the mostest longest day ever :)))

warnin: ახლა, როცა ამ სტრიქონს ვწერ, კი არადა საშინლად დაღლილი ვარ და თუკი რამე სულელურ შეცდომას ნახავთ სიტყვებში უკიდურესად გთხოვთ არ შეიმჩნიოთ...

28 ოქტომბერი:

მთელი დღეა დავბოდიალობთ მე და გრიშოლი, საწოლის მატრასიო, რუსთავიო, მანქანის ნაწილებიო, ლექციების გაცდენაო, ეს ხელოსანიო ის ხელოსანიო, საღამოს (ეს საღამო დაახლოებით 12ის ნახევარია) დაღლილებმა რომ გადავწყვიტეთ, რომ მე სახლში უნდა დავბრუნებულიყავი თუ არადა კვახებად გადავიქცეოდით, გასიმა ლიკას ზარი და ზუსტად 15 წუთში თავით დავერჭვეთ სარდაფში, მთელი ეს თხუთმეტი წუთი გულშჳ ტექსტს ვალაგებდი: ბუუუუუუუუს გილოცავ დაბადების დღეს დიდი ბიჭი გაიზარდე, არა ასე არა, ბუსუუუუ დაბადების დღეს გილოცავ სიხარულოო, არა არც ასე, ჩემო სიყვარულო გილოცავ დაბადების დღეს და გისურვებ, აუუ არ მინდა სიტყვა ”ყველაფერში” ჩავატიო ყველაფერი რასაც გისურვებ... სანამ ტექსტი დავალაგე სარდაფში აღმოვჩნდი. სასწრაფოდ გადაწყდა, რომ კვახებად გადაქცევა მინიმუმ 1 საათვის უნდა გადაგვედო. ტრადიციულად მივჯექით და დავიწყეთ ის რაც ყველაზე ძალიან გვიყვარს. მალევე ჩემი მობილურის ხმა გაისმა, დავხედე და აწერია home, გამაჟრჟოლა და მალე მოვალს ძახილი დავიწყე, სკვინჩა იყო... გრიგოლს დაბადების დღე მინდა მივულოცოო, გავშეშდი. მეთქი 1 წუთით და გამოვაცხადე: დამსწრე საზოგადოება საზიზღრები ვართ, რამეთუ თორმეტ საათსა და სამ წუთზე ბატონ გრიგოლს დაბადების დღეს ულოცავს, მისი უდიდებულესობა, ქალბატონი ჩემი და! მერე? მერე დაჭრილი ვაშლი და 2 ბოთლი ღვინო, აკვიატებული სიმღერა: i've got, you've gooot, we've got everybooooooooooooodyyyyyyyyy (ეძღვნება ლიკას); აკვიატებული ანარქისტული ფრაზა: beatles-ები sucks (ეძღვნება სოსოს) და აკვიატებული გულახდილობა: ლიიიიკ ეს ის შემთხვევაა, რომ ფრაზა მე მესმის შენი ნიშნავს, რომ მე მართლა მესმის შენი (ეძღვნება ”მე”-ს). საბოლოოდ დაბადების დღე ჭვინით სავსე ჭიქით ხელში შემდეგი ტექსტით მივულოცე: ბუუუუს! გვილოცავ დაბ დღეს, დიდი ხანია ”ჩემი” და ”შენი” დამთვარდა და დაიწყო ”ჩვენი”-ს ეპოქა, თან მეტი დამაჯერებლობისთვის თვი ავიქნ-დავიქნიე :)))) ეგოისტობაში დამდო ბრალი და სიცილი და კოცნა მომისაჯა... არა რატო ვარ ვითომ ეგოისტი?!. საბოლოოდ სახლში 3ის წუთებზე მივედი, გზაში ტვინი ვუბურღე ბუსუს ჩემს უბანში ბორბლაკრეფით შედითქო, მე რამდენად ფეხაკრეფით შევედი სახლში არ მახსოვს, მაგრამ ძალიან, რომ ვცდილობდი და უფრო და უფრო, რომ ვრწმუნდებოდი, რომ დედამიწა ბრუნავს სულ ტყუილად დაწვეს ”ის კაცი”, ეგ გადასარევად მახსოვს :))))

29 ოქტომბერი:

