პად დამაშნიმ არესტომ

ანუ, აგე თუ არ ვიცი რუსული :))))

დღეს დილით დედიკო და მამიკო სოფელში გავისტუმრე და ის-ის იყო უნდა დავმტკბარიყავი ჰოუმ ალოუნით, რომ...

ესოხერრემონტძლივსდამთავრებულ სახლს დალაგება უნდა, ბებოს დილით ნემსი უნდა გავუკეთეო (ამ აფერისტ იმერლებს რა ვუთხარი ჩემს გაკეთწბულ ნემსზე ბებოს სახე ეჯღანება და ისე მეუბნება დედა ასე ტკბილად არავის გოუკეთებიაო), ნახ საათში უნდა ვაჭამო, ჭურჭლის დარეცხა ოფიციალურად სკვინჩას გადავაბარე, მე მაღაზიაში უნდა წავძუნძულდე, უი 12 საათია ახლა ბებოს ჭამის დროა, გააცხელე სადილი, გააკეთე ახალი, ახლა ჩვენც გვშია, ახლა ცოტა სამეცადინო, ახლა ისევ ბებოს ჭამის დროა, ისევ დასარეცხი, ისევ დასალაგებელი, ახლა ისევ მე მომშივდა, რა უბედურებაა რა ხშირად მშივდება? ახლა საღამოა და ისევ ბებოს ტკბილი ნემსის დროა, მერე ისევ საჭმელი, საღამოს გარეთ არ უნდა გავიდე, სახლში ხალხი არ უნდა შემოვყარო, ცუდ ბიძიებს კარები არ უნდა გავუღო, ეს არ უნდა ვქნა, ის არ უნდა ვქნა, მოკლედ გამახსენდა რა არხეინად ვუკრავდი დედიკოს თავს ამ დარიგებებზე კი ბატონოოოოომეთქი (აუ ამას ყველაზე მაგრად სოსო ამბობს, ისე, ისე, რომ თვით ღლონტებსაც კი შეშურდებათ), ხოოოდა ახლა ვგრძნობ, რომ ერთი სული მაქვს....

დედა მინდაააააააააააააააააააააააააააააააა

1st birthday

დღეს ჩემი ბლოგის დაბ დღეა, 1 წელი შეუსრულდა...

რას ვგრძნობ? _არ ვიცი რაღაცნაირი შეგრძნებაა, ცოტა კმაყოფილება, ცოტა სიამაყე და უსაზღვრო მადლიერება ჩემი თანამესტაჟიორე ნინო ბატო-ბატოს მიმართ, მისი დამსახურებაა :)

რაზე ვწერდი ამ ხნის განმავლობაში? _ უმეტესად ჩემს ცხოვრებაზე, არ აღვწერდი მშრალად ფაქტებს, ფაქტებზე მეტად განცდებსა და შეგრძნებებზე ვწერდი, შედეგად ის მივიღე, რომ დღეს როცა ყველა პოსტი გადავიკითხე დროში ვიმოგზაურე.

რა ეტაპზეა დღეს ჩემი ბლოგი? _არ ვიცი, 1 წლის განმავლობაში 80 პოსტი დავწერე, სამჯერ მქონდა ჩავარდნა თუმცა სამივეჯერ თავიდან დავიწყე, რამდენჯერმე შევცვალე დიზაინი. დღეს დაბ დღეს ახალი თემფლეითით ვხვდები, რადგან შემოდგომა მოდის ცოტა სევდიანი მოყვითალო ფერები ავიღე. რამდენჯერმე გადავარქვი სახელი, როცა შევქმენი ერქვა think you are in heaven, but you are living in hell, შემდეგ life is piano, what you get out of it depends on how play it, დღეს მგონი საბოლოოდ შევუცვალე სახელი C'est La Vie. ვფიქრობ ამ სახელებით ცხოვრების გარკვეული ეტაპები გავიარე და საბოოლოდ დავრწმუნდი, რომ ესაა ცხოვრება, ხანდახან ტკივილიანი, ხან წარმოუდგენლად ტკბილი, ხან საშინელი მარცხით და დაცემით, ხან თავბრუდამხვევი წარმატებითა და აღმავლობით სავსე.

მკითველი? _ზუსტად არ ვიცი წრე, ვიცი, რომ არიან მეგობრები, ნაცნობები, უცნობები. მიხარია ყველას კომენტარი, მიხარია თითოეული ახალი ადამიანი ჩემს ბლოგზე, თუმცა ყველაზე ძალიან ის გამიხარდა ოთომ, რომ ჩემი ბლოგი ერთ-ერთ საყვარელ/საინტერესო ბლოგად დაასახელა.

