ზაფხულის დღეები ზანტად მიიზლაზნება, თუმცა არაფერი ხდებათქო რა სინდისით ვთქვა? არის დღეები როცა სახლიდან არ გავდივარ და პირიქითაც არის დღეები სახლში რომ არ (არ ნაკლებად, მაგრამ მაინც) შემოვდივარ. აი დილა და ძილის წინ პერიოდი კი ყოველ დღე ერთნაირია. რაღაც ფილმს ვუყურე, სახელიც კი არ მახსოვს, საბრძოლო ხელოვნებაზე აგებული ყოვლად უშინაარსო სპეცეფექტებით გატიკნული მორიგი ჰოლივუდური იდიოტიზმი იყო, ერთადერთი რამაც შთამაგონა მონაწილე მსახიობი გოგონების მშვენიერი მუცელი იყო. ხოოოოდა მე რისი მე ვიყავი ამ შთაბეჭდილებით შთაგონებულს ყოველ დილით მუცლის პრესის დასაყენებელი ვარჯიშები, რომ არ მეკეთებინა. მერე? მერე აგერ უკვე 2 კვირააა სარკის წინ თავს ვარწმუნებ, რომ დღევანდელი ვარჯიშის შემდეგ უფრო და უფრო ვუახლოვდები მიზანს. ამ რიტუალის შემდეგ ჩნდება კითვა, რა გეგმები მაქვს დღეს? თუ აღმოჩნდა, რომ გასასვლელი არ ვარ, მაშინ ვიწყებ კითხვას. ოდესღაც დაწყებული ”ოდისევსი” დავასრულე, ახლა კი ნიზამი განჯელის ”ლეილი და მაჯნუნის” ვკითხულობ. აღმოვაჩინე, რომ ნაწარმოებს რაც უფრო რითმიანი სიძველის სუნი სდის მით უფრო მოწონს.
ამ დღეებში ყველაზე ექსტრემალური გასვლები მქონდა, რაც დაგეგმე ყველაფერი პირიქით მოხდა. მაგალითისთვის გადასარევი გეგმა შევადგინე მე და თეო ჯერ ძველ სამსახურში უნდა გავსულიყავით მერე კი უნიც მოგვენახულებინა, მაგრამ ჩემმა ბუსუ ბუსუმ ხვალ ჩემი ბავშვობის მეგობარი ცოლს თხოულობს და ქორწილში მიდიხარ ქალბატონო ელეფანტოო და ვის გაახსენდა შენი უნი? აღშფოთებულშეშფოთებულიწივილიკივილიწილობიწილოთი გავვარდით კაბის შესაძენად. აქვე დავძენ გულახდილად, რომ 3 საათი მის ფეხასაცმელს ვყიდულობდით და ნახევარი, ხო კარგი 1 საათი ჩემს კაბას. მერე ჩემს ფეხსაცმელებზე, რომ მიდგა ჯერი სოსომ ზერ იზ ე ლითელ თრაბალო, პაწაწუნა ავარია გვაქვსო. ხოოოდა შენ გაიხარე ლიკა, ისედაც ვყოყმანობდი მეყიდა თუ არა ის თეთრი ბანწიკულა ფეხსაცმელი, სასწრაფოდ ჩამოვედი 10 სანტიმეტრიდან, გამყიდველს ხელიდან მიცემული ფული გამოვგლიჯე და გავიქეცით, მე ლამის ფეხშიშველა გავტანტალდი, გზადაგზა ცივმევდი სანდლებს. მადლობა ღმერთს სერიოზული არაფერი იყო, არც არავინ დაშავებულა, აი ლურჯა იოს კი ჭირდება წამლობა :) ფეხსაცმელების ყიდვა დილისთვის გადავდეთ. არც მეორე დილა იყო ნაკლები ექსტრიმით სავსე, ვარჯის შემდეგ, ბუსუს ველოდებოდი სალონში უნდა გავეყვანე, მართალია 10ზე ვიყავი ჩაწერილი, მაგრამ 10ზე ბედნიერი ღიმილით სახლში მომადგა, არ დავმალავ ლამის კანიდან ამოვხტი, გავიბუსხე და ცხვირაწეული ჩავჯექი მანქანაში. დავარცხნილდაწყობილი ქოჩრით ფეხსაცმლის საყდლად გავედით და რეკორდულ დროში დაახლებით 15 წუთში შევიძინეთ. მერე, უეცრად გაგვახსენდა, რომ თეთრი რაში არც ისე თეთრი იყო და გასარეცხად წავიყვანეთ. მართალია ვაგვიანებდით, მაგრამ ეს ფაქტი ჩემს წისქვილზე წყალს ასხამდა. სანამ მანქანა ჯაგრისებში გავატარეთ, მაკიაჟის გაკეთებაც მოვასწარი, საყურეების შეცვლაც, ყელსაბამიც მოვირგე და კმაყოფილი სახით წამოვიცვი ბეჭედი თითზე და ალბათ მემილიონეჯერ მოვუყევი ჩემს სიხარულს რატომ მიყვარს ეს ბეჭედი. მერე? მერე ყველაფერი ძალიან ლამაზი იყო. ეკლესიაში ჯვრისწერისას თვალებგაფაციცებული ვუყურებდი მომენტს, რომელიც ქორწილში ყველაზე ძალიან მიყვარს. ბევრი ადამიანი გავიცანი, ბევრი ვიცეკვეთ და ვიმხიარულეთ...
რაც შეეხება საღამოს გაბადრული სახით ველოდები 12 საათს და როგორც კი მოაკაკუნებს ნაცნობ ნომერს ვკრეფ და ლამის დილამდე ველაპარაკები ჩემს სიხარულს. ნუ მადლობა ბილაინს (რეკლამას არ ვუკეთებ დედას გეფიცებით, მამას გეფიცებით, ყველას გეფიცებით). რას ვლაპარაკობ ამდენს? არ ვიცი, ის ერთადერთი ადამიანია ვის მონატრებასაც საოცარი სისწრაფით ვახერხებ. საკმარისია მისი მანქანის კარები მივხურო და სახლის კიბეებს ავუყვე, რომ მოწყენილი სახით გულში ვფიქრობ, რა იქნებოდა შემეძლოს დროის შეჩერებათქო, სადარბაზოში კი აჩქარებული კაკუნა ნაბიჯების ხმა ისმის...
