ბოდიში, რომ მოვუხადო???

DIEDERICHS FRERES

ST PETERSBOURG

1810

რამდენი ხანია თავი არ ამხიხდია და ეს სიტყვები არ წამიკითხავს... რამდენი ხანია თითიები არ დამიდია და არ შევხებივარ კლავიშებს, თეთრს და შავს, ფერებს... ცხოვრებას, რომ ვყოფ იმ ფერებს... რამდენი ხანია არ ჩამიხედავს იმ საოცარ რვეულში ბგერები, რომ სიმბოლოებად აქვს ქცეული... რამდენი ხანია კარებები არ გამომიკეტავს და დავრჩენილვართ მარტო მე და ჩემი როიალი ბგერების სამყაროში... რამდენი ხანია არ წარმომიდგენია, როგორ ქმინდნენ ჩემს როიალს ძველად, ძალიან ძალაინ დიდი ხნის წინათ, რომ მასზე გამუდმებით ეკრათ... რამდენი ხანია? იმედნი, რომ თქმაც კი მრცხვენია :(

ახლა უკვე მეშინია, მეშინია, რომ არ მაპატიებს, რომ არ მიმიღებს, რომ აღარ ვჭირდები... რომ ვეღარ გავბედავ დაკვრას, რომ თითები აღარ დამემორჩილება, რომ იმის მაგივრად ადრინდელივით სიამოვნება მივიღო, ცდას კრახით დავამთავრებ, სრული დაცემით... არა იმის ილუზია არც მაქვს, რომ ადრინდელი ტექნიკა მექნება, რომ ისეთი შესრულებით დავუკრავ, როგორც ძველად, ან ისევ ცრემლს დავინახავ მსმენელის თვალში... მინდა დავუკრა, მარტომ, არავინ მისმინოს, იმიტომ რომ ეშინია იმის ვინც მომისმენს, მეშინია იმის რასაც მეტყვის, მეშინია იმის, რომ ვიტყვი ვუკრავდი ერთ დროს, ახლა კი... და მაინც ყველაზე ძალიან იმის მეშინია, რომ როიალი არ მაპატიებს, არ მაპატიებს საათობით მასთან გატარებული დროის წარსულად ქცევას...