სურვილი? _როგორც ჩემ იუბილარ, ასევე ყველას ბლოგს ვუსურვებ ყოველ სტრიქონსა თუ სიტყვაში თან სდევდეთ მკითველის აღფრთოვანებული და ინტერესეით სავსე თვალები, ეს ხომ ჩვენი სამყაროა? ხოდა რა უნდა იყოს იმაზე მეტი ბედნიერება, თუ არა საინტერესო და აღმაფრთოვანებელი შენი პაწაწინა სამყარო :)

გამოტოვებული ეპიზოდი #1

იმ ხნის განმავლობაში რაც ბლოგი უსინდისოდ მივაგდე, გარდა იმისა, რომ დროის უდიდესი მონაკვეთი ჩემი ემოციების შუქნიშანი ქრონიკულ სიწითლეს, ბრაზს, მიჩვენებდა, ბევრი რამ მოხდა. თავს მოვალედ ვგრძნობ დავწერო ის, რაც წესით უნდა დამეწერა და არ დავწერე, თუმცა არა ქრონოლოგიურად. მაშ ასე, ქრონიკებიდან გამოტოვებული ეპიზოდები: #1

3 აგვისტოს დედიკომ და მამიკომ ბენიერი ღიმილით სახეზე სახლში მოიყვანეს მუშები რემონტი უნდა გავაკეთოთო და მაქსიმუმ კვირანახევარში ყველაფერი მოვამთავროთო, მე ბოდიში მოვლენებს წინ გავუსწერბ და გეტყვით რომ ეს კვირანახევარი ჯერ კიდევ გრძელდება. ფაქტიურად ჩვნეს სახლში გადმოცხოვრდა 2 ადამიანი: ერთს ანდრო ქვია დედით აისორია და მამით სომეხი, 12 წლიდან რემონტს ვაკთებო, ყავს 10 წლით უფროსი მეუღლე, გურული, არ ყავთ შვილები და ყავს 2 ძაღლი; მეორეს ალეკო ქვია, დედით სომეხი და მამით ქართველი, ავღანეთში იბრძოდა სულ ბავშვი, უმუშავია სხვადასხვა ადგილებში დაცვად, ამ ბოლო დროს რემონტს მიჰყო ხელი, ყავს მეუღლე და 2 შვილი, დათო და მარიამი, ბავშვებზე ჭკუას კარგავს, მათზე ისეთი სიყვარულით მიყვება ხოლმე, უმაგრესი მამაა.

ზუსტად 2 კვიტა ვიცხოვრე ლოჯში არც მეტი არც ნაკლები საწოლზე! დიახ, საწოლზე ვიძინებდი, ვიღვიძებდი, ვსაუზმობვსადოლობვვახშმობდი, ვკითხულობდი, დავრბოდი, ვისვენებდი, ვიღლებოდი, მოკლედ ყველა და ყველაფერი (ავეჯი) ლოჯში ვცხოვრობდით.

თუმცა სულ სხვა რამის გახსენებას ვაპირებდი. მოკლედ (შუქი ქვერბა ეკრანებზე, ნელ-ნელა კედლებჩამოხეული ოთახი ჩნდება და თბილი ხმა იწყებს თხრობას):

