იმდენად რამდენადაც, ბლოგს მოაკლდა ჩემი ხელი, დღევანდელი კვირისთვის გადავწყვიტე შემერჩია ფილმი, რომელიც იქნებოდა მსუბუქი, ცოტა წასათავგადასავლო და ავარჩიე The legend of Zorro -ჩემი ბავშვობის უსაყვარლესი ფილმი. მეორე ნაწილი არ მქონდა ნანახი და ახლახანს ვნახე. ისევ ბავშვობაში დავბრუნდი, ფუშფუშა კაბებზე დავიწყე ოცნება და ჩემ გრიშოლის კიდე ლეგენდარული ნიღაბი მოვარგე, აბა მე თუ ელენა ვიქნები ზორო ვინ უნდა იყოს თუ არა მისი უდიდებულესობა ბატონი სა-ქმრო (თეე ”სა” არაფერს გაგონებს? :))) )
რა თქმა უნდა სასიამოვნო იყო ანტონიო ბანდერასის და კეტრინ ზეტა ჯონსის ხილვა ერთად, რამეთუ ბავშვობაში თითოეული ცალ-ცალკე და ორივენი ერთად უიდიალურესებად მომაჩნდნენ. თანაც მეორე ნაწილში უკვე დაქორწინებულები არიან, შვილიც ჰყავთ. დიეგო დე ლავეგა ისევ პატივსაცემი კაცია, აქვეა ბოროტი ბიძიებიც რომლებიც ყველაფერს თავდაყირა აყენებენ, თუმცა ზორო რის ზოროა თუ ორმოცდაშვიდასს კაცს არ შეებრძოლა და გაიმარჯვა?! თუმცა მეორე ნაწილში ყველაზე მნიშვნელოვანი გმირი მაინც ცხენია :))) თუკი რამეს წააწყდა ძირს დაგდებულს ყველაფერს პირში იტენის და ამით იმდენი სახალისო კადრი გამოდის, რომ გულწრფელად იღიმი ყურედან ყურამდე :)))
მოკლედ, ნამდვილად ღირს ფილმი ნახვად, ბავშვობაში დაბრუნებად და ნიღბიან სიმპიტაურ ყმაწვილზე ოცნებად ;)
