარს საკუთარი სახლები შეიძლება ასაკის მატებასთან ერთად შევიცვალო კიდეც აზრი, მაგრამ ამ ეტაპზე ასე მინდა. მინდა დიდი და ნათელი ბინა, დუპლექსი, უზარმაზარი ფანჯრებითა და სივრცით, ულამაზესი ხედით. სახლი, რომელსაც ჩემი გემოვნებით მოვაწყობ, სადაც არ გადადგამს დედაჩემი ვაზას თავის ნებაზე და არც სკვინჩა შეიტანს შესწორებას ჩემს შერჩეულ ფერებში. იმდენად პატარა ვოცნებობდი ჩემს სახლზე, რომ უმნიშვნელო დეტალებიც კი მაქვს გათვალისწინებული, მაგალითად სად დავკიდებ წინსაფარს, ან სად იდება უზარმაზარი რვეული სადაც რეცეფტები მექნება ჩაწერილი, როგორი იქნება ჩემი შვილების ოთახები, ან ვერანდაზე როგორ მოვფენ დაწნულ ავეჯს და რა თქმა უნდა სკამს რომელიც ირწევა, კუთხეში აუცილებლად ტელესკოპი იდგმება, კაბინეტში კი უზარმაზარი გლობუსი :)

2. ძალიან მინდა გარდა იმ სამსახურისა და იმ კარიერისა რასაც ვაპირებ სამომავლოდ, მქონდეს ისეთი საქმე რისი კეთებაც სიამოვნებას მომგვრის და ასეთად 2 საქმეს ვთვლი. ერთს ამ პუნქტში განვიხილავ, მეორეს შემდეგში :P მინდა მქონდეს საქორწილო სააგენტო, ნუ სხვაგვარი ინტერპრეტაციაც შეიძლება, მაგრამ ამ ეტაპზე მხოლოდ ეს მაფიქრდება. სააგენტო სადაც წყვილებს, რომელთაც ერთად ცხოვრება სურთ, მხოლოდ ამის ”დაკანონებაში” კი არ შევუწყობ ხელს არამედ, პედიკიურიდან დაწყებული, ორვეს ჩაცმა, ვარცხნილობა, ეკლესიისა, თუ რესტორნის შერჩევა, თუნდაც ახალი ბინის შესყიდვა, მოკლედ ყველაფერი რასაც მოისურვებს ყველანაირი სერვისი მინდა შევთავაზო და ამას ყველაფერს ისეთ უწვრილმანეს დეტალამდე ისეთი მოდომებით გავუკეთებ, როგორსაც საკუთარს გავაკეთებდი.

3. მეორე საოცნებო საქმე არის ბავშვთა სახლი. მინდა მქონდეს ბავშვთა სახლი სადაც მშობლებისგან მიტოვებულ ბავშვებს ნებისმიერი ასაკიდან მივიღებ, მინდა ჰქონდეთ კარგი პირობები, თბილი გარემო, მინდა მკაცრად კონტროლდებოდეს მათი სწავლა, რომ 18 წლის ასკის მერე კი არ მოვისროლო ქუჩში, პირიქით მათ მიერ არჩეული პროფესიით ცხოვრების აწყობაში დავეხმარო და მანმ დარჩნენ სანამ თავიანთ სახლს, თბილ კერას არ შეიძენენ :)

4. მინდა ოდესმე გრანდიოზულ წვეულებაზე მოვხვდე, ან ლა სკალაში ერთ-ერთ ლოჟაში მოკალათებულმა ვუყურო რომელიმე იტალიურ ოპერას, გამოვიყურებოდე ლამაზად, თავლისმომჭრელად, მომხიბვლელად მხოლოდ ერთი ადამიანისთვის :)

5. მინდა ბენიერი ოჯახი მყავდეს, მინდა ეს საოცარი სიყვარული რაც ახლა გულში მაქვს დღითიდღე უფრო იზრდებოდეს, მინდა ჩემი საყვარელი ადამიანი ჩემს გვერდით ბედნიერად და მშვიდად გრძნობდეს თავს, მინდა, რომ ყოველი ჩემთან გატარებული დღე უხაროდეს და როცა დანაოჭებულ ხელს დანაოჭებულ ხელზე მომკიდებს მადლობას ვეტყვი ყოველი ერთად გატარებული დღისთვის. ვეტყვი სიტყვებს, რომელსაც ჯერ ბლოგისთვის ვერ გავიმეტებ, თუმცა აუცილებლად დავწერ იმ დღეს, როცა ყველაზე ბედნიერი ვიქნები. გული მტიკვა, რომ ზემოთ ჩამოთვლილ ოცნებებს მატერიალური ფონი ჭირდება, არ მინდა ჩემი ბედნიერება ამაზე იყოს დაფუძნებული. ალბათ არ უნდა ვამბობდე, ან ამ სიას ასე სევდიანად არ უნდა ვამთავრებდე ასეთ პოზიტიურ პოსტს, უბრალოდ არ მინდა დიდმა ტკივილმა გადამითელოს მომავალში ყველა ახდენილი თუ მაინც ჯიუტად ოცნებად დარჩენილი ოცნება, მინდა პირველი მე...