ოთახების ფერების შერჩევა მე მევალებოდა, გადავწყვიტე მშობლების საძინებელი სალათისფერი ყოფილიყო, ჩემი ლიმნისფერი და ე. წ. ”ზალა” რძისფერი. ერთ მშვენიერ დილას მე, მამიკო და ანდრო დავირაზმეთ ჩემს მიერ შერჩეული ფერების სისრულეში მოსაყვანად. ბედნიერი ღიმილი მაშინ შეიცვალა, როცა მაღაზიში შემიყვანეს აირჩიეო მეც გავაქანე თითი და ისეთს დავად ცეცხლი, რომ ეკიდა, რაღა დაგიმალოთ და მამჩემს დასცხა, ერთი კი ჩაიბურტყუნა ეს ბავშვი არ უნდა წამომეყვანაო და დაიწყო დაწუნება. საბოოლოდ მიმიყვანეს ერთ სტენდთან და აქედან აირჩიეო, ავათვალიერ-ჩავათვალიერე თავი შეურაცხყოფილად ვიგრძენი, ეს სად მაკეთებინებენ არჩევანსთქო და სულ თვალდახუჭულმა ესა მესა გადის ესათი ავირჩიე :( მანქანაში ცხვიაწეული ვიჯექი და ხმას არ ვცემდი არავის, სახლში მოსული უფრო გავიბუსხე, განწირული სახით ავბობღდი ჩემს საცხოვრებელ ლოგინზე, ერთ კუთხეს მივაშტერე თავლი და არავის ამ ქვეყანად არ ვცნობდი. საღამოს ანდრომ და ალეკომ ჩემს ოთახში შემიყვანეს, ვიყურები დაბნეული თვალებით და ვერაფერს ვხვდები, ანდრომ მიყურა, მიყურა და მითხრა, ოღონდ შენ ნუ მოიწყენო და ჯანდაბამდე გზა ქონია იმ ოხერ ”შპალიერსო”, კედლები ისე გავაკეთეთ შენ ფერი თქვი და ხვალვე გაგიღებავთ, თავი არ შეიკავო დამატებით თანხას არ ვითხოვთო. ჯერ ძალიან გამიკვირდა მერე ისე გამიხარდა კივილი დავიწყე, მერე გონს, რომ მოვედი მეთქი ერთი პირობით მეც გამაშპაკლინეთ ცოტა, მერე გამაღებინეთ, სხვა ოთახში შპალიერი ჩამომახვინეთ, მეც უნდა მივიღო მონაწილეობათქო. საბოოლოდ ერთ რამეს მივხვდი, არც ისე ადვილი ყოფილა გაშპაკლვა-გაღებვა. :)))

მართალია ჩემი სკვინჩას ისტერიკის მერე ოთახი ვარდისფრად შევღებეთ და არა ლიმნისფრად, მაგრამ მაინც მაქვს კმაყოფილების შეგრძნება, რომ საოცრად ლამაზი ოთახი მაქვს, თუმცა მაინც არ მესმის რატომ?

ბავშვობაში მეგონა, რომ

ანუ, ოთოს ბრალია ყველაფერი :))))

ოთოს ბლოგზე, რომ ვნახე ამ სათაურით პოსტი გემრიელად მივაკომენტარე, მხოლოდ გვიანღა გავარკვიე რატომ იყო ჩემი ბლოგის ლინკი დადებული, მაშ ასე ამ აურზაურს + ჩემი მეგონები:

1. 3 წლის ვიყავი ჩემი სკვინჩა დაიკო, რომ გაჩნდა. სანამ ნინო დაიბადებოდა ჩემი ბიძაშვილები რჩებოდნენ ხოლმე ჩემთან დიდხანს, ხან მე ვრჩებოდი მათთან, მოკლედ დებივით ვიზრდებოდით. ხოოოოდა ერთ მშვენიერ დღეს, რომ ვუყურებ ნინო სულ ჩვენთანაა ძალიან ჭკვიანი სახით მივდივარ დედიკოსთან და ვეკითხები: დედი ნინო თავის დედიკოს აღარ მიყავსთქო? მეგონა ჩემს დას, ისე როგორც ბიძაშვილ-მამიდაშვილებს თავისი დედიკო ყავდა.

აღმოჩნდა სკვინჩა სუუუულ სუუულ ჩემი დაიკო ყოფილა :)

2. პატარა, რომ ვიყავი კატეგორიულად არ ვაბიჯებდი ქუჩაში რკინის ჭებს, სულ გვერდს ვუვლიდი, ან გასაოცარი აკრობატული ილეთებით ჰაერში ვისკვანჩებოდი, მოკლედ ყველაფერს ვაკეთებდი, რომ ფეხი არ დამებიჯებინა, რადგან მეგონა ფეხის დაბიჯებით სურვილები არ ამიხდებოდა, მე კიდევ საოცრად ბევრი სურვილი მქონდა.

ზუსტად 3 წელია რაც გადავეჩვიე ამ სისულელეს :))

3. მეორე თუ მესამე კლასში ვიყავი ბერმუნდის სამკუთედის არსებობის შესახებ, რომ გავიგე. რას აღარ ვფიქრობდი ალბათ იქაა ჯოჯოხეთითქო, ხან ვფიქრობდი იქ ისეთი ადამიანთა ჯგუფი ცხოვრობს ვინც მხოლოდ კარგები და კეთილები არიან და არ უნდა აქ ყველასთან ერთად ცხოვრება, რადგან აქ ცუდი ადამინებიც ცხოვრობენ და ბევრ ბოროტებას ჩადიანთქო. ძალიან დავინტერესდი ამ კუნძულით და მეგონა დიდი რომ გავიზრდებოდი აუცილებლად ამოვხსნიდი მის საიდუმლოებას თუდაც სიცოცხლის ფასად.

