საშინლად დაღლილს და თავის ტკივილისგან ძალა/ენეგრია გამოცლილს კოლმეურნეობაზე ბალახის სუნი შემომეფეთა. ქალაქის ხმაურსა და უაზრო მექნიკურ ყოველდღიურობას შეჩვეულს მეუცხოვა და მივხვდი, რომ...
რომ თვალს მოენატრა სიმწვანე, სულს მწვანე გაზაფხულის სუნი და გულს სიმწვანეში და სიჩუმეში ახმაურებული ბუნების ხმები...
რომ თვალს მოენატრა სიმწვანე, სულს მწვანე გაზაფხულის სუნი და გულს სიმწვანეში და სიჩუმეში ახმაურებული ბუნების ხმები...
6 comments:
ნეტავ იცოდე როგორი ნაცნობია განცდა ფრთების არქონისა:)ბავშვობაში ლექსიც კი დავწერე:)მაგრამ მაშინ ფრთები მქონდა და გასაფრენი სივრცე არ მქონდა:(შენი პოსტი დგეს ჩემს სულიერ საზრდოდ იქცევა:)
Asklypiodota
ყოველთვის მეგონა, რომ ჩემი ბლოგი უინტერესო და არაფრისმთქმელი იყო, უბრალოდ ვიღაც ნაცრისფერი ადამიანის მონაბოდები... შენმა სიტყვებმა სურვილი გამიჩინა უფრო გადმოვიტანო ჩემი შინაგანი სამყარო აქ...
მადოლი :)
ნაცრისფერი ადამიანები იისფერ ნაკვალევს ვერ ტოვებენ,შენ ტოვებ:)
ნიიინ დიიიიდი, დიიიდი, აი უზარმაზარი მადოლი (ჰუგ)
მკერავი ვიცი ერთი, რომელიც ფრტებს კერავს :)
მაგრამ იცი? მუდმივი ფრენაც საზიანო ყოფილა ჯანმრთელობისთვის :)
უკვე შევიჭერი ფრთები სილამაზის სალონ "რეალობა"-ში :)
პ.ს მომწონს შენი ბლოგი
ჰმ... ფრთები ? ეგ რომელი ? ძალიან ძირში რომ უნდა დაიჭრა...
Post a Comment