ძლივს ავწიე ბალიშიდან თავი, უფრო სწორად მაიძულეს, საშინლად მეძინებოდა დედამ კიდე მაინდამაინც იმ დილით გადაწყვიტა მიმელაგებინა საბნები, ლებები, ზეწრები, რაც რეკორდულ დრში ნახევარ საათში მოვახერხე, ვისაუზმე, გამოვეწყვ-გამოვიპრანჭ-ავმაკიაჟდი და შევუდექი ურთულეს საქმიანობას: გრიშოლის გაღვიძებას, რომ საჩუქარი ერთად აგვერჩია მისთვის. ფაქტი: ყოველ ნახევარ საათში რეკვის შემდეგ, სახლიდან შესახვედრად გავედი 5 საათზე! მანქანა გაუფუჭდა, მართალია იმ დღეს მილიონჯერ მოვისმინე ისტორია, მანქანის დინამოზე, ძრავაზე, ძრავის ხვედზე და კიდევ უამრავ ნაწილზე, რომელსაც არ ჩამოვთვლი იმის შიშით არ შემეშეალოს, რამეთუ საშვილიშვილო დაცინვას ვერ გადავურჩები! მოკლედ ეს გაფუჭებული მანქანა ციცინათელასავით, ხან ჩამქვრალ, ხან ”ანთებულ” მდგომარეობაში ქალაქის ერთი ბოლოდან მეორე ბოლოში მივიყვანეთ და დაბადების დღის ნაწილი პროფილაქტიკაში გავატარეთ. მოკლედ საჩუქრისთვის, რომ მოვიცალეთ ყველაფერი დაკეტილი იყო, საშინელ ხასიათზე დავდექი, ჩემი ხასიათის გამოსაკეთებლად ბუსუმ საფულე მოიწონა და ვიყიდეთ, თუმცა ამან დიდად ვერ გამახალისა, შემოვუბრუნდი და მისი დაბ დღის კვირას გადატანით დავემუქრე! მერე მასთან სახლში სტუმრები მოვიდნენ, ტარდიციულად გაიშალა სუფრა, თბილი და მეგობრული გარემო იყო, მართალია მე და სიმორცხვე ერთად ვისხედით, მაგრამ მაინც კარგად ვგრძნობდი თავს. მერე პაწაწუნა შავმა ყუთმა მობილურს, რომ ვეძახით შემახსენა თავი და ამაფორიაქა, ჩემი ბიძაშვილი გაგუაში გაუქანებიათ მუცლის ტკივილით, ცხრა თვის გასვლის შემდეგ გენიოსამ გადაწყვიტა გარეთ გამოსულიყო :) ცქუტვაცქმუტვით გამაქანა კლინიკაში ბუსუს ძმამ და მეგობარმა, სადაც ოჯახი და მთელი ჩემი სანათესავო დამხვდა...

30 ოქტომბერი:

საოცარი შეგრძნებაა საერთო ლხინით გაერთიანენებული ადამიანების ყურება. გულაჩქარებული ველოდებოდი პაწაწუნა მანიაკი, როდის შეწყვეტდა ნათიას წვალებას. გარეთ ხალხი მოუთმენლად ველოდეით, ვიცინოდით, ვხუმრობდით, ვნერვიულობდით. ვანკუვერამ (ავტ. ჩემი ნათესავია (პრიკოოოოლ, სულ მინდოდა ოდესმე მეც მიმეწერა ასე) ), სიამაყით გადმომხედა და მითხრა ამ სიტუაციას იცი რა შეეფერაბაო:

Anastasia... coming soon...

ან

Andro and Natia Pictures presents... Anastasia... :)))))

ძალიან გამიხარდა, ჩემს გვერდით ასეთ დროს გრიშჴლიც, რომ იყო, 29ში თავისი დაბ დღე აღნიშნა და 30ში ანასტასიას ბალეშიკობდა :) საბოლოოდ, დილის ექვს საათზე ამ ქვეყანას მოევლინა ანასტასია ადამია, სამი კილო და ხუთასი გრამი, 52 სანტიმეტრი, ჯანმრთელი და ულამაზესი გენიოსა :) რვის ნახევარზე სულ რამდენიმე წუთით დედაც გვანახეს და ბაწკოც, თუმცა ორივენი საშინლად დაღლილები იყვნენ და პალატაში გააქანეს. მერე ერთმანეთს ჩავეხუტეტ ყველანი, მივულოცეთ და მარტივ მამრავლებად დავიშალეთ, სახლში გრიშოლიმ ცრის ნახევრისთვის სახლში მოგვიყვანა. ამდენი ხნის უძილარს მკვდარივით ჩამეძინა და სულ ახლახანს დავაჭყიტე თვალები საოცრად კმაყოფილი შეგრძნებით და სურვილით ყველაფერი ბლოგზე დამეწერა...

მისია შესრულებულია, წავალ კიდე წავუძინებ.

მოკლედ ძილ ძილ ტკბილი ძილ :)