მეტი საქმე არ მაქვს :)))

4. რაღა დაგიმალოთ და ჩემს ბავშვობაში მოდაში იყო უშუქობა, ხოოოდა ლოჯიდან ჩემს საძინებელში სანთლით გასვლა მაინცდამაინც არ მხიბლავდა, რადგან უუუჩაბნელებულესი შემოსასვლელი უნდა გამევლო, მეგონა შემოსასვლელში მშვილდისრიანი ეშმაკი იყო ჩასაფრებული და ისარს მსტყორცნიდა, ან მას თუ გადავურჩებოდი საწოლის ქვეშ დამალული ვამპირი აუცილებლად მსტაცებდა ხელს ფეხში და...

ვერც ახლა გამოვიდებ თავს სიბნელის არ მეშინიათქო :))))

5. ბავშვობაში მეგონა, რომ აუცილებლად დიდხანს და ბედნიერად ვიცხოვრებდი, ისე როგორც ზღაპრები მთავრდება.

ახლაც მგონია :)

P.S. თემას გააგრძელებენ:

ჩემი ბუსუ ბუსუ - http://laminirebuli-zgarbi.blogspot.com/

ქალბატონი ასკლიპიოდოტა - http://asklypiodota.blogspot.com/

ლიკა კაკიაშვილი - http://likakakiashvili.blogspot.com/

female - http://femaleee.blogspot.com/

მელია - http://melamelia.blogspot.com/

CENSOR'D

ცენზუსრის დიდი მომხრეც ვარ და მომხმარებელიც, მაგრამ ამ ცხოვრების დედაც!.. მთელი ცხოვრება (ხო შეიძლება სასაცილოდაც ჟღედეს რა დიდი მე მიცხოვრია, მაგრამ მაინც), აი სულ პატარაობიდან ვცდილობდი ყველაფერი კარგად და იდეალურად მეკეთებინა, ყველაფერს ვგეგმავდი და ყოველთვის მას მივყვებოდი, დილას ვიღვიძებდი თუ არა გულში ჩექ ლისტს ვადგენდი, მთელ დღეს მის მიხედვით ვატარებდი და ძილის წინ TIC, done... საშინლად ჟღერს? ასე მომწონდა, რასაც ვისახავდი ყველაფერს ვაღწევდი, კრედოსავით მქონდა. გინდა? დაიმსახურე და გექნება, ხოდა ვიმსახურებდი და ვიმსახურებდი და ვიმსახურებდი... ამ ზაფხულში კიდევ ყველაფერი თავზე ჩამომენგრა, არაფერი გამომივდა, ყველგან და ყველაფერში ხელი მომეცარა. არც ისტერიკა მქონდა და არც დეპრესია, ბრაზი მქონდა, ოჰოოო იცოცხლეთქო, უსაზღვრო და უკიდეგანო, ბრაზი საკუთარი თავისა. გონებაში იმ თაროებსა და უჯრებში ვაფათურებდი ხელებს სადაც ეს ოხერი ლისტები მქონდა შენახული, ვეძებდი სად რა გამომრჩა, სად რა არ გავაკეთე სწორად და უფრო და უფრო ვიბოღმებოდი... ხოოო...
ახლა როგორ ვარ? ახლა ასე ვფიქრობ, დედას ვუტირებ! მაინც ისე იქნება როგორც მინდა! ჯადაბამდე გზა ქონია ჩექ ლისტებს, გეგმებს, წესრიგს! აღარ გავბაზდები დამარცხებისას, პირიქით გავძლიერდები და საკუთარ თავში უფრო მეტ ძალას ვიპოვი, რომ იმაზე მეტს მივაღწიო ვიდრე აქამდე ვაპირებდი. არც შენ დაგიკიდებ ფეხზე ლალენა და არ მივაგდებ ბლოგს!

დავბუნდი ახალი იმედებით, ახალი შემართებით, ახალი შეგრძნებებით, ახალი მიზნებით!



P.S. in case, გაინტერესებთ რატომ ვარ ასე აღტკინებული :))))

http://www.youtube.com/watch?v=xX4br4w9g5E



ბლოგერებო მომენატრეთ (hug)