ვთეგავ:

1. ლიკას http://likakakiashvili.blogspot.com/

2. ქალბატონ ასკლიპიოდოტას http://asklypiodota.blogspot.com/

3. ოთოს http://www.otosblog.com/

4. ბატონ ჯოს http://jokeyforever.blogspot.com/

5. გრიშოლის :) http://laminirebuli-zgarbi.blogspot.com/

ახლა იცი რა მინდა?..

ახლა მინდა მზე აცხუნებდეს, ტრიალ მინდორში ვიყო, ბაბუაწვერებს ვედძებდე იმ იმედით, რომ ერთი შებერვით სულ გავატან ქარს მის ბუსუსებს და სურვილი ამიხდება, მინდა პეპლებს დავსდევდე, მინდა მგელობანას ვთამაშობდე, მინდა წრეში ბურთს ვთამაშობდე, რეზინობანას, ლახტს, ბაყაყობანას, მინდა ყვავილები დავკრიფო და გვირგვინი მოვახლაფორთო, მინდა საქანელაზე ვიჯდე, ქარივით მივქროდე წინ კვლავ და კვლავ, მინდა ვირბინო, ვირბინო და ძლივს მივირბინო მზისგან ლოყებდამწვარმა უზარმაზარი ხის ჩრდილქვეშ, მინდა ვიცინო, ცრემლებამდე ვიცინო, მინდა ცისარტყელას ვუყურო ბალახზე წამოგორებულმა, მინდა იმ ყავისფერი ხვლიკივით გავირინდო სიმწვანეში დედამიწის გულისძგერას, რომ უსმენს. ოღონდ არ მინდა მარტოს.
... მინდა საღამოს კოცონს შემოვუჯდე და ვუყურო, როგორ ლოკავს ცეცხლი შეშას, მინდა სიცივისგან აკანკალებულს უკან მომიჯდე და ხელები მომხვიო, მინდა კოცონს ირგვლივ მეგობრების თბილ ღიმილს ვუყურებდე...

აი ასე უბრალოდ

და მარტივად

ესეც ასე

სად დაიკარგაო ეს ბავშვი _ ხისსუნიანი სახლიდან მომესმა და მეც დავბრუნდი ამბების მოსაყოლად :) მაგისტრატურაში ჩავაბარე... ტარაააააააამ :)))) გენიალურად ჟღერს არა? მოიცა ახლავე მოვაკლებ ჟღერადობას... ოღონდა არა ჯავახიშვილში, აჰა ხომ გითხარი, მაგრამ ჯერ სად ხარ :)) არამედ მეტეხში, არ გამაგიჟო არც შენ გაგიგია? :)))))) მოკლედ ერთი მაგარი გამოთქმა გვაქვს გაჭირვება მაჩვენეოო და... მიყვარს! ახლა რაც შეეხება მიზეზებს, ჩემმა მოუხერხებელმა და ზანტმა ხელმა ვერ გაქაჩა 3 საათში დაეწერა 3 თემა და 1 კაზუსი, იმდენად რამდენადაც საოცარი მჭემეტყველებით გამოვირჩევი თემის წერისას (არადა ვინ მეხვეწება), ვიფიქრე 2 თემას დავწერ და კაზუსსთქო, მართალია სამივეში მაღალი ქულა ავიღე, მაგრამ სწორედ იმ მესამე თემის ქულა დამაკლდა ჩასარიცხად, სასაცილოა სატირალი, რომ არ იყოს ან პირიქით, ნუ ვისაც როგორ მოსწონს. მე რა თქმა უნდა ამ თავზარდამცემი ამბის შემდეგ ვიტირე, ვიბღავლე, თავზე ხელები შემოვიშინე თუ წავიშინე, თმა გავიშალე, ლოყები ჩამოვიხოკე, თავში ნაცარს ვიცემდი და ბნელსა შიგან მოვთქვამდი და კიდე ბლა ბლა ბლა, მაგრამ ერთ მშვენიერ წუთს დავწყნარდი (გასაოცარია, მაგრამ იმავე დღეს მოხდა ეს წუთი) და დავფირდი...

და ვფიქრობდი...

და ვფიქრობდიიიიიი...

... და მოვიფიქრე რომ, მედალიონს ორი მხარე აქვს, რა ეს უკვე მოფიქრებული იყო? damn it! მოკლედ მაგისტრატურაში მინდოდა სწავლა? ვისწავლი. პატარა წყნარ უნივერსიტეტში სადაც მხოლოდ პროფესორები ასწავლიან, ჯგუფში ორმოცდაშვიდასი კაცის ნაცვლად კი 10 კაცი იჯდება. სასწავლო პროგრამას გადავხედე და მართლაც მშვენიერი საგნები აქვთ შემოთავაზებული პლიუს პრაქტიკას სთავაზობენ სტუდენტებს, (სახელის მოსახვეჭად ღმერთს აცლიან სტუდენტებსო, ხო რავი) ვნახოთ :))))

მოკლედ ბლოკნოტი და კალამი ერთი კვირაა ვიყიდე და მომზადებული მაქვს. ერთი სული მაქვს როდის დავიყწბ სწავლას :)