Love Love Love...

სიყვარულით ვარ სავსე და გაჟღენთილი...

...უკვე მეცხრე თვეა.

ჩემი ბუსუ ბუსუ მიყვარს...

გამოტოვებული ეპიზოდი #2

იმ ხნის განმავლობაში რაც ბლოგი უსინდისოდ მივაგდე, გარდა იმისა, რომ დროის უდიდესი მონაკვეთი ჩემი ემოციების შუქნიშანი ქრონიკულ სიწითლეს, ბრაზს, მიჩვენებდა, ბევრი რამ მოხდა. თავს მოვალედ ვგრძნობ დავწერო ის, რაც წესით უნდა დამეწერა და არ დავწერე, თუმცა არა ქრონოლოგიურად. მაშ ასე, ქრონიკებიდან გამოტოვებული ეპიზოდები: #2

მთელი ზაფხული, რომ მე და ჩემი ოჯახი რემონტობანას ვთამაშობდით ეგ ამბავი არ ახალია ძველია, ხოოოდა ამ პერიოდში იყო დროის ისეთი ნათელი გამოვლინებები ცივილიზაციის პირმშო კომპიუტერსა და ინტერნეტზეც, რომ მიმიწვდებოდა ხელი. საყვარელ საიტებს კიდევ ერთი მივუმატე, ლეგენდარული ფაცებუქი :)))) ჩემს მიერ დაცინვა იქნება აღნიშნული საიტის სოციალურ ქსელად მოხსენიება და ამ ხრივ მის ავკარგიანობაზე (ჰეჰ, მაგარი სიტყვაა :)) ) საუბარი, თუ გავიხსენებთ იმას, რომ ძალიან ხშირად, ნაცნობი საიტის მისამართის მაგივრად ველში მოუთმენლად ამიკრეფავს farmvill-ი. ამ თამაშმა ისე გამიტაცა, რომ მეგობარმა მიმიკომენტარა, სალო რა გინდა მაგისტრატურაში იყიდე ერთი ფერმა და ცხოვრებას აიწყობო :)))) ისეთი სერიოზულობით ვზრდიდი ფერმას, ვიყენებდი ყველა დეკორაციას და ვზრუნავდი რაც შეიძლება რეალურად მომეწყო ყველაფერი, რომ ყოველი დღე ფერმაზე ფიქრში იწყებოდა მოსავალი ავიღოთქო, და ყოველი ღამე ფერმაზე ფიქრში მთავრდებოდა, აი ეს მარცვლები სწორად დავრგე დიდი მოსავალი მექნებათქო. და ამ ისტორიიდან ყველაზე სასაცილო ის არის, რომ წარსულ დროში მოვინდომე თხრობა რეალურად კი... :)))))))))))))

ცემი ნიტუსა

რამდენიმე დღის წინ ჩემი საუკეთესო დაქალის ბავშვი მოვნათლე, ძალიან გამიხარდა და ძლიან მეწყინა. გამიხარდა, რომ მე ამირჩია მისმა დედიკომ ნათლიად და მეწყინა... რა მეწყინა და... დარჩა ჩემი ჯერ არ დაბადებული ბავშვი ნათლიის გარეშე :))))))) აქამდე თუ ხალხს ვაწუხებდი ამბებით რომელიც იწყებოდა ”მაროს ბავშვი”, ახლა ყველაფერი შეიცვლება, არა ხალხს კი არ შევაწუხებ, უბრალოდ ტვინს გამოვუღებ ამბებით, რომლებიც დაიწყება: ”ჩემი ნათლული ნიკუშა...”

ძალიან ლამაზი დღე იყო, საღამოს მეტეხის ეზოში შევიკრიბეთ, ნიკუშას შეწუხებული სახე, რომ შევატყვე სანთელი დავაკავებინე ხელში, ვიფიქრე გაერთობათქო, მართალია ის სანთელი ჩაყურყუმალაობამდე ძლივს გამოგლიჯა ხელიდან მამაომ, მაგრამ ყველაზე დასამახსოვრებელი მაინც ის იყო, გაბრაზწებული სახით და დაბდაბდაბდას ძახილით ნიკუშა როგორ ეჩხუბებოდა მამაოს :))))) რა თქმა უნდა ბევრი იტირა, ჩვენ ბევრი ვიცინეთ და ყველაფერი კამერაზე აღვბეჭდეთ.

დიდ პასუხისმგებლობას ვგრძნობ, მინდა ჩემ ნათლულს ძალიან ვუყვარდე და კარგი ნათლია ვიყო, მინდა მალე წავიყვანო ეკლესიაში პირველი ზიარებისთვის.

წარმოდგენაც არ გაქვს როგორ გამიმართლა...

