დღეს ჩემი ბლოგის დაბ დღეა, 1 წელი შეუსრულდა...
რას ვგრძნობ? _არ ვიცი რაღაცნაირი შეგრძნებაა, ცოტა კმაყოფილება, ცოტა სიამაყე და უსაზღვრო მადლიერება ჩემი თანამესტაჟიორე ნინო ბატო-ბატოს მიმართ, მისი დამსახურებაა :)
რაზე ვწერდი ამ ხნის განმავლობაში? _ უმეტესად ჩემს ცხოვრებაზე, არ აღვწერდი მშრალად ფაქტებს, ფაქტებზე მეტად განცდებსა და შეგრძნებებზე ვწერდი, შედეგად ის მივიღე, რომ დღეს როცა ყველა პოსტი გადავიკითხე დროში ვიმოგზაურე.
რა ეტაპზეა დღეს ჩემი ბლოგი? _არ ვიცი, 1 წლის განმავლობაში 80 პოსტი დავწერე, სამჯერ მქონდა ჩავარდნა თუმცა სამივეჯერ თავიდან დავიწყე, რამდენჯერმე შევცვალე დიზაინი. დღეს დაბ დღეს ახალი თემფლეითით ვხვდები, რადგან შემოდგომა მოდის ცოტა სევდიანი მოყვითალო ფერები ავიღე. რამდენჯერმე გადავარქვი სახელი, როცა შევქმენი ერქვა think you are in heaven, but you are living in hell, შემდეგ life is piano, what you get out of it depends on how play it, დღეს მგონი საბოლოოდ შევუცვალე სახელი C'est La Vie. ვფიქრობ ამ სახელებით ცხოვრების გარკვეული ეტაპები გავიარე და საბოოლოდ დავრწმუნდი, რომ ესაა ცხოვრება, ხანდახან ტკივილიანი, ხან წარმოუდგენლად ტკბილი, ხან საშინელი მარცხით და დაცემით, ხან თავბრუდამხვევი წარმატებითა და აღმავლობით სავსე.
მკითველი? _ზუსტად არ ვიცი წრე, ვიცი, რომ არიან მეგობრები, ნაცნობები, უცნობები. მიხარია ყველას კომენტარი, მიხარია თითოეული ახალი ადამიანი ჩემს ბლოგზე, თუმცა ყველაზე ძალიან ის გამიხარდა ოთომ, რომ ჩემი ბლოგი ერთ-ერთ საყვარელ/საინტერესო ბლოგად დაასახელა.
სურვილი? _როგორც ჩემ იუბილარ, ასევე ყველას ბლოგს ვუსურვებ ყოველ სტრიქონსა თუ სიტყვაში თან სდევდეთ მკითველის აღფრთოვანებული და ინტერესეით სავსე თვალები, ეს ხომ ჩვენი სამყაროა? ხოდა რა უნდა იყოს იმაზე მეტი ბედნიერება, თუ არა საინტერესო და აღმაფრთოვანებელი შენი პაწაწინა სამყარო :)
