fragile piano

წარწერა ერთი გამჭვირვალე ადამინის ბლოგზე : Think you are in heaven, but you're living in hell... პასუხი:

_ hell is just a state of mind, so you are living anywhere you want... (cyb 231)
_ mmmm may be... (Lalena)


გუშინ თითქმის არ მეძინა, გვიანობამდე ჩემს მეგობარს ველაპარაკებოდი და ბლოგზე ძველ პოსტებს ვკითხულობდი, უბრალოდ მინდოდა ჩემი თავი გვერდიდან დამენახა, როგორც სხვას ისე წამეკითხა... მერე სადღაც ზევით, მარჯვნივ წითელ ”კრესწიკს” მივაკლიკე, და მივხვდი, რომ ის რაც მინდოდა ვერ მოვახერხე. მიუხედავად იმისა, რომ ძალიან გვაინ გავუყევი სიზმარეთის გზას კიდევ ერთხელ იმედის გასაცრუებლად, მაინც დიდხანს ვერ მოვახერხე დაძინება :( იმაზე ვფიქრობდი რაც ჩემმა მეგობარმა მითხრა, ვფიქრობდი ცხოვრებაზე, ადამინების ერთმანეთის მიმართ დამოკიდებულებაზე, ნდობაზეც, სიყვარულზეც, ყველაფერზე, ვცდილობდი გამეგო რატო არ მესმის სხვების საქცელის, ნუთუ ჩემთვის ყველაფერი ზედმეტად ადვილია, მაშინ ის რაც ჩემთვის ადვილია სხვისთვის რატოა რთული... რატო ვფიქრობ მარტო მე ასე და რატო ფიქრობს სხვა უამრავი დანარჩენი ადამიანი ისე... ძალიან გავიხლართე ჩემსავე ფიქრებში და იქიდან დახსნის მცდელბაში ჩამეძინა კიდეც... დილით უაზრო ხასიათზე გავიღვიძე პირველი რაც გავიფიქრე ეს იყო სიტყვები ”იმდენად იდეალური, რომ ჩემთვის ვერ გიმეტებ”, მერე რიცხვი ამ სიტყვების წარმოთქმის, მერე შიში იგივეს განმეორების. ხო იქნებ ერთხელ არ მივაქცეიე ყურადღება, მეორეჯერ უბრალოდ ”მაწყობდა”, მესამეჯერ ვიგრძენი რაღაც შეცოდების მსგავსი, მაგრამ... აი მომდევნო ჯერზე ხომ შეიძლება პირიქით მოხდეს ყველაფერი, შემოტრიალდეს, მე თვითონ არ მინდოდეს?!. ;( do we really live in hell? არა ეს უკვე მეტისმეტია, არა ეს ფობია უკვე მართლა აღარ, უსამართლობა იქნება... ”just state of mind", მერე თითქოს მივხვდი, რომ მართლაც ასეა... სასწრაფოდ დავიწყე გონებაში ხელების ფათური, ჩემს სამყაროში შევიკეტე, ეს არის ერთი არასტანდარტული ოთახი სადაც უამრავი მოგონება აწყვია თაროზე, უამრავი ემოცა და შეგრძნებაა ჩარჩოში ჩასმული და კედელზე ჩამოკიდებული, სადაც ყველაფერი შუშისაა და მსხვრევადი, ძირს ნამსხვრევები ყრია გატეხილი იმედების, სადღაც კუთხეში crystal piano დგას...აქ ყველაფერი ისე არასტაბილური მომეჩვენა... სამყარო, რომელიც ხანდახან ისეთი უზარამზარია მე თვითონ ვიკარგები, ხანდახან აქ უამრავი ადამიანი ირევა, ხანდახან აქ მთელი მსოფლიო ეტევა, ხანდახან კი საშინლად ცარიელია, ხანდახან ისეთი პატარაა მეც ვერ მიტევს... ხოდა ერთ-ერთ თაროზე კიდევ ერთ ფრაზას გადავაწყდი, სულ ცინცხალს: Life is like a piano. What you get out of it depends on how you play it. ახლა კიდევ ახალი კითხვა დაბადა ამ ფრაზამ, მე როგორ ვუკრავ ნეტა ჩემი ცხოვრების მელოდიას?! ან რომელ მელოდიას ვუკრავ? ეს მელოდია მე შევარჩიე თუ შემირჩიეს? მინდა თუ მაიძულებენ? თუ მაიძულებს, ვინაა ან რატომ მაიძულებს? მოწონს როგორც ვუკრავ? მე თვითონ მომწონს? მერე გადავწყვიტე, რომ კლავიშებს რომლებსაც ვეხები ის ადამიანებია რომლებთანაც ვურთიერთობ, იქნებ მელოდიას არც ვუკრავ, იქნებ ჯერ ცხოვრების იმ ეტაპზე ვარ როცა გამას უკრავენ, ყოველი მომდევნო კლავიში ის უცნობი ადამიანია, რომელსაც მომავალში გავიცნობ, ხო ალბათ ასეა, ნეტა ჩემი გამა მაჟორულია თუ მინორული? მაჟორული? ალბათ ასე იმათ გონიათ ვინც ნაკლებად მიცნობს... მაშინ გამოდის მინორულია. რომელი მინურული ბუნებრივი? ჰარმონიული? თუ მელოდიური? აი ახლა უკვე დავიბენი :( არა რა შუაშია მუსიკის თეორია :@ უბრალოდ ყველაფერზე მინდა პასუხი... აი ახლა ძალიან მჭირდება პასუხი... არადა როგორ მტკივა თავი, ირგვლივ ყველაფერი ტრიალებს, ეს თავის ტკივილი და უსაშველო დაღლა რატომ დამჩემდა ამ ბოლო დროს :( პასუხი, ხო პასუხი ალბათ მარტივია, ჩემი ცხოვრების გამა ქრომატიულია, მონაცვლეობით ავდვარ თეთრი კლავიშიდან შავ კლავიშზე, მერე ისევ თეთრზე ვრუნდები და ასე დაუსრულებლად, იმიტომ, რომ ახლა ვეცნობი ადამიანებს, ახლა ვეცნობი ცხოვრებას, ახლა ვეცნობი ურთიერთობებს და როცა გაცნობას დავასრულებ, როცა დავიმახსოვრებ ყოველ ბგერას, მის მაჟორულ თუ მინორულ ჟღერას მხოლოდ მაშინ დავუკრავ ჩემი ცხოვრების მელოდიას...


P.S. აი ახლა შევასრულებ დანაპირებს, ფიქრს შევეშვები და იქამდე დავუკრავ სანამ თითები არ მეტკინება...