ცხოვრება ადამიანს ცვლის.
კი, მახსოვს, ამბობენ არავინ იცვლებაო, მაგრამ განა ჩვენ არ შევიცვალეთ?
გახსოვთ ბავშვობა? ის უდარდელი წლები როცა არაფერზე ვფიქრობდით? ის პერიოდი როცა ყველა გვიღიმოდა და ნაირ ნაირი სასუსნავით გვიმასპინძლდებოდა?
მაშინ ჩვენ არ გვჭირდებოდა ტყუილი, არ გვჭირდებდა მლიქვნელობა… არც შეგვეძლო…
სამაგიეროდ ახლა შეგვიძლია.

ცოტა ხნის წინ ჩემს ცხოვრებაში ახალი თავი დაიწყო.
მართალია, თითქოს არაფერი შეცვლილა, თითქოს მხოლოდ რამოდენიმე ახალი ადამიანი გავიცანი, თითქოს ისევ იმის კეთებას ვაგრძელებ რასაც ვაკეთებდი, მარგამ…

თავიდან, სანამ ამ ადამიანს გავიცნობდი, უდარდელად ვცხოვრობდი. მეგონა ვიცოდი ბედნიერების არსი და მივისწრაფვოდი მისკენ. არაფერი პრობლემას არ მიქმნიდა, ხოლო თუ რამე მაღიზიანებდა, ყოველთვის შემეძლო მსგავსი სიტუაციიდან თავის არიდება.
მისი გაცნობის მერე კი ყველაფერი შეიცვალა.
თითქოს ყველა შეიცვალა. ქუჩაში მეტი ფერები გაჩნდა, საყვარელ სიმღერებში აქამდე უცნობი ნოტები გაისმა, საათი უფრო სხვანაირად ამუშავდა, დღეები სხვანაირად გადიან, სიგარეტმაც კი შეიცვალა გემო…
ჩემში ბავშბობის იმ სისუფთავემ დაიწყო გაღვიძება რომელსაც საგულდაგულოდ ვმალავდი ამდენი წლის განმავლობაში. თითქოს ხალხიც მოეშვა, თითქოს ყველა იღიმის, ყველას რაღაც უხარია. თითქოს მზეც კი სხვანაირად ანათებს, სხვანაირად წვიმს…

მისი მზერა მთელი დღე თან დამყვება, მისი სიტყვები არასოდეს მავიწყდება, მის ჩახუტებას მუდამ ვგრძნობ…

მიყვარს? არ ვიცი…
შეიძლება კი, შეიძლება არა. განა ეგ რამეს ცვლის? მან მე სამყარო გამილამაზა. ცხოვრება გამიხალისა…

სადღაც ვნახეო და რას ფიქრობო. ამ ბიჭს ის გოგო ძალიან ძალიან ყვარებიამეთქი... ნეტა თუ იცის იმ გოგომ როგორ გაუმართლამეთქი... გავიდა რამდენიმე დღე და აღმოჩნდა, რომ ის გოგო მე ვარ. მანქანაში ვისხედით, უმსხვილესი ფიფქები ცვიოდა, ულამაზესი დღე იყო, ლექციის დაწყებას ველოდით. გრიგოლი შემომიბრუნდა და მეუბნება რა არ ვიცი სიგიჟემდე მიყვარხარო. მაშინ თითქოს დრო გაიყინა ერთადერთი რასაც ვგრძნობდი ჩემი აჩქარებული გულისცემა და შემთბარი ლოყები იყო. იცი როგორ მიყვარხარ? მინდა ყოველ გათენებისას დილის სხვის დავასწრო და ხმის ჩახლეჩვამდე ვიყვვირო, რომ მიყვარხარ, რომ მიყვარს ის, რომ შენ გიყვარვარ, და იცი რა მიყვარს? რომ მიყვარხარ, აი ეს გრძნობა მიყვარს.

ყოველ საღამოს ვიძინებ ერთი ფიქრით: სიხარულო წარმოდგენაც არ გაქვს როგორ გამიმართლა :)

დღეს ჩემი სკვინჩას დაბ დღეა

და ყველაზე მოკრძალებულად ვხვდებით, სახლში მხოლოდ მე, სკვინჩა და ბებო ვართ, არ ვიცი საღამომდე შეიცვლება თუ არა რამე მაგრამ გული მეწურება ნინოს დაბ რეს ასე, რომ ვხვდებით ყოველთვის სხვანაირად იყო, ჩემი დაბ დღე იყო ცარიელი , ნინოსი ხალხმრავალი, საჩუქარმრავალი, სიხარულმრავალი.

შევპირდი ნამცხვარს გამოგიცხობთქო :(

სამსახური მინდა თუნდაც იმიტომ, რომ საკუთარ დას, რომელიც საშჳნლად მიყვარს ნორმალურად მივულოცო დაბ დღე...



და ან ძმა გყააავთ? ამ კითხვაზე ყოველთვის ბედნიერი სახით ვპასუხობ, კი პატარა დაიკო :) ხოდა ჩემი პატარა დაიკო დღეს 18 წლის გახდა... ტექსტს არ სევცვლი, სკვინჩა ყოველთვის ჩემი პატარა დაიკო იქნება.