ექსტრიმი, მძაფრი შეგრძნებები, ადრენალინი... უბრალოდ მაზოხიზმი

-ოჰ, ეს გამოცდები

-მე მესმის შენი, კი არადა... აუუუუf...

-აბბააა, ვიზიარებ საკუთარი თავის მწუხარებას :

მოკლედ, ხვალ, პრინციპში უკვე შეიძლება ითქვას, დღეს, პირველი გამოცდა მაქვს, საავტორო სამართალში, არადა საშინელი პროტესტის გრძნობა მიპყრობს. არა, არა, გამოცდას კი არ ვაპროტესტებ, ვის არ ჩაუბარებია, არც დროს, სამის ნახევარი მშვენიერი დროა, არც საკითხებს, რას ერჩი? რაც გავიარეთ მხოლოდ ის საკითხები შევდა. აბა რა ჯანდაბას? რას და მაღლივში, რომ არ მინდოდა გენაცვალე სწავლა იმიტომ დავწერე ეროვნულებზე მათემატიკის ტესტი ძააან ”საყვარლად”, ხოდა რაღა მაინცდამაინც მაღლივის ბიბლიოთეკაში :(((( არ გადავიწერ ბატონო, ვიცი, ვიცსწავლე, ვიმეცადინე, ნახევარი სემესტრი კაზუსები ვწერე, ვიაქტიურე და თავზე დავიმხე ეს ოხერი წიგნი და დამტოვეთ თუ შეიძლება მშობლიურ მეორეში, თუდაც სულ მარტო კალმისა და თაბახების ამარა. არ გადავიწერ, მე თვითონ დავწერ და ჩაგაბარებთ ბატონო :s

ამიერიდან ვიდრე ორი კვირა მომიწევს ”უტკბილესად” ძილი გადაშლილ წიგნებში, დილას დასიებული თვალებით გაღვიძება, აღშფთებულ-შეშფოთებული, ნატანჯი მიმიკით სიარული და კედელზე გაკრულ ცხრილზე კრესწიკების დასმა, ეს უკვე ჩავაბარე...

P.S. ჰმ, მოვიოხე გული, მოვაწყვე გრანდიოზული წუწუნეთი :D

-აბა ვინაა კარგი გოგო? ვინ წავა და გააგრძელებს მეცადინეობას?

-ოღონდ ეგ არა :(